ตอนที่ 61

ตง

ฉินม่านหยุนและ เหยาเมิ่งจี้รู้สึก้พียงว่าหนังศีราะของพวกเขารู้สึกด้านชาและอดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลาย

เหยาเมิ่งจี้บีบรอยยิ้มที่ดูน่าเกลียดยิ่งกว่าการร้องไห้และพูดอย่างสั่น ๆ ว่า: “เอ่อ … ผู้อาวุโสสุนัข ข้าเป็นคนรักสุนัข ทุกคนเป็นครอบครัวเดียวกัน”

ต้าเฮย ไม่สนใจเหยาเมิ่งจี้แต่มันมองไปที่ ฉินม่านหยุนและพูดเบา ๆ : “ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นแขกของนายท่านเจ้าเข้าใจกฎของนายท่านหรือไม่?”

ฉินม่านหยุนตกตะลึงไปชั่วขณะนางรู้สึกว่าตัวเองคุ้นเคยกับสุนัขสีดำตัวนี้และนางก็จำได้แล้วว่า หลี่กงซีไม่ได้เลี้ยงสุนัขสีดำหรือ? มันน่าจะเป็นตัวนี้

นางเข้าใจความหมายของ ต้าเฮยทันทีและรีบพูดว่า “เข้าใจแล้ว! ข้าเข้าใจกฎแล้ว!”

ต้าเฮยพยักหน้า “จำไว้ว่าเจ้านายของข้ากำลังเข้าถึงชีวิตมรรตัย อย่าให้ความสนใจแก่ข้า ข้าเป็นแค่สุนัขธรรมดามากสำหรับอินทรีตัวนี้มันเป็นแค่นกอินทรีภูเขาธรรมดา เจ้าเข้าใจไหม?”

”ข้าเข้าใจ ผู้อาวุโสสุนัขม่ต้องกังวล เราสัญญาว่าเราจะไม่เผพิรุธใด ๆ !” ฉินม่านหยุนพยักหน้าย้ำ ๆ

ทันใดนั้นเองออร่าทั่วร่างของต้าเฮยก็หายไปอย่างสิ้นเชิง ตอนนี้มันไม่แตกต่างจากสุนัขฑรรมดาก่อนมันหันหลังและเดินกลับไปอย่างหยิ่งทะนงและเย็นชา

ฉินม่านหยุนและ เหยาเมิ่งจี้ถอนหายใจด้วยความโล่งอกในช่วงเวลาสั้น ๆ เสื้อผ้าของพวกเขาเปียกไปด้วยเหงื่อเย็น

ทั้งสองมองหน้ากันและทั้งคู่รู้สึกโชคดีที่ตามมาทีหลัง

เหยาเมิ่งจี้ถามด้วยความยากลำบาก: “ม่านหยุน เจ้ารู้จักผู้อาวุโสสุนัข?”

ฉินม่านหยุนพยักหน้าและกล่าวอย่างเคร่งขรึม: “ผู้อาวุโสสุนัข น่าจะเป็นสุนัขของปรมาจารย์หลี่ ข้าเคยเห็นเขามาก่อน ข้าคิดเคยเขาเป็นแค่หมาดำธรรมดา…แท้จริงแล้วข้าไม่สามารถรมองผ่านได้เอง “

นางส่ายหัวด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ นางโง่มากสุนัขที่ติดตามหลี่กงซีจะธรรมดาได้อย่างไร

”ไม่น่าแปลกใจ” เหยาเมิ่งจี้ตะลึงและอดไม่ได้เที่จะพูดว่า: “เนื่องจากผู้เชี่ยวชาญชอบใช้ชีวิตแบบมนุษย์เราจึงต้องไม่กระทำสิ่งต้องห้ามที่รบกวนวิถีของผู้เชี่ยวชาญ! แต่มันไม่สุภาพที่จะออกมาจากที่นี่ดังนั้นจึงเป็นการดีกว่าที่เราจะไปซ่อนตัวก่อน. แล้วแกล้งบังเอิญเดินมาเจอ”

”ต้าเฮยเ หยื่ออยู่ไหน”

ในที่สุด หลี่เหนียนฟ่านก็ตามมาทันต้าเฮยและมองไปที่การจ้องมองของต้าเฮยเขาก็เห็นร่างสีดำขนาดใหญ่บินอยู่ในอากาศและปีกขนาดใหญ่ก็ส่งเสียงหวีดหวิวและยั่วยุ

”โอ้ นกอินทรีตัวใหญ่!”

ทันใดนั้นดวงตาของ หลี่เหนียนฟ่านก็สว่างขึ้นดูเหมือนว่าเขาจะโชคดีและในที่สุดก็พบเหยื่อของเขา!

หลังจากจัดการนกอินทรีตัวนี้แล้วภารกิจการล่าสัตว์ในวันนี้ก็จะเสร็จสิ้นลงอย่างสมบูรณ์แบบ

เขาดึงคันธนูโค้งงอและยิงธนูดวงตาของเขาสงบและเฉียบคมลูกศรของเขาชี้ไปที่นกอินทรีตัวใหญ่

เขารู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อยในใจ เขาจำได้ว่าในซีรีส์ทีวีในชีวิตก่อนทุกครั้งที่ยิงธนูและถูกนกอินทรีตัวใหญ่มันเป็นช็อตที่คลาสสิกมาก วันนี้ถึงตาเขาแล้ว

หวีด!

ลูกธนูพุ่งออกไปและเสียบเข้าไปในร่างของนกอินทรีภูเขาอย่างไม่ต้องสงสัย!

“ พั๊ฟ!”

มันกระอักเลือดออกมา

”ฮ่าฮ่าฮ่าข้ายิงโดน!” หลี่เหนียนฟานมองไปที่นกอินทรีตัวใหญ่ที่กำลังตกลงมาตรงหน้าและยิ้มก่อนพาต้าจีตรงไปยังที่ๆของนกอินทรีภูเขาตก

ต้าจี มองไปที่นกอินทรีภูเขาที่ตกลงมาพร้อมกับความสงสัยบนใบหน้าของนาง

เหตุใดนกอินทรีภูเขาตัวนี้จึงมีลักษณะคล้ายกับจักรพรรดิปีศาจจันทร์สีเงิน?

เมื่อนางเข้าไปใกล้ความสงสัยบนใบหน้าของนางก็เปลี่ยนเป็นความตกใจมันคือจักรพรรดิปีศาจจันทร์สีเงินจริงๆ!

ฟ่อ–

เกิดอะไรขึ้น?

พลังปีศาจของจักรพรรดิอสูรจันทร์สีเงินหายไปไหน?

ทันใดนั้นก็มีเสียงบางอย่างลอยเข้ามาในหูของนาง “ไม่ต้องแปลกใจข้าทำเอง! เจ้าน่าจะเข้าใจว่าข้าหมายถึงอะไร”

ต้าจี มองไปที่ ต้าเฮยด้วยความประหลาดใจจากนั้นก็แสดงท่าทางระวังและคิดอย่างรอบคอบ

ข้าเข้าใจแล้ว!

นายน้อยชอบใช้ชีวิตแบบมนุษย์ทั่วไป แต่ … โลกนี้ผู้คนส่วนใหญ่เป็นสิ่งที่ชั่วร้าย ปีศาจและสัตว์อสูรก็ออกอาละวาดไปทั่ว มันจะนำปัญหามาสู่นายท่านอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้และส่งผลต่อความสนุกของท่านในฐานะมนุษย์

หากเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้รบกวนนายท่านมันแสดงว่าเราทำหน้าที่ล้มเหลว

เมื่อสถานการณ์นี้เกิดขึ้นเราจำเป็นต้องปูทางให้นายท่าน เราต้องทำความสะอาดเส้นทางและอย่าให้สิ่งใด ๆ ส่งผลกระทบต่อนายท่าน! ให้เจ้านายได้สัมผัสชีวิตเหมือนมนุษย์โดยไม่ต้องกังวลใด ๆ !

นางพบเป้าหมายของนางทันทีและดวงตาของนางก็เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น

เหยาเมิ่งจี้และ ฉินม่านหยุนเดินเข้ามาอย่างระมัดระวัง พวกเขาพยายามทำให้การแสดงออกของพวกเขาดูเป็นธรรมชาติและพวกเขาก็พูดคุยกันในขณะที่พวกเขาเดิน

เมื่มาถึงที่นี่ ฉินม่านหยุนดูรู้สึกประหลาดใจ: “ปรมาจารย์ ท่านต้าจี?”

สหายฉินช่างบังเอิญอะไรเช่นนี้” หลี่เหนียนฟานอารมณ์ดีและกล่าวด้วยรอยยิ้ม

ฉินม่านหยุนรีบพูดว่า: “ใช่แล้ว ปรมาจารย์และข้าเพิ่งผ่านมาที่นี่ข้าไม่ได้คาดหวังว่าจะได้พบกับปรมจารย์หลี่ที่นี่”