ตอนที่ 50

หลังจากเดินออกจากนักปราชญ์ใบหน้าของ ฉินม่านหยุนก็เต็มไปด้วยความกลัว ยิ่งคิดนางก็ยิ่งรู้สึกกลัว บางทีจุดจบของราชาวานรอาจตายตั้งแต่ต้นเรื่อง ไซอิ๋ว นี่เป็นแผนการที่ถูกสร้างและยังสามารถมองได้ว่าเป็นเกมของเหล่ามหาอำนาจ ตั้งแต่ต้นเรื่องการปรากฏตัวของ ราชาวานรดูเหมือนจะเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและเปล่งประกายดุจดวงตะวัน สวรรค์และโลกล้วนอวยพรให้เขา เขาเป็นตัวเอกของสวรรค์และโลก แต่ข้อเท็จจริงได้พิสูจน์แล้วว่าบทบาทที่เรียกว่าสวรรค์และโลกล้วนเป็นเรื่องตลก ไม่เคยมีตัวเอกในโลก มีแต่ผู้ที่ผลักดันอยู่เบื้องหลัง! ไม่ว่าจะเป็นนักปราชญ์หรือ ลั่วซือหยูต่างก็เรียกคน ๆ นั้นว่า หลี่กงซี มันแสดงให้เห็นว่าปรมาจารย์หลี่เป็นหนึ่งในผู้เล่นหมากรุกบนกระดานนี้! และโลกผู้ฝึกตน อาจเป็นเพียงมุมเล็ก ๆ บนกระดานหมากรุก คิ้วของ ฉินม่านหยุนค่อยๆขมวดแน่น! เป็นเรื่องยากที่ผู้ยิ่งใหญ่เช่นนี้เต็มใจลงมายังโลก หากนางยังไม่สามารถคว่าโอกาสนี้ได้ นางก็ไม่มีโอกาสขึ้นสู่แดนสวรรค์! ถ้าเจ้าทำให้หลี่กงซีขุ่นเคืองเจ้าจะต้องตาย สิ่งที่เราต่อสู้มันคือโอกาสในชีวิต? “ ข้าจะไปเยี่ยมท่านหลี่ในวันพรุ่งนี้” ฉินม่านหยุนเปิดปากของนางและพูดอย่างเคร่งขรึมนางแสดงความเคารพต่อ ลั่วซือหยู: “ได้โปรดแนะนำข้าให้แก่ท่านหลี่” เช่นเดียวกับท่านหลี่และเทพตยอื่น ๆ หากมีคนกล้าที่จะรบกวนพวกเขาจะไม่ชอบอย่างแน่นอน บางคนสามารถเพิ่มคะแนนความประทับใจได้ด้วยการแนะนำ “ทั้งหมด….นี้” ลั่วซือหยูลังเลอยู่ครู่หนึ่งและพยักหน้า ข้าไม่ได้ไปเยี่ยมท่านหลี่สักครั้งมานานแล้ว ในช่วงเวลาที่นางเข้าสู่แก่นทองคำนางไม่รู้ว่าทำไม คนที่นางอยากบอกมากที่สุดคือปรมาจารย์ หลี่ นางแค่กลัวว่าจะรบกวนเขา มันทำให้นางอดทนมาจนถึงตอนนี้ วันรุ่งขึ้น ลั่วซือหยูพา ฉินม่านหยุนไปที่เชิงเขาแล้วเดินขึ้นไปบนภูเขา แม้ว่าจะไม่มีข้อห้ามบนภูเขานี้เพื่อไปแสดงความเคารพต่อหลี่กงซี แต่ไม่ว่าไป๋หวูเฉินหรือลั่วอวงพวกเขาเลือกจะปีนขึ้นไปทีละขั้นแทนการบิน! ต้องไม่มีความเป็นไปได้ทุกรูปแบบที่ทำให้ผู้ยิ่งใหญ่ไม่ชอบ! ฉินม่านหยุนเห็นด้วยกับเรื่องนี้“ พี่สาวม่านหยุน ท่านต้องจำไว้วืท่านหลี่ต้องการใช้ชีวิตอย่างสันโดษอย่างสมบูรณ์ในฐานะปุถุชนเจ้าต้องใจเย็น ๆ สิ่งที่ท่านหลี่ไม่ชอบมากที่สุดคือการที่คนอื่นประหลาดใจต่อหน้าเขา ระหว่างทาง ลั่วซือหยูได้เน้นย้ำถึงจุดสนใจฉินม่านหยุนพยักหน้าอย่างเคร่งขรึม “ข้ารู้”ไม่นานนักก็มีบ้านโบราณปรากฏอยู่ตรงหน้าทันใดนั้นดวงตาที่สวยงามของ ฉินม่านหยุนก็หดตัวลงและร่างกายที่บอบบางของนางก็สั่นสะท้านและกรอบความคิดของนางก็ได้รับการแก้ไขจากสถานที่แห่งนี้นางจ้องมองไปที่โคลงสั้น ๆ ที่ประตูราวกับเห็นผู้เทพเซียนยืนอยู่ตรงหน้านางแรงกดดันจากศิลปะที่ไร้รูปกดทับนางและทำให้นางหายใจไม่ออก“โอ้พี่สาวฉินตื่น!” ลั่วซือหยูรีบเรียก ฉินม่านหยุนขึ้น “ท่านต้องแสร้งมาบ้านมนุษย์ธรรมดาหรือท่านไม่รู้ว่าควรทำอย่างไร”ฉินม่านหยุนพยักหน้าอย่างหนัก“ นี่ท่านหลี่เขียนเองเหรอ” นางถามด้วยเสียงสั่นเครือ“ใช่” ดวงตาของ ลั่วซือหยูมีร่องรอยของการระลึกถึง “ตอนนั้นข้าจำได้ว่าท่านหลี่ บอกว่าเมื่อเร็ว ๆ นี้มีแขกเพิ่มมากขึ้นเขาจึงเขียนกลอนนี้เป็นซุ้มประตู”ทำหน้าที่เป็นซุ้มประตู?หนังศีรษะของ ฉินม่านหยุนชาเล็กน้อย หากโคลงนี้วางไว้ที่ใดก็เป็นสมบัติสวรรค์ ในสายตาของหลี่กงซีมันทำหน้าที่เป็นแค่ซุ้มประตูนี่คือโลกของผู้ยิ่งใหญ่?ไม่!จุดมุ่งหมายของหลี่กงซีไม่เพียงมีแค่นี้แน่ มันยังลึกซึ้งกว่านี้อีก!ฉินม่านหยุนคิดหลี่กงซีกล่าวว่าเมื่อเร็ว ๆ นี้มีแขกมากขึ้นเรื่อย ๆ มันมีแนวโน้มว่าจะมีคนมาเยี่ยมมากขึ้นในอนาคต!ทำไมท่านถึงเขียนโคลงนี้เป็นซุ้ม? เป็นเพราะเขาต้องการแสดงพลัง!เมื่อแขกคนใดคนหนึ่งเป็นคนโง่และพูดไม่ดีมันจะส่งผลต่ออารมณ์ของหลี่กงซีอย่างแน่นอน ดังนั้นเขาจึงเขียนโคลงนี้ขึ้นเป็นพิเศษเพื่อไม่ให้แขกทำตัวน่ารำคาญ!ช่างสมควรเป็นผู้ยิ่งใหญ่!