ตอนที่ 52

สมุนไพรที่ปลูกรอบตัวนาง มันเกินกว่าที่จะจินตนาการได้ อย่างไรก็ตาม ทั้งสองคนคิดถึงเรื่องอื่นมากกว่า พวกเขาอดไม่ได้ที่จะคิดถึงตอนที่คุยกันในร้านอาหาร หลี่กงซี มีลูกท้อสวรรค์อยู่ไหม? คำถามนี้มีคำตอบแน่นอน ใน “ไซอิ๋ว” มีสวนท้อแบนในวังสวรรค์ หลี่กงซี มีสวนท้อแบบนั้นหรือไม่? ความหวาดกลัวถูกสร้างขึ้นอีกครั้งในหัวใจของพวกนาง! ร่างกายของพวกนางได้แต่สั่นสะท้าน ในเวลานี้ เสี่ยวไป๋ มาพร้อมกับน้ำสองแก้ว “แขกทั้งสองปรดรับน้ำชา” ”ขอบคุณ” ลั่วซือหยูและ ฉินม่านหยุนรับชามาจาก เสี่ยวไป๋ ด้วยความเคารพ เมื่อได้รับการเสิร์ฟโดยสิ่งประดิษฐ์ระดับสูงเช่นนี้แม้แต่ผู้ที่เป็นอมตะก็ยังอิจฉามัน ฉินม่านหยุนมองไปที่น้ำชาในถ้วยมันบริสุทธิ์มากและมีออร่าลอยออกมาจากปากถ้วย ”มันเป็นน้ำจิตวิญญาณจริงๆ!” ฉินม่านหยุนรู้สึกประหลาดใจ แต่ภายนแกนางแสร้งทำเป็นสงบ แต่นางก็แทบรอไม่ไหวที่จะจิบแก้วน้ำ ดวงอาทิตย์บนท้องฟ้ากำลังส่องแสงสว่างอย่างเจิดจ้า แต่น้ำในถ้วยกลับไม่ได้รับผลกระทบใดๆเลย ถ้วยกลับเย็นเฉียบและมีความชุ่มชื่น ก่อนนางยกถ้วยขึ้นมาจิบ ความร้อนจากดวงอาทิตย์ราวกับหายไปในอากาศ ความคิดของนางว่างเปล่าไปสักพัก น้ำชาไหลลงสู่ลำคอที่ขาวราวกับหิมะนางและจิตใจของนางก็ถูกสั่นคลอนด้วยสัมผัสเย็นยะเยือกฉินม่านหยุนอดไม่ได้ที่จะยิ้มที่มุมปากและร่างกายที่แห้งของนางก็รู้สึกเย็นชึ้น อร่อย! มันคู่ควรกับชื่อน้ำจิตวิญญาณ! นี่คือผู้ยิ่งใหญ่ตัวจริงน้ำที่เขาดื่มเป็นสมบัติที่คนส่วนใหญ่ไม่กล้าจะใช้ เจ้าไม่สามารถจินตนาการถึงความสุขนี้ได้นางรู้สึกอิ่มเอมและกัดฟันดื่มน้ำแก้วนี้จนหมดภายในหนึ่งลมหายใจหลี่ เหนียนฟ่าน อดไม่ได้ที่จะพูดว่า: “เสี่ยวไป๋ เติมน้ำให้แขกสาวทั้งสอง”เป็นอะไรไป หญิงสาวทั้งสองนี้น่าจะมาจากครอบครัวที่ดี ทำไมพอดื่มน้ำแล้วถึงดูเหมือนมีความสุขพวกนางรู้สึกตื่นเต้น หรือพวกนางเป็นบ้า?ฉินม่านหยุนและลั่วซือหยูก็ตระหนักถึงความไม่สุภาพของพวกนาง พวกนางรู้สึกอายและหน้าแดงและกระซิบ “ขอบคุณเจ้าคะ ท่าน หลี่”หลี่ เหนียนฟ่าน ยิ้ม “ยินดี ทำไมเจ้าถึงมาหาข้า?””ข้าได้ยินชื่อเสียงของหลี่กงซีมามากมายดังนั้นข้าจึงขอร้องให้ซือหยูพาข้ามาเยี่ยมหลี่กงซี” ฉินม่านหยุนกล่าวขณะพูดนางก็หยิบขวดหยกใสออกมาและส่งให้หลี่เหนียนฟานด้วยความเคารพ “นี่เป็นสิ่งที่มีเอกลักษณ์ของนิกายของข้าโปรดอย่ารังเกียจ หลี่กงซี”เมื่อนางมาที่เยี่ยมครั้งแรก โดยธรรมชาติแล้วไม่ควรมามือเปล่ามันเป็นนางใช้สมองและคิดอะไรไม่ออก ว่าจะให้อะไรดีผู้เชี่ยวชาญเช่นนี้แม้ว่าจะเป็นสิ่งล้ำค่าที่สุดในโลกของการฝึกตนเขาก็จะไม่เหลียวตามองด้วยซ้ำแต่ไม่ว่าจะยังไงก็ตามต้องมีความจริงใจดังนั้นนางจึงหยิบสิ่งที่มีค่าที่สุดของนางออกมาโดยตรงหลี่ เหนียนฟ่าน ยิ้มเล็กน้อย “มันสุภาพเกินไปไม่จำเป็นต้องเอาอะไรมา เจ้านำอะไรมาหรือ”เขาติดป้ายชื่อ เด็กดีแสนสุภาพ ให้กับฉินม่านหยุนนางเป็นคนที่มีอารยธรรมเช่นกันและนางมาที่นี่ด้วยความชื่นชมเมื่อได้ยินชื่อของเขาจากลั่วซือหยูหลี่ เหนียนฟ่าน หยิบขวดหยกมาจาก ฉินม่านหยุนและพบว่ามีของหยดเหลวอยู่ในขวดหยกหนึ่งโหล!ทำไมต้องเรียกว่าแต่ละหยดเพราะว่าแต่ละหยดมันไม่ได้อยู่รวมกัน มันแยกตัวออกจากกันนี่เป็นของเหลวที่พิเศษมากเหมือนคริสตัลมันมีขนาดใหญ่กว่าหยดน้ำธรรมดามากมันดูเหมือนว่าจะไหลออกได้แต่มันกลับแยกออกเป็นหยดเมื่อ ลั่วซือหยูเห็นสิ่งที่อยู่ในขวดหยกดวงตาของนางก็เบิกกว้างและหัวใจเต้นเร็วขึ้น