ตอนที่ 7
บทที่ 7
November 4, 2026
งานสังสรรค์จบลงแล้ว เพื่อนร่วมงานทุกคนต่างพอใจและแยกย้ายกันกลับ
เหลือเพียงแต่เหวินหยวน ผู้หญิงผมสั้นประบ่า สวมเสื้อหนัง ชอบขี่มอเตอร์ไซค์ บวกกับสีหน้าที่มักจะดูเท่จนคนอื่นคิดว่าเธอเป็นสาวสายลุย แต่ความจริงกลับชอบอ้อนกอดคนอื่นอยู่เสมอ
ตอนนี้เธอกำลังเกาะแขนแน่นไม่ยอมปล่อย “หัวหน้า พาฉันไปด้วยเถอะ ถ้าไม่ได้เห็นหน้าพี่ทุกวัน ฉันจะมีชีวิตอยู่ไปเพื่ออะไรล่ะ”
หลินชิงเหยียนเคาะหน้าผากของเหวินหยวนอย่างจนใจ “โตป่านนี้แล้วนะ!”
“ยังไงฉันก็เด็กกว่าพี่อยู่ดี”
“ใช่ เธอเด็กกว่าฉัน เพราะงั้นถ้าเจอเรื่องลำบากอะไรในอนาคต อย่าลืมโทรหาฉันนะ”
สาวเท่ตาเริ่มแดงขึ้นมา แต่ก็ยังเชิดหน้าขึ้น พยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมา
“หัวหน้า เพื่อนสนิทคนนี้ของพี่ไม่ใช่คนดีนะ พี่ระวังเธอไว้หน่อย” เธอเอียงตัวเข้าไปกระซิบเบา ๆ
หลินชิงเหยียนพยักหน้า “ฉันรู้แล้ว”
“อย่าทำเหมือนคำพูดของฉันไม่มีความหมายสิ”
“ฉันไม่โง่นะ”
“หัวหน้า แน่นอนว่าพี่ไม่โง่ ตรงกันข้ามเลย พี่ฉลาดมาก แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังกันไม่พ้นคนใกล้ตัวหักหลังอยู่ดี”
เด็กสาวคนนั้นมองได้ทะลุปรุโปร่งจริง ๆ นี่คงเป็นอย่างที่เขาว่าไว้ คนภายนอกมักมองเห็นชัด แต่คนอยู่ในเหตุการณ์กลับมืดบอด
พอส่งเหวินหยวนไปเสร็จ เวินรั่วอันก็เดินออกมาด้วย ตอนสุดท้ายที่ต้องจ่ายบิล เธอเป็นคนจ่ายเองอยู่ดี ทั้งที่บิลนั้นถูกแย่งไปจากมือเธอก่อนหน้านี้แล้ว เธออุตส่าห์ควักเงินห้าล้านออกไปใช้ เรื่องเงินค่าข้าวแค่นิดเดียวของเวินรั่วอันจะไปซื้อใจใครได้สักกี่คนกัน
“เหยียนเหยียน เธอจะกลับรถแท็กซี่เหรอ?” เวินรั่วอันเดินเข้ามาถาม
หลินชิงเหยียนไม่ได้ตอบคำถามของเธอ แต่กลับเลิกคิ้วพูดว่า “คืนนี้เธอไม่ได้ดื่มเหล้า ตอนยกแก้วไปชนกับพวกเขา ในแก้วของเธอใส่น้ำเปล่าไว้”
เวินรั่วอันชะงักไปครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ฉัน…ฉันไม่ค่อยอยากดื่มเท่าไหร่”
“ไม่ใช่ เธอต้องมีเรื่องอะไรปิดบังฉันอยู่แน่ ๆ”
“ฉันจะมีเรื่องอะไรได้ล่ะ…”
“อย่าบอกนะว่า...เธอตั้งท้อง?”
เวินรั่วอันตกใจ ไม่คิดเลยว่าหลินชิงเหยียนจะเดาออกได้ทันที
เห็นท่าทางของเธอเช่นนั้น หลินชิงเหยียนก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงมั่นใจทันทีว่า “เธอตั้งครรภ์จริง ๆ ด้วย!”
“ฉัน…”
“เธอยังคิดจะปิดบังฉันอีกเหรอ?”
เวินรั่วอันรีบอธิบายว่า “ฉัน…ฉันอยากจะบอกเธออยู่เหมือนกัน แต่ยังหาโอกาสที่เหมาะไม่ได้เลย”
หลินชิงเหยียนจงใจฮึดฮัดขึ้นมา “ตอนนี้รอบข้างก็ไม่มีใครแล้ว เธอต้องพูดความจริงกับฉัน เด็กคนนี้เป็นของใคร?”
“พ่อของเด็กเป็นใครไม่สำคัญหรอก”
“แน่นอนว่าสำคัญสิ!”
เห็นได้ชัดว่าเวินรั่วอันยังคิดหาคำพูดมาหลอกหลินชิงเหยียนไม่ออก ตอนนั้นจึงทำได้แค่ขบคิดหาคำตอบอย่างหนัก
“เอ่อ…จริง ๆ แล้ว เป็นของหลี่ชิงไค”
หลินชิงเหยียนหรี่ตาลง หลี่ชิงไคเป็นแฟนเก่าของเวินรั่วอัน เพื่อจะหลอกเธอได้ถึงขนาดนี้ ดูท่าคงกล้าโกหกได้ทุกเรื่องจริง ๆ
“เธอกับเขาเลิกกันมาได้สามปีแล้วใช่ไหม?”
“ช่วงก่อนหน้านี้บังเอิญเจอกันอีก แล้วก็เผลอไปโรงแรมด้วยกัน อยู่ค้างคืนหนึ่งคืนโดยไม่รู้ตัว”
“เธอถึงกับ…”
สายตาของหลินชิงเหยียนแข็งกร้าวขึ้นทันที ยกมือขึ้นแล้วฟาดไปหนึ่งฉาด เสียง “เพี้ยะ” ดังลั่น
เวินรั่วอันเอามือกุมแก้ม มองหลินชิงเหยียนด้วยความตกตะลึง
“เธอ… เธอมีสิทธิ์อะไรถึงมาตบฉัน?”
“จากที่ฉันไปทำงานต่างเมืองคราวนี้ ฉันเจอหลี่ชิงไคมาแล้วนะ แล้วเขาก็แต่งงานแล้วด้วย!” หลินชิงเหยียนแกล้งทำเป็นโกรธจัด ชี้หน้าเวินรั่วอันแล้วพูดว่า “ไม่คิดเลยว่าเธอจะยอมไปเป็นมือที่สาม!”
“ฉัน…” เวินรั่วอันถึงกับตาค้าง
“เธอไม่อายบ้างหรือไง! กล้าดียังไงถึงไปทำลายครอบครัวของคนอื่น!”
“ฉันไม่รู้…”
“ฉันผิดหวังในตัวเธอมากจริง ๆ!”