ตอนที่ 77

สองชั่วยามต่อมา ท้องฟ้าเหนือศาลาอมตะหลิงหยุน แสงหลบหนีสอดวงก็ผ่านเข้ามาอย่างรวดเร็วโดยไม่หยุดพักและพุ่งตรงไปที่ประตู ”ผู้อาวุโสทั้งสาม ออกมาเร็วเข้า!” ก่อนที่หลินมู่เฟิงจะเข้าประตู เขาตะโกนอย่างตื่นเต้นใบหน้าของเขาแดงก่ำด้วยความตื่นเต้น ศิษย์หลายคนของศาลาอมตะหลิงหยุนให้ความสนใจ ใครก็ตามที่รู้จักปรมาจารย์ศาลา จะรู้ได้ว่าท่าทางเช่นนี้ของเจ้าศาลาจะเกิดก็ต่อเมื่อเขาได้สมบัติบางอย่างมาและมาเพื่อเสนอสมบัติ! พวกเขามองเห็นกล่องสี่เหลี่ยมที่เจ้าศาลาถืออยู่กล่องนั้นโปร่งใสและดูเหมือนว่าจะมีอะไรบางอย่างอยู่ข้างในสมบัติเป็นแบบไหนกัน? ผู้อาวุโสทั้งสามคุ้นเคยกับฉากนี้เป็นอย่างดีและแทบจะไม่มีรีรอใด ๆ พวกเขารีบวิ่งออกจากห้องโถงโดยมีความคาดหวังอย่างเต็มเปี่ยมและพูดว่า: “มีอะไรเหรอ?” หลินมู่เฟิงลูบเคราของเขายิ้มอย่างมีเลศนัยและกล่าวด้วยรอยยิ้ม: “วันนี้ที่เราไปเยี่ยมผู้เชี่ยวชาญ ข้าได้สมบัติชิ้นนี้มา มันอยู่เหนือจินตนาการของเจ้าอย่างแน่นอน!” มากกว่าจินตนาการ? หือหือ! ลมหายใจของผู้อาวุโสทั้งสามอดไม่ได้ที่จะรุนแรงขึ้น นั้นสายตาของพวกเขาจับจ้องไปที่เจ้าศาลาของพวกเขา “ จริงเหรอ?” ผู้อาวุโสใหญ่ถามอย่างสั่น ๆ ผู้อาวุโสลำดับที่สองมีอารมณ์รุนแรงและแทบรอไม่ไหวก่อนที่จะถาม: “มันคืออะไรกัน รีบเอาออกมาให้เราดูเถิด!” ”เร็วเข้า อย่าทำให้มันเป็นปริศนา!” ผู้อาวุโสลำดับที่สามยังกระตุ้น ใบหน้าของหลินมู่เฟิงแดงระเรื่อและรอยยิ้มบนใบหน้าของเขาค่อยๆขยายใหญ่ขึ้นเขายกกล่องในมือขึ้นสูงและพูดอย่างตื่นเต้น: “นี้ไง! ท้าดา !” ผู้อาวุโสทั้งสามพร้อมเพรียงกัน กลั้นหายใจและมองไปที่กล่องตะลึงแสงเปล่งประกายที่พวกเขาจินตนาการไว้ไม่ปรากฏขึ้นท มันดูเหมือนว่าจะเป็นเพียงกล่องธรรมดาที่มี … ซุป?ผู้อาวุโสใหญ่รู้สึกสับสนเล็กน้อยและเขาไม่แน่ใจ: “นี่อาจเป็น … ซุปไก่หนึ่งกล่องหรือไม่?”“ เปล่ามันคือซุปอินทรี!”หลินมู่เฟิง แก้ไข “นี่คือซุปอินทรีที่ข้าได้มาจากผู้เชี่ยวชาญในตอนกำลงัประจบเขา!”ซุปอินทรี?มันแตกต่างกัน?รอยยิ้มบนใบหน้าของผู้อาวุโสทั้งสามค่อยๆเลือนหายไปและพวกเขาไม่รู้ว่าควรใช้ท่าทีใดตอบเจ้าศาลาของพวกเขาข้ารู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อยภายในใจ เขามองไปที่อีกฝ่ายและส่ายหัวเป็นไปได้ไหมที่เจ้าศาลาออกไปพบศัตรูและถูกทำร้ายจนสติเลอะเลือน?”ฮ่า ๆ “ในขณะนี้มีเสียงหัวเราะดังออกมาจากทางเข้าห้องโถง“ เฒ่าหลินเจ้าโง่ขนาดนี้เชียวเหรอ เจ้านำซุปอินทรีกลับมาและทำอย่างกับเป็นสมบัติ ทำไมศาลาอมตะหลิงหยุนถึงน่าสงสารนัก? มันยากจริงๆมาเอาซาลาเปาเนื้อสับจากข้า! “หลินมู่เฟิง อดไม่ได้ที่จะตะลึงจากนั้นเขาก็เห็นว่าด้านหลังผู้อาวุโสทั้งสาม มีชายชราคนหนึ่งในชุดซิงยี่ ชายชราคนนี้มีผิวคล้ำและมีริ้วรอยบนใบหน้ามากมายเขาไม่มีออร่าของผู้ฝึกตนเลย เขาเหมือนชาวนาแก่ๆจากชนบท“ เฒ่าซุนเหรอเจ้ามาที่นี่ทำไม?” หลินมู่เฟิงตะลึง”ข้ามาที่นี่เพื่อให้โอกาสดีๆกับเข้า!” ชายชราซุนหัวเราะเบา ๆ และพูดว่า “โอกาสนี้มีค่ามากกว่าชามซุปอินทรีของเจ้ามหาศาล เม่าหลินไม่ใช่ว่า ข้าว่าเจ้าเป็นคนที่อยู่มาพันปี อย่าไร้เดียงสาขนาดนั้น เจ้าเอามันออกไปเถอะ “”เจ้าจะให้โอกาสดีๆข้า?” หลินมู่เฟิงยิ้มด้วยความรังเกียจที่มุมปากของเขาและหัวเราะเยาะ: “ไม่มีโอกาสดีๆเท่ากับซุปนี้! ข้าคิดว่าเจ้ามาที่นี่เพื่อใช้โอกาสนี้!””เฒ่าหลิน สมองของเจ้าค่อนข้างผิดปกติหรือไม่ แม้จะเป้นชาชั้นยอด ไวน์ชั้นเลิศ ข้าจะไม่มองด้วยซ้ำเมื่อเจ้าวางมันต่อหน้าข้า? เจ้าคิดว่าข้าจะสนซุปนี่เหรอดูถูก,นี่เป็นการดูถูกผู้ยิ่งใหญ่!