บทที่ 2

ช่วงเวลาหนึ่งเดือนนี้ เธอก็จะได้เล่นสนุกกับคนตระกูลซ่งให้เต็มที่เลย

หลินชิงเหยียนเก็บโทรศัพท์แล้วก้าวเดินตรงไปยังบ้านตระกูลซ่งอย่างรวดเร็ว

เธอกดกริ่งหน้าประตู ไม่นานแม่บ้านพี่อิงก็มาเปิด พอเห็นว่าเป็นเธอกลับมา ก็ถึงกับตกใจ

“ชิงเหยียน คุณ...คุณไปทำงานต่างเมืองไม่ใช่เหรอ ทำไมอยู่ ๆ ถึงกลับมาได้ล่ะ?”

หลินชิงเหยียนไม่สนใจเธอ เดินอ้อมผ่านพี่อิงเข้าไปข้างในทันที

“คุณนาย! คุณนาย! คุณชิงเหยียนกลับมาจากไปทำงานแล้วค่ะ!” พี่อิงที่ห้ามเธอไว้ไม่ได้ รีบตะโกนเสียงดังเข้าไปข้างใน

พอหลินชิงเหยียนเดินมาถึงตรงบันได แม่ซ่งก็ถือถ้วยซุปไก่ตุ๋นโสมออกมาจากครัวอย่างรีบร้อนเพื่อมาขวางเธอไว้

“เธอ...เธอทำไมถึง…”

“เหยียนจินอยู่ข้างบนใช่ไหม?”

“ไม่ เขาไม่ได้อยู่บ้าน…”

“ฉันจะขึ้นไปหาเขา”

หลินชิงเหยียนไม่ฟังแม้แต่นิดว่าแม่ซ่งพูดอะไร เดินตรงขึ้นไปชั้นบนทันที

“เหยียนเหยียน เหยียนเหยียน อย่าขึ้นไปข้างบน!” แม่ซ่งรีบวิ่งตามเธอไปอย่างลนลาน

หลินชิงเหยียนเร่งฝีเท้าขึ้นบันไดตรงไปยังห้องนอนของทั้งสองคน เธออยากจะดูนัก ว่าคู่ที่ถูกจับได้ว่าอยู่ห้องเดียวกันจะอธิบายยังไง!

เธอผลักประตูเข้าไป แล้วก็เห็นซ่งเหยียนจินทันที เขาเพิ่งเดินออกมาจากห้องแต่งตัว

พอเห็นหลินชิงเหยียนเดินเข้ามา แววตาของซ่งเหยียนจินก็เต็มไปด้วยความตระหนก เผลอก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยอัตโนมัติ เหมือนพยายามจะปกปิดบางอย่าง

“เหยียนเหยียน เธอ…”

“ทำไมฉันกลับมาจากไปทำงานกะทันหันเหรอ?” หลินชิงเหยียนก้าวเร็วไม่กี่ก้าวไปหยุดตรงหน้าซ่งเหยียนจิน ยกคิ้วขึ้นถาม “ทำไมทุกคนที่เห็นหน้าฉันถึงพูดประโยคนี้เป็นคำแรกกันหมด ฉันกลับมาไม่ได้หรือยังไง?”

ซ่งเหยียนจินเม้มปากเล็กน้อยแล้วพูดว่า “เธอน่าจะโทรบอกฉันล่วงหน้าก่อนนะ”

หลินชิงเหยียนยิ้มบาง ๆ แล้วพูดว่า “ฉันแค่อยากเซอร์ไพรส์คุณน่ะ”

“……”

“ทำไมดูเหมือนคุณจะตกใจมากกว่า ดีใจล่ะ?”

ซ่งเหยียนจินถอนหายใจออกมาเบา ๆ แล้วพูดว่า “จะเป็นไปได้ยังไงกันล่ะ ฉันคิดถึงเธอมากนะ”

พูดจบ ซ่งเหยียนจินก็จะก้าวเข้ามากอดเธอ

หลินชิงเหยียนหลบตัวออกไปทันที แล้วเดินตรงไปทางห้องแต่งตัว

“เหยียนเหยียน!”

ซ่งเหยียนจินตกใจจนเสียงสั่น รีบพยายามจะคว้าตัวเธอไว้

แต่หลินชิงเหยียนเข้าไปแล้ว แม้จะไม่เห็นคนอยู่ข้างใน แต่ก็เห็นชายกระโปรงติดอยู่ที่ประตูตู้เสื้อผ้า

เวินรั่วอันซ่อนอยู่ในตู้เสื้อผ้า!

ฮึ เพื่อหลอกเธอ ถึงกับยอมลดตัวทำได้ทุกอย่างเลยสินะ

น่าเสียดายที่หลินชิงเหยียนตาบอดไปตั้งสามปี แต่ตอนนี้สายตาของเธอกลับมาชัดเจนแล้ว

เธอก้าวเข้าไปอย่างรวดเร็ว มือจับลูกบิดประตูตู้เสื้อผ้าไว้แน่น

“เหยียนเหยียน!” ซ่งเหยียนจินรีบคว้ามือของหลินชิงเหยียนไว้ “ฉัน...ฉันได้ยินรั่วอันบอกว่า เธอกำลังเตรียมงานวันครบรอบแต่งงานของเราอยู่เหรอ?”

ได้ยินดังนั้น หลินชิงเหยียนก็หันกลับไปทันที

สองสามีภรรยาคู่นี้นี่ ช่างคุยกันได้ทุกเรื่องจริง ๆ

หลอกเล่นกับความรู้สึกของคนหนึ่ง ทำให้หมุนวนอยู่ในกำมือแบบนั้น พวกเขาคงภูมิใจมากสินะ

แต่ตอนนี้ ซ่งเหยียนจินทั้งคนเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก

เขาจ้องมองมือของหลินชิงเหยียนที่กำลังจับลูกบิดตู้เสื้อผ้าแน่น ลมหายใจเริ่มถี่ขึ้น เหงื่อเม็ดเล็ก ๆ ซึมออกมาตามหน้าผาก

เขากลัวว่าหลินชิงเหยียนจะรู้ความจริง และตระกูลซ่งเองก็กลัวไม่ต่างกัน

หลินชิงเหยียนจงใจบีบลูกบิดแน่น ทำท่าเหมือนจะเปิดตู้เสื้อผ้าออกจริง ๆ และแน่นอนว่าซ่งเหยียนจินก็ยิ่งรนรานกว่าเดิม

ที่แท้ การได้เห็นปฏิกิริยาของคนที่ถูกหลอกมันสนุกขนาดนี้เลยสินะ

หลินชิงเหยียนปล่อยมือจากลูกบิด แสร้งทำเป็นโกรธแล้วพูดว่า “นี่มันความลับนะ! ทำไมเธอถึงเอาไปบอกคุณได้!”

“เธอเผลอพูดหลุดออกมาเองน่ะ แต่ฉันไม่ค่อยชอบร้านจงอวิ๋นเท่าไหร่”

แน่นอนว่าเขาไม่ชอบสิ เพราะถ้าได้ไปที่ร้านจงอวิ๋นอีกครั้ง ตัวเองก็จะรู้ทันทีว่าใบทะเบียนสมรสของพวกเขานั้นเป็นของปลอม!

“งั้นก็เปลี่ยนไปร้านอื่นก็ได้ แต่เรื่องนี้เป็นเซอร์ไพรส์นะ ห้ามสืบเด็ดขาด!”

“ได้สิ” ซ่งเหยียนจินถอนหายใจอย่างโล่งอก