ตอนที่ 37

ในป่า ลั่ว ฮวงและ ลั่ว ซือหยูที่เพิ่งมาถึงได้เห็นฉากเหล่านี้ทั้งหมดและตกตะลึงอย่างสิ้นเชิง ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความตกใจและความคิดเกี่ยวกับโลกใบนี้ถูกลบล้างไป “เขาเขาเขา … ” ริมฝีปากของ ลั่ว ซือหยูสั่นสะท้านและนางไม่สามารถพูดอะไรได้ เมื่อกี้นี้เกิดอะไรขึ้น? ด้วยนิ้วเดียวราชาปีศาจทั้งสองถูกทำให้กลับไปสู่รูปลักษณ์เดิม? นี่มันพลังอะไรกัน? เมื่อใดที่วิธีการฝึกตนเช่นนี้เกิดขึ้นในโลกแห่งการฝึกตน? และมันก็ไม่ใช่วิถีฝึกตนที่เขารู้จักแน่ๆ! “ อย่าพูด! นักปราชญ์คนนี้น่าจะเป็นคนที่อ้างตัวว่าเป็นศิษย์ของ หลี่ กงซี” ลั่ว ฮวงกล่าวอย่างเคร่งขรึมสีหน้าของเขาเคร่งเครียดมากขึ้นกว่าเดิม ความตกใจของเขาไม่ได้น้อยไปกว่า ลั่ว ซือหยู ฉากเบื้องหน้ามันน่ากลัวเกินไป ต่อจากนี้ไปเขาจะไม่มีวันลืมสิ่งที่เห็นในวันนี้แน่ๆ โลกนี้อันตรายมาก ขนาดนี้ผู้ยิ่งใหญ่ยังชอบแกล้งเป็นมนุษย์ธรรมดา เจ้าต้องสุภาพเมื่อเจ้าเห็นมนุษย์ในอนาคต “!” เมิง จุนเหลียง เดินเหยียบภูเขาด้วยเท้าเปล่า ลั่ว ซือหยูและ ลั่ว ฮวงไม่กล้าขยับ มองดูนักปราชญ์ที่เข้ามาทีละน้อย “เจ้าเป็นแขกของ หลี่ กงซี หรือไม่?” เมิง จุนเหลียง ยืนนิ่งและถาม หยาดเหงื่อปรากฏบนหน้าผากของจักรพรรดิลั่วเขาแสร้งทำเป็นสงบ แต่การเต้นของหัวใจของเขาเพิ่มขึ้นถึงขีดสุด การมีอยู่ของัวตนเช่นนี้มันน่ากลัวจริงๆ เขา ยิ้มอย่างไม่เต็มใจและพูดว่า: “ใช่ … ใช่” “ข้าอิจฉาเจ้าจริงๆที่เป็นแขกของหลี่กงซีนี่อาจเป็นพรที่เจ้าได้รับ” หัวใจของเมิ่งจุนเหลียงเต็มไปด้วยอารมณ์และเขากล่าว กล่าวว่า“ เจ้าต้องทะนุถนอมมันไว้” หลี่เหนียนฟานไม่ได้ตั้งใจที่จะเชิญตัวเขาเข้าไปเลย ดูเหมือนว่าอาจารย์หลี่จะผิดหวังในตัวเขาลั่ว ฮวงรีบพูดอย่างนอบน้อม: ” ปรมาจารย์ หลี่เป็นผู้เชี่ยวชาญที่ยิ่งใหญ่ มันดีแล้วที่เขาให้พวกเรารับใช้ พวกเราจะรักษามันไว้” เมิง จุนเหลียง พยักหน้าและเดินผ่านพวกเขาไปลั่ว ซือหยูกัดริมฝีปากของนางและในที่สุดก็อดไม่ได้ที่จะพูดว่า “สวัสดีข้าขอถาม … ท่านช่วยเล่าไซอิ๋วให้ข้าฟังได้ไหม”เมิง จุนเหลียง หยุดและพูดด้วยรอยยิ้ม: “ยังไม่ถึงเวลา ข้าจะออกเดินตามวิธีของ “ไซอิ๋ว” โดยเริ่มจากที่นี่ไปทางทิศตะวันตกพร้อมกับทำความเข้าใจกับโลกในขณะที่เผยแพร่เต๋าใน “ไซอิ๋ว” “ลั่ว ซือหยูคลายความกังวลต่อนักปราชญ์เล็กน้อยและถามอย่างสงสัย:” ท่านบอกข้าได้ไหมว่าทำไมท่านไม่สวมรองเท้า? ” “เพราะข้าอยากเข้าใจธรรมชาติ” “ดวงตาของเมิ่งจุนเหลียงเป็นประกายและเต็มไปด้วยความลึกล้ำเขาพูดเบา ๆ :” เพียงแค่สัมผัสพื้นโลกด้วยเท้าของข้าเท่านั้นถึงจะเข้าใจวิถีแห่งโลก ” “

หลังจาก พูดจบเขาก็ก้าวออกไปอย่างช้าๆ

เมื่อมองไปที่ด้านหลังของนักปราชญ์จากไปจักรพรรดิหลัวก็อดไม่ได้ที่จะพูดว่า:” บางทีเขาไม่ได้ฝึกตนความเป็นอมตะ แต่ … เต๋า “” เต๋า? “ลั่ว ซือหยูดูสับสนลั่ว ฮวงพยักหน้าและอุทาน:” ไม่ว่าจะเป็นปรมาจารย์ หลี่หรือนักปราชญ์คนนี้เห็นได้ชัดว่าพวกเขามีระดับการฝึกตนที่แปลกประหลาด แต่ทุกอย่างต้องทำด้วยตัวเองและรูปแบบของการฝึกฝนคือพฤติกรรมที่เป็นไปตามกฎของปุถุชนอย่างสมบูรณ์นี่คือ ระดับท่พวกเราม่อาจเข้าใจได้! “ผู้ ฝึกตนสามารถบินในอากาศ บินผ่านเมฆและดึงสิ่งของมาจากอากาศ ควบคุมลมและไฟ มันอำนวยความสะดวกมากมายให้พวกเขาอย่างไรก็ตามหลี่กงซีและนักปราชญ์ผู้นี้ไม่ได้ทำสิ่งนี้ พวกเขาแค่วางเท้าไว้ที่พื้นนี่อาจเป็นสาเหตุที่ทำให้พวกเขากลายเป็นผู้ยิ่งใหญ่ก็ได้ลั่ว ฮวงหายใจเข้าลึก ๆ และพูดด้วยความจริงใจ: “ไปเยี่ยมอาจารย์หลี่กันเถอะ! “เอี้ยดดดดดดประตูเปิดโดยอัตโนมัติโดยไม่ต้องรอให้พวกเขาเคาะหลี่ เหนียนฟ่านมองไปข้างนอกด้วยความสับสน” เมื่อกี้ข้าได้ยินอะไรบางอย่างเกิดอะไรขึ้น?“มันควรจะเป็นเสียงของสัตว์ร้ายทั้งสอง” “ลั่ว ซือหยูชี้ไปที่วัวและหมาป่าด้านข้างจู่ๆ หลี่ เหนียนฟ่านก็พูดด้วยรอยยิ้ม:” เจ้าสุภาพเกินไป เจ้านำยามาให้ข้า โปรดเข้ามา “ลั่ว ฮวงและ ลั่ว ซือหยู มองหน้ากันอย่างเชื่องช้าและไม่ได้พูดอะไรมาก” ยังไงก็ตามเจ้าเคยเห็นนักปราชญ์ด้านนอกหรือไม่? ” “หลี่ เหนียนฟ่านถามลั่ว ซือหยู:” ข้าเจอเขาและเขาก็จากไปแล้ว “