ตอนที่ 76

เมื่อพูดถึงตู้เย็น หลี่เหนียนฟ่านก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ สายตาของเขามองไปที่ไกลๆพร้อมกับหวนรำลึกความทรงจำ เขาไม่ต้องการเก็บผักสดไว้ในตู้เย็นอันที่จริงเขาไม่เคยชอบกินอาหารแช่เย็น แต่สิ่งที่เขาต้องการคือเครื่องดื่มเย็นๆ! เครื่องดื่มเย็น ๆ หรือแตงโมเย็น ๆ! หลังจากดื่มซุปแล้วถ้าตอนนี้ ข้ามีน้ำอัดลมเย็นๆกับตัวเองสักขวดมันต้องรู้สึกสบายมากแน่ ๆ ฉากที่เกิดขึ้นอยู่ในสายตาของหลินมู่เฟิง หัวใจของเขาเต้นเร็วขึ้นเล็กน้อยดูเหมือนว่าตู้เย็นนี้ยังคงมีความสำคัญต่อหลี่กงซีมาก ดังนั้นเขาจึงต้องทำหน้าที่นี้ให้สำเร็จ! วินาทีต่อมาเขาผงะ เขาเห็นหลี่เหนียนฟ่านกำลังถือหม้อและเดินไปที่สวนหลังบ้าน นั่นสิ ถ้าข้าเดาไม่ผิดเขาก็น่าจะเททิ้ง … รูม่านตาของหลินมู่เฟิงอดไม่ได้ที่จะขยายออกและหัวใจของเขาก็กระตุกอย่างรุนแรง! หากซุปดทพดังกล่าวถูกทิ้งมันจะเป็นการทรมานเขาชีเ เมื่อเห็นหลี่เหนียนฟานกำลังจะเดินออกไปประตูสวนหลังบ้านเขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกร้อนรนและโพล่งออกมา“ ปรมาจารย์หลี่โปรดรอก่อน” ”หือ?” หลี่เหนียนฟานมองไปที่หลินมู่เฟิง หลินมู่เฟิงรู้สึกเพียงหนังศีรษะของเขาชาและเลือดในร่างกายของเขาแข็งตัวเขากัดฟันและพูดว่า “ปรมาจารย์หลี่ ท่านจะเทซุปในหม้อทิ้งหรือ?” หลี่เหนียนฟานพยักหน้าและกล่าวว่า “ข้าเก็บมันไว้ไม่ได้” “ นั่น … คงจะน่าเสียดายถ้าน้ำซุปแสนอร่อยนั้นสูญเปล่าข้าไม่รู้ว่าจะเป็นได้ไหม … ให้ข้าเอามันไปแทน?” หลินมู่เฟิงรู้สึกเพียงว่าเสียงของเขาแหบแห้งและคำพูดเหล่านี้ ดูเหมือนจะไร้เรี่ยวแรง, เขาไม่กล้าที่จะมองลี่เหนียนฟานเขาพยายามทำให้ตัวเองดูปกติ แต่จริงๆแล้วเขากำลังจฉี่รดกางเกงอยู่ร่อมร่อ”เจ้าต้องการเอากลับ?”หลี่เหนียนฟานผงะไปชั่วขณะและความชื่นชอบของเขากับหลินมู่เฟิงก็เพิ่มขึ้นในทันทีช่างใส่ใจจริงๆ!แค่นี้ก็ไม่ต้องทิ้งอาหาร!ในขณะเดียวกันความคิดของเขาก็รู้สึกว่าทัศนคติขยับขยายออกเล็กน้อยเมื่อเห็นสิ่งนี้ แม้แต่ผู้ฝึกตนที่ก็อยากจะห่ออาหารของข้าเห็นได้ชัดว่าท้องของเขาถูกมัดโดยข้า!”ใช่แล้ว” หลินมู่เฟิงพยักหน้าจากนั้นก็รีบกล่าวเสริม: “ถ้าเป็นไปไม่ได้ นายนอยก็ลืมสิ่งที่ข้ากล่าวก่อนหน้านี้ “มันเป็นเรื่องเล็กน้อย” หลี่เหนียนฟานยิ้มและหันกลับมาอย่างที่ทุกคนทราบที่ลานด้านในมีรากจำนวนนับไม่ถ้วนโผล่ขึ้นมาจากพื้นโบกสะบัดอย่างดุเดือดและบ้าคลั่งในขณะเดียวกันหลินมู่เฟิงก็สั่นสะท้านโดยไม่ได้ตั้งใจ เขารู้สึกอยู่เสมอว่าเขาถูกจับตามองจากการมีอยู่ที่ทรงพลังและชั่วขณะหนึ่งเขาก็รู้สึกหนาวสั่นเขามองไปรอบ ๆ เขามีสีหน้าไม่สบายใจและว่างเปล่า เมื่อกี้คืออะไรกัน?ข้าฝึกฝนตัวเองมาหลายพันปีแล้วและข้าก็แสดงท่าทีที่ไม่ยุ่งเกี่ยวกับสิ่งใดมาโดยตลอดมันเป็นเพียงภาพลวงตา?เขาข่มใจและมองไปที่ หลี่เหนียนฟ่านแต่เขากฌเห็นว่าหลี่เหนียนฟานหยิบกล่องใสทรงสี่เหลี่ยมออกมาและเทน้ำซุปครึ่งหม้อลงในกล่อง”ป๊อก”หลี่เหนียนฟานปิดฝากล่องส่งให้หลินมู่เฟิงและกล่าวด้วยรอยยิ้ม: “อย่าแปลกใจนี่เป็นกล่องบรรจุที่ใช้สำหรับพกพาอาหารติดตัวโดยเฉพาะ”ข้าไม่เคยคิดว่าวันหนึ่งข้าจะใช้มันเพื่อใส่ของ มันยังคงมีสิ่งเหล่านี้อยู่ในระบบมากมาย หลี่เหนียนฟ่านมองว่าพวกมันเป็นสิ่งที่ธรรมดาที่สุด