ตอนที่ 14

เมื่อไม่มีแขกมาในช่วงสองสามวันที่ผ่านมาชีวิตของ หลี่ เหนี่ยนฟ่าน จึงกลับมาสงบสุขอีกครั้ง เช้าวันนี้เขากินอาหารอิ่มแล้ว เขาก็ถือเบ็ดตกปลาไปที่สวนหลังบ้าน เต่ากำลังนอนอยู่บนก้อนหินริมบ่อน้ำเหล่ตามองแสงแดดบนฟ้าที่สดใส มองไปที่เต่าห็นได้ชัดว่าไม่มีสัตว์อสูรอยู่ในบ่อแล้วปลาที่ข้าเลี้ยงไว้อยู่ที่ไหน? หลี่ เหนี่ยนฟ่าน ไม่เชื่อเรื่องสัตว์อสูร เขานั่งข้างๆเต่าเพื่อตกปลาต่อไป เต่าตัวนี้มีขนาดตัวที่เล็กมันมีขนาดเกือบครึ่งหนึ่งของหลี่เหนียนฟาน มันลืมตาขึ้นมาและชำเลืองมองเขาจากนั้นก็หลับต่ออย่างเกียจคร้าน หลี่ เหนี่ยนฟ่าน ยิ้มเล็กน้อยและโบกมือ วิ้ง เบ็ดถูกเหวี่ยงเป็นส่วนโค้งที่สมบูรณ์แบบในอากาศและร่อนลงตรงกลางบ่ออย่างแม่นยำ พื้นผิวของบ่อมีคลื่นกระเพื่อมและตะขอก็จมลงทีละน้อย น้ำในสระใสมากเหมือนถูกเคลือบสี แต่ถ้าอยู่ในน้ำเจ้าจะพบว่าไม่มีปลาสักตัวเดียวในน้ำทั้งหมดและแม้แต่ของลูกอ๊อดที่หลี่เหนียนฟานเพิ่งใส่ก็หายไปเช่นกัน มีบางอย่างขนาดใหญ่ใต้แอ่งน้ำค่อยๆลืมตาขึ้นมันมองไปที่เบ็ดปลาตรงหน้า หางของมันว่ายไปที่ส่วนลึกของแอ่งน้ำทิ้งรอยสีทองไว้ตลอดทาง หลังจากผ่านไปครึ่งชั่วโมง หลี่เหนียนฟานเอ่ยขึ้นเล็กน้อยและตะขอก็ถูกนำขึ้นจากน้ำ เขามองไปที่เบ็ดตกปลาที่ว่างเปล่าโดยไม่แสดงสีหน้าเห็นได้ชัดว่าเขาพร้อมที่จะกลับมามือเปล่าอยู่แล้ว “ แปลก ๆ ” หลี่ เหนี่ยนฟ่าน ส่ายหัวและมองไปที่เต่าและพูดกับตัวเอง: “เต่าแก่ถ้าเจ้าพูดได้ก็ไม่เป็นไร บอกข้าว่าเกิดอะไรขึ้นในบ่อนี้?” เต่าหลับและไม่เคลื่อนไหวหลี่ เหนี่ยนฟ่าน ลุกขึ้นอย่างทำอะไรไม่ถูกตบฝุ่นที่ก้นของเขาและจากไปเขาตัดสินใจที่จะให้ความสนใจและเขาไม่ได้วางแผนที่จะเลี้ยงลูกปลาในบ่อน้ำในอนาคตหากเขาต้องการกินปลาเขาก็จะไปหาหลัวเซียนเชิงหลี่เหนียนฟานวางเบ็ดตกปลากลับที่เดิมปิดประตู “ต้าเฮยไปกันเถอะไปเมืองกัน”หลัวเซียนเชิง เจริญรุ่งเรืองเช่นเคยป้าจางพาลูกสาวของเธอไปเดินรอบ ๆ ประตูเมืองและเมื่อเธอเห็นหลี่เหนียนฟานเธอก็รีบตะโกนขึ้น: “หลี่กงซีอยู่ที่นี่รีบมาขอบคุณหลี่กงซีเร็วๆเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ที่ถักเปียหันศีรษะอย่างว่างเปล่ามองไปที่หลี่เหนียนฟานด้วยสายตาว่างเปล่าไม่ได้พูดและดูเหมือนจะสูญเสียจิตวิญญาณของเธอไปหลี่เหนียนฟานผงะไปชั่วขณะ “ป้าจางนี่ … “”เฮ้ครั้งสุดท้ายที่เธอถูกจับโดยสัตว์ประหลาดเธอกลายเป็นแบบนี้หลังจากที่ตื่นขึ้นมาและ 80% ของวิญญาณของเธอก็กลัวสัตว์ประหลาด” งตาของจางป้ามีน้ำตาและเธอก็ถอนหายใจหลี่เหนียนฟานขมวดคิ้วและเมื่อเขานึกถึงความมีชีวิตชีวาก่อนหน้าของเด็กคนนี้หัวใจของเขาก็รู้สึกเจ็บปวด“ ป้าจางมีวิธีการช่วยไหม?” หลี่เหนียนฟานถาม”ข้าถามนักบวชลัทธิเต๋าสองสามคนและพวกเขาทั้งหมดบอกว่าถ้าข้าเดินไปกับลูกสาวและพูดคุยมากขึ้นยังมีโอกาสเรียกวิญญาณของนางได้” ป้าจางลังเลอยู่ครู่หนึ่งและพูดอย่างจริงจัง: “นายน้อยหลี่เจ้าเป็นนักปราชญ์ ข้าขอให้ท่านใช้เวลาร่วมกับนางได้ไหม บางทีสิ่งนี้จะได้ผล ““ ข้าจะทำ.” หลี่เหนียนฟานพยักหน้าอย่างเคร่งขรึมรับมันอย่างกังวลป้าจางถือตะกร้าไข่ไว้ในมือ“ ท่านหลี่ครั้งที่แล้วท่านรีบออกไป ข้าขอบคุณที่ท่านยอมช่วย ท่านต้องยอมรับสิ่งนี้”หลี่เหนียนฟานส่ายหัวด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน “ป้าจางข้ายอมรับเรื่องนี้ไม่ได้ ครั้งที่แล้วข้าไม่ได้ช่วยอะไรเลย””ท่านหลี่อย่าถ่อมตัวเลย แม้แต่ผู้ฝึกตนทั้งสามก็ยังเต็มไปด้วยคำชมสำหรับท่าน ข้าสงสัยว่าพวกเขาเป็นผู้ฝึกตนและพวกเขาไม่ชอบไข่ของข้าแน่นอน”ป้าจางหยิบตะกร้าไข่ ใส่ลงในมือของ หลี่ เหนี่ยนฟ่านหลี่ เหนี่ยนฟ่าน ต้องยอมรับมันด้วยรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวเขาบอกลาป้าจางและหลี่เหนียนฟานก็มาหาพ่อค้าปลาอีกครั้ง“ บอสเอาปลาคาร์ปตัวใหญ่มาให้ข้าสองตัว”