ตอนที่ 124

ตอนที่ 124

“ มันไม่เหมาะสมจริงๆนั้นแหละ” หลี่เหนียนฟานผงะครู่หนึ่งจากนั้นก็ยิ้มและไม่พูดอะไรอีก

เขาเป็นไม่ยั้งคิดแบบนี้เพราะ ฉันม่านหยุนสุภาพกับเขามากเกินไป เขาจึงเปรียบเทียบอาหารที่เขาปรุงกับอาหารที่เกิดขึ้นในโลกแห่งการฝึกตน อาหารในโลกแห่งการฝึกตนนั้นมีค่าเพียงครึ่งหนึ่งของอาหารของเขา มันจะเป็นเรื่องตลกที่เขาเชิญฉินม่านหยุนทานอาหารค่ำ

และถ้าอาหารที่ผู้ฝึกตนกินไม่ดีเท่าอาหารที่เขาทํา

ข้อเท็จจริงได้พิสูจน์แล้วว่าสิ่งที่เรียกว่าอาหารอันโอชะของผู้ฝึกตนอมตะน่าจะด้อยกว่าอาหารที่ขาทํามาก ไม่น่าแปลกใจที่กลุ่มผู้ฝึกตนอมตะเป็นมิตรกับเขามากขนาดนี้ นอกจากสหายทางวรรณกรรมแล้ว ข้ากลัวว่าพวกเขาต้องการกินอาหารมากกว่า

เขาหยิบแก้วไวน์ขึ้นสูดดมกลิ่นจากนั้นก็จิบแล้ววางลง

ชายหนุ่ม อดไม่ได้ที่จะพูดว่า: ” ทําไมเจ้าไม่ดื่มไวน์?”

หลี่เหนียนฟานครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งจากนั้นก็กล่าวว่า: “ไวน์นี้ละเอียดอ่อนและสง่างามและตัวไวน์ก็ใสเหมือนคลื่น วัตถุดิบและเทคนิคที่เลือกเป็นทางเลือกที่ดีมาก แต่ถ้าจะให้ดีกว่านั้นก็ควรใส่ใจกับการเปลี่ยนแปลงของอุณหภูมิโดยรอบไม่ว่าจะเป็นฤดูกาลหรือการเปลี่ยนแปลงของสภาพอากาศก็จะส่งผลต่อรสชาติของไวน์ด้วยการดูแลให้เหมาะสมเท่านั้นจึงสามารถบอกได้ว่ามันสมบูรณ์แบบ”

ชายหนุ่มเห็นว่าหลี่เหนียนฟานเป็นคนชอบธรรมและมีฐานะดี เขารู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย แต่เขาก็ยังคงพูดว่า: “ถ้ามีไวน์ที่ดีกว่านี้ในโลกและมีคนที่เคยดื่มไปแล้ว ไวน์นี้จะเป็นเอกลักณีของเซียนเค่อจูได้ยังไง?”

เขาเห็นได้ชัดว่าหลี่เหนียนฟานเป็นเพียงมนุษย์แต่เขากล้าที่จะแสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับไวน์ที่ผู้ฝึกตนดื่มได้อย่างไร?

เป็นไปได้ไหมว่าไวน์ที่ผู้ฝึกตนดื่มไม่ดีเท่าไวน์ที่คนทั่วไปดื่ม? นี่ไม่ใช่เรื่องตลกเหรอ?

หลี่เหนียนฟานยิ้มเล็กน้อย ข้าแค่พูดความคิดเห็นของข้าเท่านั้น ทุกอย่างไม่ได้คงที่ตลอดเวลาและไวน์ชั้นดีไม่ได้มีแบบนี้แบบบเดียว สิ่งที่ข้าพูดถึงเป็นเพียงด้านหนึ่งของการผลิตไวน์ ถ้ามนุษย์คือครู เมื่อเรียนรู้ไม่มีคนแรกและคนสุดท้าย เมื่อเจ้าเรียนรู้ได้เร็ว คนสุดท้ายก็จะกลายเป็นคนแรก มันจะดีกว่าไหม ถ้าเจ้าน้ำร้อยวิธีมาสร้างเป็นหนึ่งวิธีที่ดีที่สุด” (มันเป็นสํานวนเลยแปลมาให้ เลย กันผู้อ่านงง)

“เมื่อเรียนรู้ไม่มีคนแรกและคนสุดท้าย เมื่อเจ้าเรียนรู้ได้เร็ว คนสุดท้ายก็จะกลายเป็นคนแรก ถ้านาร้อยวิธีมาสร้างเป็นหนึ่งวิธีที่ดีที่สุด?” ตาของชายหนุ่มเบิกกว้างราวกับตกใจกับทฤษฎีของหลี่เหนียนฟานเขานั่งลงในที่นั่งและพึมพําอย่างว่างเปล่า

ต้าจี ที่อยู่ด้านข้างก็ตัวสั่นเหมือนกันและจิตใจของนางก็ดูเหมือนว่าตราบใดที่นางสามารถผลักเมฆและหมอกออกไป นางก็จะสามารถมองเห็นความจริงที่ยิ่งใหญ่ได้

นางยังคงพูดประโยคนี้ซ้ำ ๆ ในใจและยิ่งคิดถึงประโยคนี้นางก็ยิ่งรู้สึกถึงความไร้ขอบเขตของมันมากขึ้นมันทําให้นางรู้สึกเหมือนอยู่ในทะเลที่ไร้ขอบเขต แต่กลับไม่รู้ว่างจะออกไปทางไหน

เป็นไปได้ไหมว่าสาเหตุที่นายท่านเล่นเป็นมนุษย์เป็นเพราะมีหลายสิ่งหลายอย่างที่เขาเรียนรู้ได้จากมนุษย์?

มนุษย์คือครู

บุคคลที่แข็งแกร่งอย่างปรมาจารย์ยินดีที่จะยอมรับว่ามนุษย์เป็นครู ถ้าเช่นนี้ใครในโลกนี้จะทําอะไรได้?

สําหรับชายหนุ่มเขาเพียงรู้สึกว่าสมองของเขายุ่งเหยิงไปหมด ประโยคนี้ราวกับระเบิดที่ระเบิดในสมองของเขา มันทําให้ความรู้ความเข้าใจทั้งหมดของเขาแตกสลาย

ในฐานะลูกชายของเจ้าของหุบเขาเมฆครามเขาเกิดมาพร้อมกับทรัพยากรอันดับต้น ๆ ของโลกแห่งการฝึกตน

เจ้ายังต้องเรียนรู้จากคนอื่น อาจารย์ที่แข็งแกร่ง ฯลฯ มันไม่ใช่สิ่งที่คนอื่นใฝ่ฝัน?

ถ้าพูดในอดีตเขาจะตอบกลับโดยไม่ไยดี แต่ตอนนี้เขาพบว่าเขาไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไร

ทุกอย่างในหุบเขาเมฆครามก็เหมือนกับไวน์ชั้นดีขวดนี้ ข้าคิดว่ามันสมบูรณ์แบบ แต่มันสมบูรณ์แบบแล้วจริงๆหรือ?

สร้างวิธีที่ดีที่สุด ถ้าข้าทํามันหมายความว่าข้าสามารถเอาชนะหุบเขาเมฆครามได้ใช่ไหม? ข้าสามารถเหนือกว่าพ่อ …

การหายใจของชายหนุ่มเร็วขึ้นเรื่อย ๆ เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ และในที่สุดเลือดที่เดือดก็สงบลง