บทที่ 920 เขตแดนอยู่ไหน

บทที่ 920 เขตแดนอยู่ไหน

ทั้งสี่คนเดินบนถนน และการเดินทางต่อไปอย่างเรียบง่าย อยู่บนพื้นราบ และไม่มีอันตรายใดๆ

เวลาผ่านไป พวกเขาทั้งสี่คนได้เดินไปไกลแล้ว โดยข้ามทั้งสองยอดเขาและมาถึงอีกด้านหนึ่งของยอดเขา

เมื่อเห็นว่าท้องฟ้าค่อยๆ มืดลง เฉินเกอทั้งสี่คนก็ต้องหาที่พักผ่อน

ในขณะนี้ มีแสงไฟดึงดูดความสนใจของเฉินเกอทั้งสี่คน

“พี่เฉิน ดูที่นั่น มีบ้านหลังหนึ่งอยู่ที่นั่น!”

ดวงตาอันเฉียบคมของเล๋ยเล่ มองเห็นในทันที และเขาก็หันมาทางเฉินเกอพร้อมอุทาน

เฉินเกอทั้งสามคนก็มองไปทันที มีบ้านหลังหนึ่ง และมีควันลอยออกมา

สิ่งนี้ทำให้พวกเขาทั้งสี่คนประหลาดใจมาก ไม่คาดคิดว่าจะมีครอบครัวอยู่ในป่าลึกเช่นนี้ ซึ่งเป็นเรื่องเหลือเชื่อจริงๆ

พวกเขาทั้งสี่คนไม่คิดอะไร เดินตรงไปยังบ้านใต้หุบเขา

เมื่อเดินมาถึง มันก็มืดแล้ว

“ปังๆๆ!”

เฉินเกอยืนอยู่ที่ประตู และเคาะประตูไม้

หลังจากนั้นไม่นาน ประตูไม้ก็เปิดออก

ทันทีที่ประตูเปิดออก มีเพียงชายชราคนหนึ่งปรากฏตัวต่อหน้าเฉินเกอ

“ท่านผู้เฒ่า คืนนี้เราขอพักค้างคืนที่นี่ได้ไหม? ”

เฉินเกอถามชายชราด้วยรอยยิ้ม

หลังจากที่ชายชรามองไปที่เฉินเกอ และมองไปที่เจินจีและหยูซินที่อยู่ข้างหลังเฉินเกอ

จากนั้นชายชราก็พยักหน้าเล็กน้อย

“ได้ เข้ามาสิ!”

หลังจากพูดจบ เฉินเกอทั้งสี่คนก็เดินเข้าไปพร้อมกับชายชรา โดยไม่ลืมที่จะปิดประตู

เฉินเกอและทั้งสี่คนดีใจมาก พวกเขายังกังวลว่าชายชราคนนี้จะไม่ยินยอม?

หลังจากเข้าไปแล้ว เฉินเกอและทั้งสี่ก็มาถึงภายในบ้าน

“นั่งสิ!”

ชายชราพูดและนำเก้าอี้มาให้เฉินเกอทั้งสี่คน

ทั้งสี่คนก็ได้นั่งลง

“ท่านผู้เฒ่า ขอบคุณมาก!”

เฉินเกอยิ้มและรีบพูดขอบคุณชายชรา

หลังจากได้ยินคำขอบคุณของเฉินเกอ เจินจีทั้งสามคนก็รีบกล่าวขอบคุณชายชราผู้นี้

“ยังไม่ได้กินข้าวกันใช่ไหม? ”

ชายชราไม่สนใจคำขอบคุณของเฉินเกอทั้งสี่คน แต่ถามเบาๆ

เมื่อได้ยินคำพูดของชายชรา เฉินเกอทั้งสี่คนก็พยักหน้าด้วยความลำบากใจ

แท้จริงแล้ว เฉินเกอทั้งสี่คนหิวมาก ทั้งวันยังไม่ได้กินอาหารเลย

หลังจากนั้น ชายชราก็นำอาหารและน้ำชามาให้

“ไม่มีอะไรอร่อย มีแค่นี้แหละ พวกคุณก็กินไปก่อน!”

ชายชราวางอาหารลงบนโต๊ะและพูดอธิบายให้เฉินเกอทั้งสี่คน

“ไม่เป็นไร ท่านผู้เฒ่า ท่านให้กินพวกเราก็พอใจมากแล้ว”

เฉินเกอรีบพูดทันที

ใช้สิ เขามีน้ำใจให้พวกเรากินก็ดีขนาดไหนแล้ว ใครจะไปกล้าเรื่องมากอีก

ในไม่ช้า เฉินเกอทั้งสี่คนก็รีบกินทันที

เวลาคุณหิว กินอะไรก็อร่อยหมด

หลังจากกินอย่างรีบร้อน ในที่สุดเฉินเกอทั้งสี่คนก็อิ่ม

“เรอ!”

เล๋ยเล่ยังคงเหมือนเดิมหลังจากกินอิ่มดื่มเสร็จเขาก็จะเรอเป็นเวลานาน

“ท่านผู้เฒ่า ทำไมมาอยู่ที่นี่คนเดียว? ”

ในตอนนี้เฉินเกอมองไปที่ชายชราและถาม

ชายชรานั่งทำงานด้านข้าง ถือไม้ไผ่ไว้ในมือและกำลังสานอะไรบางอย่าง

“ฉันอาศัยอยู่ที่นี่ตั้งแต่เด็ก!”

ชายชราตอบเฉินเกอ

“ท่านผู้เฒ่า จะเรียกท่านว่ายังไง? ”

เฉินเกอยังคงถามต่อไป

“นามสกุลไป๋”