ตอนที่ 21

หลี่เหนียนฟ่านมองไปที่เขาทนไม่ได้ที่เห็นเขาหลงผิดและพูดว่า: “ดวงอาทิตย์ขึ้นและดวงจันทร์ตกการเกิดความชราความเจ็บป่วยและความตายนี่คือกฎของสวรรค์และโลก เจ้าไม่เข้าใจโลกแห่งความจริงเจ้าจะเดินตามทางของตัวเองได้เช่นไร?”

”สิบปีสามารถมองเห็นได้ตั้งแต่ฤดูใบไม้ผลิถึงฤดูใบไม้ร่วง หนึ่งร้อยปีสามารถพิสูจน์การเกิด การชรา การเจ็บป่วยและการตายได้ หลายพันปีสามารถถอนหายใจได้จากการเปลี่ยนแปลงของราชวงศ์หลายพันปีสามารถมองเห็นได้ในการเปลี่ยนแปลงของดวงดาวสิ่งเหล่านี้จะเข้าใจได้อย่างไรในชั่วข้ามคืนหากมนุษย์ใช้วิสัยทัศน์หนึ่งวันในการสำรวจโลกล้านปี มันแตกต่างจากการตกปลาบนพระจันทร์ในบ่อน้ำ “

นักวิชาการสั่นไปทั้งตัวและการแสดงออกบนใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปเรื่อย ๆ บางครั้งก็ตื่นเต้นและสับสนในบางครั้ง

หลี่เหนียนฟ่านไม่สนใจเขาอีกต่อไป แต่เดินกลับไปที่ภูเขา

ข้าช่วยได้แค่นี้ไม่ว่าเขาจะคิดออกหรือเปล่าก็คือสติทั้งหมดของเขาเอง

แม้ว่าการมีอายุยืนยาวเป็นความฝันสำหรับทุกคนหากเจ้าเข้าสู่ความบ้าคลั่ง จากสิ่งนี้มันก็ไม่คุ้มค่าผู้คนยังควรรับรู้ถึงความเป็นจริง

กลับไปที่บ้านพัก หลี่เหนียนฟ่านโยนปลาคาร์ปตัวใหญ่สองตัวให้ เสี่ยวไป๋รายงานอาหารที่จะกินในวันนี้และรับประทานอาหารกลางวันด้วยตัวเองอย่างเงียบ ๆ

ในตอนนี้ห่างออกไปหลายพันไมล์ชายชราผมสีเทาและชายหนุ่มกำลังคิดถึง นิกายหมื่นดาบอมตะ

พวกเขายังเป็นนักดาบของยูเจียน

ระหว่างทางชายชราถอนหายใจด้วยความสงสารในดวงตาของเขา

ในที่สุดเด็กชายก็อดไม่ได้และถามว่า: “อาจารย์ข้ากลัวว่านิกายหมื่นดาบอมตะไม่มีอยู่แล้วใช่ไหมที่ผ่านมาเรากำลังทำอะไรอยู่?”

ชายชราถอนหายใจและกล่าวว่า: ชงเอ๋อร์ พวกเราผู้ฝึกตนพลังอมตะกำลังเดินอยู่บนท้องฟ้าที่ดูเหมือนจะแยกตัวออกจากโลก แต่ในความเป็นจริงมีวิกฤตอยู่ทุกหนทุกแห่งที่คุกคามชีวิตและความตาย ข้ากลัวว่าจะไม่มีใครเก็บศพคนตายได้”

“ ไป๋หวู่เฉินและข้าต่างก็เป็นนักดาบที่ต่อสู้กันมาเป็นร้อยปีและมีเพียงข้าเท่านั้นที่จะช่วยชายชราคนนั้นเก็บศพ

”อาจารย์ข้าจะทำอย่างไรถ้าข้าเจอปีศาจดาบ” เด็กชายกังวล

ชายชราพูดอย่างเฉยเมย: “เมื่อข้าก็วิ่งเข้าไป ข้าก็ไม่ได้มีชีวิตที่ดีมาสองสามปีแล้วเมื่อถึงเวลานั้น เจ้าก็หนีไปและข้าจะซื้อเวลาให้เจ้า”

ดวงตาของเขาเศร้าเล็กน้อยพร้อมกับร่องรอยของความรังเกียจ

การฝึกดาบนั้นเฟื่องฟูมากเพียงใดเมื่อห้าปีก่อนและส่วนใหญ่ชก็ถูกปีศาจดาบกวาดล้างในชั่วพริบตาเขาอายุมากแล้วความแข็งแกร่งของเขาไม่ดีเหมือนเมื่อก่อนและเขาจะไม่อยู่ในสายตาของปีศาจดาบช

ด้วยนิสัยดื้อรั้นของผู้ชายคนนั้นไป๋หวูเฉินเขาจะไม่หนีไปไหนแน่นอนตอนนี้คงเหลือเพียงศพ

ทั้งสองลอยขึ้นในอากาศและในไม่ช้าก็มาถึงที่ตั้งของนิกายหมื่นดาบอมตะ

ในขณะนี้เอง ชายชรารู้สึกถึงอะไรบางอย่างเขามองไปที่ๆความว่างเปล่าในระยะไกล

ผู้คนทั้งสามจากไกลสู่ใกล้มาถึงในพริบตา

เป็นสามพ่อแม่ลูกตระกูลไป๋ที่ได้ฟังเรื่องเล่าของ หลี่เหนียนฟ่านและพึ่งกลับบ้าน

เมื่อเห็นชายชราไป๋หวู่เฉินก็ถึงกับผงะไปชั่วขณะ “ชายชราจ้าวเจ้ามาที่นี่ทำไม”

เมื่อชายชราจ้าวเห็นเขาก็ตัวแข็งอยู่ครู่หนึ่งจากนั้นจ้องไปที่ ไป๋หวู่เฉินและพูดว่า: “ไป๋หวู่เฉินทำไมเจ้าถึงไม่ตายข้ ายังจะมาเก็บศพของเจ้า!”

ไป๋หวู่เฉินไม่ได้โกรธ แต่อย่างใดและยิ้มเล็กน้อย “ฮ่าฮ่าฮ่าเจ้าอายุเยอะข้าต้องอยู่ข้างหลังเจ้าเพียงเพื่อร่วมงานศพของเจ้า”

”หึ” ชายชรา จ้าวไม่ปฏิเสธและพูดอย่างสงสัย: “ปีศาจดาบยังไม่ท้าทายเจ้าหรือเจ้ากำลังซ่อนตัวอยู่?”

”ข้าจะซ่อนตัวเหรอจ้าวชราเจ้าดูถูกใคร” ไป๋หวู่เฉินลูบเคราของเขาแล้วจ้องมองกลับจากนั้นก็มีรอยยิ้มล้อเล่นปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา

ชายชรา จ้าวสั่นไปทั้งตัวรูม่านตาของเขากว้างขึ้นทันใดและพูดด้วยความตกใจ: “เจ้าเข้าศู่ความว่างเปล่าแล้วเหรอแล้วหรือ?”

ไป่หวู่เฉินไม่พูด แต่หลับตาลงอย่างมีชัย

”เจ้าฝ่าด่านไปได้ยังไงมันไม่สมเหตุสมผลข้าไม่ได้เลวร้ายไปกว่าเจ้าเลย!” ชายชรา จ้าวมองไปที่ ไป๋หวู่เฉินและพูดอย่างไม่พอใจ

”แต่ข้าก็มาถึงระดันนี้แล้ว” ไป๋หวูเฉินคร่ำครวญ

การแสดงออกของชายชราจ่าวดูไม่เป็นธรรมชาติเล็กน้อยและเขางอมืออย่างเหงา ๆ “ ยินดีด้วย ผู้อาวุโสไป๋”

น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความขมขื่นเขาอยู่ที่เส้นเริ่มต้นเดียวกัน แต่ทันใดนั้นก็รู้ว่าเพื่อนของเขาอยู่ไกลเกินกว่าเขา มันรู้สึกไม่สบายใจจริงๆ

”ชายชรา จ้าวเราเป็นเพื่อนกันมานานหลายร้อยปี เจ้าเรียกข้าเช่นนี้มันรู้สึกแปลก ๆ เรียกเหมือนเดิมเถอะ” ไป๋หวู่เฉินพูดอย่างรวดเร็ว