ตอนที่ 123

ตอนที่ 123

ฉินม่านหยุนรู้สึกกังวลในทันทีและรีบพูดว่า: “นายน้อยหลี่ ราคาของมันไม่นับเป็นนอะไรสําหรับข้าเลย”

“ถ้าไม่มีหนี้บุญคุณ ข้าไม่กล้าให้เจ้าจ่ายให้หรอก” หลี่เหนียนฟ่านยังคงส่ายหัว

มิตรภาพเล็ก ๆ น้อย ๆ ในแต่ละวันไม่แยแสได้ แต่ร้านนี้มีระดับสูงมากอย่างเห็นได้ชัด ถ้าเขาให้คนจ่ายให้จริงๆ มันไม่ใช่วิถีของหลี่เหนียนฟ่าน ความโปรดปรานแบบนี้มากเกินไปและมันก็ไม่จําเป็นเลย

“นายน้อยหลี่ โน้ตเพลงที่ท่านให้มามีประโยชน์ต่อข้ามากและท่านยังมักชวนข้ากินอาหารอร่อย ๆ สําหรับข้ามันมีค่ามากกว่าเงินทอง โปรดอย่าปฏิเสธเลย” ฉินม่านหยุนมองไปที่หลี่เหนียนฟ่านและพูดด้วยน้ำเสียงจริงใจ

หลี่เหนียนฟ่านตกอยู่ในภวังค์สักพัก

ฉินม่านหยุนเป็นทรราชท้องถิ่น สําหรับทรราชท้องถิ่นเงินทองนั้นค่อนข้างไร้ค่าจริงๆ แต่งานอดิเรกและอารมณ์เป็นสิ่งสําคัญที่สุด นางชอบดนตรีและอาหารของข้า เห็นได้ชัดว่ามันทําให้นางรู้สึกสบายใจมากและนางจะไม่สนใจเงินโดยธรรมชาติ

ไม่ใช่เรื่องไร้เหตุผลที่คนรวยจะหาเพื่อนที่ไม่สนหน้าตาหรือฐานะ พวกเขาแค่ทําตามอารมณ์เท่านั้น

ยิ่งไปกว่านั้น เขามันใจมากว่าอาหารที่ตัวเองทํานั้นอร่อยมากและหายากสําหรับคนรวยจริงๆ

“โอเค ข้าจะพัก!” หลี่เหนียนฟานถอนหายใจแล้วพูดว่า: “แต่ข้าไม่สามารถเข้าพักได้โดยไร้ซึ่งสิ่งตอบแทน ข้าจะทําอาหารให้เจ้ากิน” หัวใจของฉินม่านหยุนมีความสุขมากและเสียงของนางก็สั่นพร้อมกับ ความตื่นเต้น “ขอบคุณ นานน้อยหลี่”

การทดสอบปรมาจารย์ในตอนนี้ต้องเป็นการทดสอบความจริงใจจากข้าปน่ๆ

โชคดีที่ข้าผ่านมาได้อย่างด้วยมันสมองที่เฉียบแหลมแต่ก็เกือบล้มทั้งยืนมันไม่ง่ายเลยจริงๆ

หลี่ เหนียนฟาน ยิ้มและกล่าวว่า “มันไม่ได้ลําบากการทําอาหารเป็นเพียงสิ่งที่สะดวกสบาย”

ใบหน้าของ ลั่วฮวงกลายเป็นสีดําเหมือนก้นหม้อ มุมปากของเขากระตุกอยู่ตลอดเวลาเขาไม่ได้เกลียดคนอื่นงแต่เกลียดสมองของตัวเองเท่านั้น ข้าโง่เกินไปแล้ว พลาดโอกาสที่ยิ่งใหญ่อย่างสมบูรณ์แบบ

การตกแต่งของ เซียนเค่อจู นั้นสวยงามมากมีเวทีอยู่ตรงกลางตั้งแต่ชั้นหนึ่งไปจนถึงขั้นที่ 4 ส่วนที่นั่งได้รับการออกแบบเป็นวงกลมล้อมรอบที่ชั้น 2-4 สามารถมองเห็นเวทีข้างล่างได้ เพื่อให้แน่ใจว่าผู้ที่รับประทานอาหารสามารถมองเห็นเวทีขณะรับประทานอาหารได้ ชั้นบนควรจะเป็นที่พักขึ้น

ฉินม่านหยุนพา หลี่เหนียนฟานไปที่ชั้นสามใกล้กับราวบันไดและเขาสามารถมองเห็นเวทีชั้นล่างได้อย่างรวดเร็วมันเป็นสถานที่ที่มีวิวดีมาก

ขณะนั้นเอง มีชายวัยกลางคนแต่งกายคล้ายอาลักษณ์ขึ้นเวทีถือพัดพับก่อนเล่านิทาน

แต่ สิ่งที่ทําให้หลี่เหนียนฟานประหลาดใจก็คือ

สิ่งที่นักเล่ากําลังเล่าคือ “ไซอิ๋ว”

ไซอิ๋ว ได้รับความนิยมมากขนาดนี้เลยเหรอ? นักปราชญ์ที่ดูบ้าๆคนนนั้นช่วยข้าเผยแพร่ ไซอิ๋ว?

“โอ้! นายน้อยหลี่” ฉินม่านหยุนมองไปที่ หลี่เหนียนฟ่านทันใดพร้อมกับร่องรอยของการขอโทษบนใบหน้าของนางและกล่าวว่า: “ข้าเพิ่งมาถึงหุบเขาเมฆครามและข้าจะต้องไปเยี่ยมเจ้าหุบเขาเมฆคราม ข้าจําเป็นต้องออกไปสักพัก ข้ากลัวว่าจะความสัมพันธ์ของหุบเขากับวังจะร้าว”

ลั่วฮวงและ ลั่วซือหยูมองหน้ากันแล้วพูดว่า “นายน้อยหลี่ เรามีเพื่อนเก่าที่ต้องไปเยี่ยมด้วยเช่นกัน”

“ ไม่เป็นไร เจ้าไม่ต้องสนใจข้าหรอก” หลี่เหนียนฟานยิ้มอย่างเฉยเมยระหว่างผู้ฝึกฝนพวกเขาต้องติดต่แกัน พวกเขาอยู่กับข้ามาจนถึงตอนนี้ พวกเขาก็มีความเมตตามากพอแล้ว

“ยังไงก็ตามม่านหยุน มีเพียงข้าและต้าจีน้อยเท่านั้นที่อยู่ที่นี่ ดังนั้นอาหารไม่ควรมีเยอะเกินไป” ฉินม่านหยุนพยักหน้าครั้งแล้วครั้งเล่า “ข้าเข้าใจนายน้อยหลี่ไม่ต้องกังวล

จากนั้นพวกเขาก็กล่าวลา หลี่เหนียนฟ่าน ก่อนพวกเขาเดินออกจาก เซียนเค่อจู ทีละคน