ตอนที่ 62

หลี่เหนียนฟ่าน พาเหยาเมิ่งจี้และ ฉินม่านหยุน กลับมาที่บ้าน

ที่ประตูเย้าเมิ่งจี้ยืนอยู่เป็นเวลานานเขามองไปที่โคลงกลอนบนประตูอย่างควบคุมไม่ได้ราวกับหลงใหลมัน ปากของเขาเปล่งเสียงอุทานเป็นครั้งคราว มันสร้างความพอใจให้หลี่เหนียนฟ่านเป็นอย่างมาก

ชายชราคนนี้ดูคุ้นเคยกับมันอย่างคาดไม่ถึง!

ในเวลานี้เสี่ยวไป๋ได้เปิดประตูแล้ว “นายท่าน ยินดีต้อนรับกลับบ้าน”

เหยาเมิ่งจี้ถึงกับผงะและลูบหนวดเคราของเขาอย่างสงบและพูดว่า: “ท่านหลี่ ข้าได้ยินม่านหยุนพูดถึงอุปกรณ์วิญญาณมานานแล้ว นี่คือเสี่ยวไป๋หรือ?”

อุปกรณ์วิญญาณ?

หลี่เหนียนฟานขี้เกียจเกินกว่าจะอธิบายเขาพยักหน้าและพูดว่า: “มันเรียกว่าเสี่ยวไป๋ แต่จริงๆแล้วเขาทำได้เพียงช่วยเปิดประตูและทำงานบ้านเท่านั้น”

ทำงานบ้าน?

ดวงตาของ เหยาเมิ่งจี้กระตุกเล็กน้อย

ถ้าท่านให้มันกับข้า ท่านเชื่อหรือไม่ว่าข้าจะปฏิบัติต่อมันดั่งบรรพบุรุษ?

หลี่เหนียนฟานยกขาเดินเข้ามาในบ้านและพูดด้วยรอยยิ้ม: “เชิญเข้ามาและนั่งลงเถอะ”

เหยาเมิ่งจี้สูดหายใจเข้าลึก ๆ และเตรียมใจให้พร้อมก่อนที่จะเดินเข้าไป

ทันทีที่เขาก้าวเข้ามาในตัวบ้านเขาก็หายใจไม่ออกและดวงตาของเขาก็เป็นประกายขึ้น

แน่นอนตามที่ศิษย์ของข้าบอกมีสมบัติอยู่ทุกที่ในบ้านหลังนี้ สิ่งที่สำคัญที่สุดคือสมบัติเหล่านี้ที่ผู้คนนับไม่ถ้วนล้วนไม่สามารถคิดแม้แต่ฝันถึง ใครเหล่าจะทนความยั่วยวนของมันได้?

อย่างไรก็ตามเขาก็เลิกคิ้วขึ้นและรู้สึกใจสั่น

พิณสวรรค์ ซึ่งเดิมทีเงียบอยู่ในวงแหวนอวกาศของเขาดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงบางสิ่งที่น่ากลัว เสียงพิณดั่งขึ้นอย่างกระสับกระส่ายดั่งมนุษย์ที่พบเจอผู้ฝึกตน

อาวุธเทพ(เทียม)แม้ว่าจะไม่มีวิญญาณอาวุธ แต่ก็มีร่องรอยของจิตใจอยู่แล้วเห็นได้ชัดว่ามันกลัวบางสิ่ง

เหยาเมิ่งจี้พยายามระงับอารมณ์พิณสวรรค์ลงอย่างรวดเร็ว ดวงตาของเขากวาดไปทั่วลานกว้าง และรูม่านตาของเขาก็หดเล็กลงเมื่อเจอบางอย่าง

ตัวของ กู่ฉิน ดูเหมือนจะทำจากไม้ที่เขาไม่รู้จัก ลายเส้นของไม้บิดเหมือนงูร่องรอยของกาลเวาสามารถมองเห็นได้ชัดเจน มันมีเจ็ดสาย แต่แต่ละสายมีสีต่างกัน มันดูแปลกมาก

เหยาเมิ่งจี้อดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายลงคอเขาหมกมุ่นอยู่กับพิณมานานหลายพันปีและสามารถบอกได้อย่างรวดเร็วว่าพิณนี้มีความพิเศษอย่างยิ่ง!

ลานแห่งนี้เต็มไปหมดแม้แต่ขยะก็เป็นสมบัติหายากแล้ว กู่ฉิน จะเป็นของทั่วไปได้อย่างไร?

ไม่น่าแปลกใจที่ พิณหัวใจสวรรค์ จะตอบสนองอย่างสั่นกลัวช่องว่างระหว่างทั้งสองมีขนาดกว้างเกินไปเช่นเดียวกับมนุษย์ที่พบกับผู้ฝึกตน เขาจะตกอยู่ในความหวาดกลัว

ยิ่งมองใกล้มากเท่าไหร่ก็ยิ่งรู้สึกได้ถึงกลิ่นอายของความผันผวนที่คล้ายสัตว์ตัวใหญ่กำลังจ้องจะกินเหยื่อ

ไม่ควรทำให้อุปกรณ์เทพโกรธเคือง!

เหยาเมิ่งจี้รีบถอยสายตา เขาไม่กล้ามองมันอีก

เขากล่าวกับหลี่เหนียนฟานด้วยรอยยิ้มที่อ่อนน้อมถ่อมตน: “นายน้อยหลี่ ศิษย์ของข้าบอกว่าท่านชอบกินขนมที่เรียกว่าเยลลี่ ข้าจึงเอามาให้ท่านวันนี้”

เขาตระหนกถึงกฎของผู้เชี่ยวชาญอยู่เสมอดังนั้นเขาจึงไม่ได้เอ่ยชื่อของของเหลวซวนปิงพันปีและ … ต้องการบอกว่ามันเป็น ‘เยลลี่’ มันสามารถเพิ่มความชื่นชอบของผู้เชี่ยวชาญให้เขาได้

”โอ้?” หลี่เหนียนฟานผงะไปชั่วขณะและอดไม่ได้ที่จะพูดว่า: “เจ้า สุภาพเกินไปแล้ว”

ดีเกินไปแล้ว!

ครั้งที่แล้วข้าแค่พูดแบบสบาย ๆ ข้าไม่คิดว่านางจะจำมันไว้ในใจจริงๆและเขาก็พามันมาที่นี่ในเวลาเพียงไม่กี่วัน ชายชราเป็นผู้ชายที่ดีมาก เขาต้องเป็นคนที่ยอดเยี่ยมในโลกแห่งการฝึกตน