บทที่ 1

“คุณหลินคะ ใบทะเบียนสมรสฉบับนี้ของคุณเป็นของปลอมค่ะ”

หลินชิงเหยียนมองเห็นพนักงานต้อนรับส่งใบทะเบียนสมรสที่เธอยื่นให้ส่งกลับคืนมาให้เธออีกครั้ง แม้ท่าทีของอีกฝ่ายยังคงสุภาพ แต่บนใบหน้ากลับฉายแววเยาะหยันออกมา

เธอหัวเราะออกมาแล้วรับมันไว้ “ฉันจะไปทำใบทะเบียนสมรสปลอมมาหลอกพวกคุณทำไมกัน?”

“บางทีอาจเพราะโปรโมชั่นพิเศษสำหรับวันครบรอบแต่งงานที่ทางเราจัดขึ้นก็ได้นะ” พนักงานต้อนรับพูดพลางเม้มปากเบา ๆ อย่างดูหมิ่น

หลินชิงเหยียนถึงกับพูดไม่ออก เรื่องโปรโมชั่นอะไรนั่น เธอไม่รู้ด้วยซ้ำ เหตุผลที่เธอเลือกมาฉลองครบรอบแต่งงานสามปีกับซ่งเหยียนจินที่ร้านอาหารแห่งนี้ ก็แค่เพราะเธอชอบบรรยากาศสวนของร้านเท่านั้น

“คุณจะมาพูดลอย ๆ ว่าใบทะเบียนสมรสของฉันเป็นของปลอมไม่ได้นะ ฉันสามารถร้องเรียนคุณได้” หลินชิงเหยียนพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาและหนักแน่นขึ้น

พนักงานต้อนรับได้ยินดังนั้นกลับทำท่าราวกับได้ยินเรื่องตลก ถอนหายใจแล้วส่ายหัวอย่างจนปัญญา

เห็นท่าทีของพนักงานต้อนรับแบบนั้น หลินชิงเหยียนขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วถามว่า “คุณแน่ใจได้ยังไงขนาดนั้น?”

พนักงานต้อนรับก้มลงพิมพ์คีย์บอร์ดอยู่สองสามครั้ง แล้วหมุนหน้าจอคอมพิวเตอร์ให้หลินชิงเหยียนดู

“เมื่อครู่ตอนที่ฉันกรอกหมายเลขบัตรประชาชนของสามีคุณ ระบบก็แสดงข้อมูลประจำตัวของเขาขึ้นมาแล้วค่ะ”

“แล้วไงล่ะ?”

“เขาเองก็จองแพ็กเกจฉลองครบรอบแต่งงานของร้านเราด้วยเหมือนกันค่ะ”

พอได้ยินแบบนั้น หลินชิงเหยียนรู้สึกดีใจขึ้นมานิดหน่อย “เขาก็จองไว้เหมือนกันเหรอ?”

พนักงานต้อนรับมองหลินชิงเหยียนราวกับมองคนโง่ “คุณซ่งจองจริงค่ะ แต่เรื่องนั้นไม่เกี่ยวกับคุณ”

“หมายความว่ายังไง?”

“หมายความว่าคนที่คุณซ่งรักเป็นคนอื่น ไม่ใช่คุณค่ะ”

หลินชิงเหยียนทั้งพูดไม่ออกทั้งขำ เธอก้มตัวลงตั้งใจจะตรวจสอบอีกครั้ง แต่ตอนนั้นเองเธอกลับเห็นชื่อที่แสดงอยู่ในช่องคุณนายซ่องคือ เวินรั่วอัน

เพื่อนสนิทที่สุดของเธอ เวินรั่วอัน

นี่... นี่มันเรื่องอะไรกันแน่?

“แถมตอนนี้คุณซ่งกับภรรยาของเขายังอยู่ที่สวนดาดฟ้า กำลังฉลองครบรอบแต่งงานสามปีกันอยู่…”

ยังไม่ทันให้พนักงานต้อนรับพูดจบ หลินชิงเหยียนก็วิ่งขึ้นไปชั้นบนเสียแล้ว

สามีของเธอกับเพื่อนสนิทที่สุดของเธอกำลังฉลองครบรอบแต่งงานสามปีเหรอ?

ต้องมีอะไรเข้าใจผิดแน่ ๆ ต้องเป็นแบบนั้นแน่ ๆ!

แต่พอวิ่งขึ้นไปถึงดาดฟ้า พอเห็นคนสองคนนั้นกำลังกอดกัน เธอก็ชะงักหยุดทันที

ชายหนุ่มร่างสูงในชุดสูทผูกเนกไทดูสุขุมและหล่อเหลา ส่วนหญิงสาวในชุดราตรีสีแดงก็ดูสวยสะดุดตา ทั้งสองมองสบตากันด้วยสายตาเต็มไปด้วยความรัก

ด้านหลังมีจอขนาดใหญ่ และเมื่อเสียงดนตรีดังขึ้น บนจอก็ปรากฏตัวอักษรไม่กี่คำว่า “กล่องดนตรีแห่งกาลเวลา”

จากนั้นภาพถ่ายก็เริ่มฉายขึ้นมา ภาพแรกเป็นมุมแอบถ่าย เวินรั่วอันถือโทรศัพท์ในมือ หน้าตาเต็มไปด้วยความเขินอาย ถ่ายรูปคู่กับซ่งเหยียนจินที่อยู่ไม่ไกล

หลังจากนั้นทั้งสองก็ได้รู้จักกัน ตอนถ่ายรูปคู่ด้วยกันยังดูเกร็ง ๆ อยู่เล็กน้อย

ต่อมาพอมีโอกาสได้ทานข้าวเย็นด้วยกัน ทั้งสองก็ดูมีความสุขมาก

ยังมีภาพที่อยู่บนรถของซ่งเหยียนจิน เวินรั่วอันนั่งอยู่ตรงเบาะข้างคนขับ ที่เธอเคยคิดมาตลอดว่าเป็นที่ของตัวเองเพียงคนเดียว

ต่อจากนั้นทั้งสองก็ไปทำงานต่างเมืองด้วยกัน ไปเที่ยวด้วยกัน แถมยังไปเยี่ยมบ้านเกิดของเวินรั่วอันอีกด้วย

แต่เรื่องพวกนี้ เธอในฐานะภรรยาของซ่งเหยียนจิน และเพื่อนสนิทที่สุดของเวินรั่วอัน กลับไม่รู้อะไรเลยแม้แต่นิดเดียว

พวกเขาจูบกันท่ามกลางแสงอาทิตย์ยามเย็น มองหน้ากันยิ้มอยู่บนเตียง และยังมีภาพหลังจากนั้น เวินรั่วอันนอนอยู่ในอ้อมแขนของซ่งเหยียนจินด้วยสีหน้าเหม่อละเมอ ทั้งคู่ไม่ได้สวมเสื้อผ้าเลย…

จนกระทั่งภาพสุดท้าย ซ่งเหยียนจินสวมแหวนเพชรลงบนนิ้วของเวินรั่วอัน

พร้อมกับภาพนั้น ชายหนุ่มก็หยิบช่อดอกกุหลาบขนาดใหญ่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมา แล้วคุกเข่าข้างหนึ่งต่อหน้าผู้หญิงคนนั้น

“คุณนายซ่ง คืนนี้คุณสวยมากจริง ๆ!”

หญิงสาวรับช่อกุหลาบไว้ แล้วพอชายหนุ่มลุกขึ้น เธอก็พุ่งเข้าไปกอดเขา เงยหน้าขึ้นจูบที่คางของเขา

ชายหนุ่มลูบศีรษะเธออย่างอ่อนโยน ดวงตาเต็มไปด้วยความเอ็นดู

หลินชิงเหยียนมองทั้งคู่ตรงหน้าอย่างพิจารณา บางทีอาจจะแค่หน้าคล้ายกัน หรืออาจจะไม่ใช่ก็ได้ แต่...

แต่เธอไม่ได้ตาบอดนะ!

คนทั้งสองที่อยู่ไม่ไกลนั่นก็คือซ่งเหยียนจินกับเวินรั่วอัน คนหนึ่งคือสามีที่เธอรักสุดหัวใจ อีกคนคือเพื่อนสนิทที่เธอไว้ใจที่สุด!

ซ่งเหยียนบังคับตัวเองให้ใจเย็นลงก่อน แล้วเดินไปที่ทางเดินเพื่อโทรศัพท์ออกไป

ไม่นาน ปลายสายก็โทรกลับมา

“คุณหลิน ตรวจพบแล้ว คุณซ่งแต่งงานจริงเมื่อวันที่ 6 มิถุนายนเมื่อสามปีก่อน”

วันที่ 6 เดือนมิถุนายนเหรอ?

แต่เธอกับซ่งเอียนจินไปจดทะเบียนกันวันที่สิบหกเดือนมิถุนายนนี่นา

“แล้วช่องชื่อคู่สมรสล่ะ?”

“เวินรั่วอัน”