ตอนที่ 20

ทั้งสี่ รู้สึกว่าพวกเขาได้ค้นพบความลับอันยิ่งใหญ่และรู้สึกเวียนหัวเล็กน้อย

อย่างไรก็ตามมีความตื่นเต้นที่ไม่เคยเป็นมาก่อนปรากฎขึ้นในใจ

นี่ต้องเป็นเรื่องของเทพเขากำลังบอกเล่าเรื่องของเทพหรือไม่?

ไม่น่าแปลกใจที่มันฟังดูยอดเยี่ยมเพราะมันอาจมีวิธีการเป็นอมตะอยู่ในนั้น!

พวกเขาสนใจและไม่กล้าหายใจci’

หลี่เหนียนฟานพูดคุยโดยไม่เร่งรีบและไม่นานก็พูดคุยเกี่ยวกับการบูชาลิงหินในถ้ำโพธิ์เพื่อเรียนรู้ศิลปะ

ผู้คนทุกคนที่เดินผ่าน หลั่วเซียนเฉิง หลังจากได้ยินเรื่องราวของ หลี่ เหนียนฟ่าน ก็เลิกทำงานและมาฟัง

โลกนี้เป็นโลกที่ผู้ฝึกตนและมุษย์อยู่ร่วมกัน มนุษย์มีความอยากรู้อยากเห็นอย่างมากเกี่ยวกับเรื่องราวของผู้เป็นอมตะยิ่งไปกว่านั้นโลกที่หลี่เหนียนฟานบอกนั้นไม่ธรรมดาแม้ว่าพวกเขาจะเป็นปุถุชน แต่พวกเขาก็ยังรู้สึกว่าผู้คนในนั้นแข็งแกร่งกว่ามาก

ในเวลานี้นักปราชญ์ในชุดเสื้อเชิ้ตสีฟ้าโทรมเดินช้าๆที่ประตูเมืองหลั่วเซียน

ดวงตาของเขาหม่นหมองดูเหมือนเขาจะสูญเสียเป้าหมายในชีวิตและดูเหมือนว่าเขากำลังคิดเกี่ยวกับปัญหาบางอย่างและบางครั้งเขาก็สวดมนต์ด้วยถ้อยคำที่ไม่ชัดเจนเป็นครั้งคราว

เขาเดินเข้าไปใน หลั่วเซียนเฉิงแม้ว่าจะมีผู้คนมากมายมารวมตัวกันที่ประตูเมือง แต่มะนก็ไม่ได้ดึงดูดความสนใจของเขา เขาจมอยู่ในโลกของตัวเองมาก ดูเหมือนว่าทุกอย่างภายนอกจะไม่มีอะไรส่งผลต่อเขา

ในขณะนี้มีเสียงเข้ามาในหูของเขา

“พระถังกล่าวว่า: มีประตูสามร้อยหกสิบบานในคำว่า ‘เต๋า’ และประตูทั้งหมดมีผลในเชิงบวกข้าไม่รู้ว่าเจ้าเคยเรียนอันไหน?” หงอคงกล่าวว่า: “ ด้วยความเคารพอาจารย์ ข้าจะตั้งใจฟังมันด้วยใจของข้า” พระถังกล่าวว่า: “ข้าจะสอนวิธีการใช้คำว่าชู ‘ให้เจ้า?” หงอคงกล่าวว่า: “ข้าอยากรู้คำนี้คืออะไร” พระถังพูดต่อว่าว่า: “ในคำพูดของเทคนิคมีฟู่เหรินบางตนถาม อาตมาว่าสามารถหลีกเลี่ยงความชั่วร้ายได้อย่างไร “หงอคงกล่าวว่า” เป็นไปได้ไหมที่จะมีชีวิตอมตะเช่นนี้ “พระถังตอบว่า:” ไม่ ไม่! “หงอคงจึงกล่าวว่า ไม่เรียนแล้ว ไม่เรียนแล้ว! … “

ดวงตาที่กลวงโบ๋ของนักปราชญ์ค่อยๆฟื้นคืนความสดใสและเขาหยุดบีบลงในฝูงชนและตั้งใจฟัง

ต่อมาพระถังกล่าวสอนหลายวิธีให้ หงอคงเลือก แต่ หงอคงยังส่ายหัวและปฏิเสธเมื่อได้ยินว่าไม่ใช่หนทางแห่งอมตะ

หลี่เหนียนฟานสามารถรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าการหายใจของผู้ชมโดยรอบเร็วขึ้นและบางหน้าบางคนก็เปลี่ยนเป็นสีแดง

ในหมู่พวกเขาไป๋หวู่เฉินและสามคนมีอาการนั้นมากที่สุด

พวกเขากรีดร้องในใจ“ นี่คือหนทางสูงสุด! ลิงโง่ตัวนี้ปฏิเสธ! ลิงโง่ลิงโง่! แค่เรียนรู้ทักษะเดียวกันมันก็เปรียบได้กับเทพไม่มันดีกว่าเทพอีก !”

ในขณะเดียวกันพวกเขาก็อยากรู้อย่างยิ่งว่าพระรูปค์นี้คือใครกัน ใครสามารถสอน เต๋าที่ยิ่งใหญ่ ได้มากมายมันเช่นนี้ มันช่างน่ากลัวยิ่งนัก!

หลี่กงซีสามารถพูดถึงเรื่องแบบนี้ได้อย่างละเอียดแล้วเขาอยู่ในระดับด?

ไป่หวู่เฉินไม่กล้าคิดถึงเรื่องนี้อีกต่อไปหัวใจดวงน้อยของเขาไม่แบกรับได้

เมื่อพระถังไม่ต้องการสอน ความโกรธก็ออกไปจากหัวใจของทุกคนแล้วพวกเขาก็กลับมาติดตามเรื่องราวอีกครั้งราวกับว่าพวกเขากลัวพลาดเส้นทางที่ยิ่งใหญ่นี้

อย่างไรก็ตามเมื่อ ราชาวานร ไปหาพระถังในตอนกลางดึกการหายใจของทุกคนก็แรงขึ้นอีกครั้ง

หลี่ เหนียนฟ่าน เรียกร้องความสนใจของทุกคนอย่างเต็มที่และยิ้มเล็กน้อย: “เอาล่ะข้าจะหยุดพูดถึงเรื่องนี้ก่อนในวันนี้ และรอฟังในอนาคตฟังครั้งต่อไป”

“ อย่าเลยหลี่กงซีข้าขอร้องให้ท่านเล่าเรื่องนี้ต่อเถอะ”

“ โอ้เกินหนึ่งชั่วโมงแล้วได้ยังไงผู้หญิงของข้าอาจจะเป็นบ้า!”

“ ปรมาาจารย์หลี่พรุ่งนี้เจ้าจะเล่าเรื่องนี้ไหมข้าจะมาแน่นอน”

ทุกคนมองไปที่ หลี่ เหนียนฟ่าน อย่างคาดหวังและแม้แต่ดวงตาของหนานหนานก็ยังคาดหวัง

หลี่เหนียนฟานลูบหัวของเธอและกล่าวว่า “ไม่ต้องกังวลข้าจะกลับมาที่นี่อีกครั้งในวันพรุ่งนี้”

”ท่านหลี่ขอบคุณ ขอบคุณ!” ป้าจางยังสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงในเด็กหญิงตัวน้อยของเธอและร้องไห้ด้วยความสุขและยังคงโค้งคำนับต่อหลี่เหนียนฟานเพื่อขอบคุณ