บทที่ 6

เมื่อกลับมาที่แผนกโครงการ เพื่อนร่วมงานทุกคนต่างมองเธอด้วยความเป็นห่วง

หลินชิงเหยียนยักไหล่แล้วพูดว่า “ฉันถูกไล่ออกแล้ว”

เพื่อนร่วมงานบางคนถอนหายใจ บางคนงงงัน บางคนก็โกรธจัด ส่วนเหวินหยวนถึงกับวิ่งเข้ามาแล้วตะโกนลั่นว่า“หัวหน้าทำโปรเจกต์ใหญ่ให้บริษัทตั้งมากมาย ที่บริษัทมีวันนี้ได้ก็เพราะหัวหน้าแท้ ๆ แล้วทำไมอยู่ ๆ ถึงมาไล่ออกกันล่ะ นี่มันชัดๆ ว่า……”

หมดประโยชน์แล้วก็เขี่ยทิ้ง

เหวินหยวนไม่ได้พูดออกมา แต่ทุกคนในหัวกลับผุดคำนี้ขึ้นมาทันที

ทุกคนต่างเห็นด้วยกับคำพูดของเหวินหยวน ก่อนที่หลินชิงเหยียนจะเข้ามารับหน้าที่ดูแลแผนกโครงการ บริษัทเคยประสบปัญหาขาดแคลนงานจนถึงขั้นเกิดวิกฤตในการดำเนินธุรกิจ แต่หลังจากที่เธอเข้ามา เธอก็พยายามปรับโครงสร้างใหม่ เลิกทำตัวเพ้อฝัน หันมารับงานเล็ก ๆ ก่อน แล้วค่อย ๆ สร้างความเชื่อมั่นให้คนนอกกลับมามอง “เทียนหย่วน” ในแง่ดีอีกครั้ง จนกระทั่งได้โครงการ “ศูนย์การค้าเซิ่งซื่อ” มาครองในที่สุด ทำให้เทียนหย่วนพลิกฟื้นกลับมาได้อย่างสมบูรณ์

แต่คนที่เคยเป็นผู้กอบกู้สถานการณ์ไว้ได้ขนาดนั้น กลับถูกแย่งผลงานไป แถมยังถูกไล่ออกได้อย่างง่ายดายแบบนั้นอีกเหรอ?

หลินชิงเหยียนตบไหล่เหวินหยวนเบาๆ แล้วพูดว่า “พอดีฉันก็เหนื่อยแล้วเหมือนกัน อยากพักผ่อนให้เต็มที่หน่อย”

“แต่ฉันนี่แหละที่โกรธแทนพี่!” เหวินหยวนเม้มปากพูดขึ้นอย่างขุ่นเคือง

หลินชิงเหยียนปรบมือลั่นเบาๆ เพื่อเรียกให้ทุกคนตั้งสติขึ้นมา แล้วพูดว่า “เอาอย่างนี้นะ ตอนเย็นฉันเลี้ยงข้าวทุกคน หนึ่งก็เพื่อฉลองที่ฉันถูกไล่ออก สองก็เพื่อ……”

หลินชิงเหยียนพูดพลางหันไปมองเวินรั่วอันที่เพิ่งออกมาจากห้องทำงานของเธอ แล้วส่งยิ้มให้จากด้านนอก

“สองก็เพื่อฉลองให้เพื่อนรักของฉัน คุณเวินรั่วอัน ที่จะเข้ามารับช่วงงานแผนกโครงการต่ออย่างเป็นทางการ และกลายเป็นหัวหน้าคนใหม่ของพวกเธอทุกคน!”

พูดจบเธอก็ปรบมือต่อ แต่เพื่อนร่วมงานกลับไม่มีอารมณ์จะยินดีตามเลย

พอเปลี่ยนหัวหน้าใหม่แล้ว ชีวิตการทำงานจะยังสบายเหมือนเดิมได้เหรอ?

ก็ไม่มีใครรู้เลย

ในห้องทำงาน หลินชิงเหยียนเริ่มเก็บข้าวของของตัวเอง

ใช้ห้องทำงานนี้มานานถึงห้าปี ข้าวของของเธอมีไม่น้อยเลย ไม่นานก็เก็บได้เต็มกล่องใบใหญ่ใบหนึ่ง

“เครื่องชงกาแฟเครื่องนี้ฉันยกไว้ให้เธอก็แล้วกัน พูดตามตรงนะ กาแฟสำเร็จรูปในห้องพักมันสู้กาแฟที่บดจากเครื่องนี้ไม่ได้เลย” หลินชิงเหยียนพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ พร้อมหันไปมองเวินรั่วอัน

มุมปากของเวินรั่วอันแอบยกขึ้นเล็กน้อย ในใจคิดว่าหลินชิงเหยียนคงฝืนยิ้มออกมาแน่ ๆ ทั้งที่ในใจคงขมขื่นไม่น้อย

“เหยียนเหยียน หรือไม่งั้นฉันไปคุยกับท่านประธานดูดีไหม ให้เธออยู่ที่แผนกโครงการต่อ แบบนี้ฉันจะได้คอยดูแลเธอด้วย”

หลินชิงเหยียนส่งเสียง “จี๊ ๆ” แล้วพูดว่า “จริงสินะ วัฏจักรชีวิตมันหมุนเวียนกันไป แต่ก่อนฉันเป็นคนดูแลเธอ ตอนนี้กลับกลายเป็นเธอที่จะต้องมาดูแลฉันซะแล้ว”

“เหยียนเหยียน!”

“ล้อเล่นน่า!” หลินชิงเหยียนยิ้มบาง ๆ แล้วพูดต่อว่า “ที่บอกว่าอยากพักน่ะ ฉันพูดจริงนะ ช่วงไม่กี่ปีมานี้ยุ่งมากจนไม่มีเวลาอยู่กับสามีเลย ฉันยังกลัวอยู่เลยว่าเขาจะไปหาเมียน้อยข้างนอกเข้าให้”

พอได้ยินแบบนั้น เวินรั่วอันก็รู้สึกอึดอัดขึ้นมาทันที

“แน่นอนล่ะ เขาไม่มีทางทำแบบนั้นหรอก สุดท้ายก็ไม่มีผู้หญิงข้างนอกคนไหนจะสวยได้เท่าฉันนี่นา จริงไหม?”

เวินรั่วอันหัวเราะแห้ง ๆ แล้วตอบว่า “ใช่สิ”

“จริงสิ พรุ่งนี้เธอต้องเป็นตัวแทนเทียนหย่วนไปเซ็นสัญญากับจินหยวน งั้นฉันขอส่งต่องานโครงการนี้ให้เธอไว้ก่อนก็แล้วกัน”

เวินรั่วอันพลันคิดขึ้นมาได้ แล้วพูดว่า “เหยียนเหยียน เธอคงไม่ใช่ว่าพอถูกไล่ออกแล้วไม่พอใจ เลยจงใจส่งข้อมูลผิด ๆ ให้ฉัน เพื่อให้ฉันเซ็นสัญญาไม่ได้พรุ่งนี้หรอกนะ?”

หลินชิงเหยียนยิ้มเย้ยขึ้นนิด ๆ แล้วพูดว่า “ถ้าเป็นคนอื่นล่ะก็ ฉันอาจจะทำจริงก็ได้นะ แต่เธอน่ะ เธอคือเพื่อนที่ดีที่สุดของฉันนี่นา เราเคยสาบานกันไว้แล้วว่าจะไม่มีวันทำเรื่องที่ทรยศกันและกัน เพราะงั้นฉันย่อมไม่คิดร้ายกับเธอแน่นอน... แต่เธอล่ะ เคยทำเรื่องที่ทรยศฉันหรือเปล่า?”

เวินรั่วอันเม้มปากเล็กน้อยแล้วตอบว่า “แน่นอนว่าไม่มีสิ”

หลินชิงเหยียนโอบไหล่ของเวินรั่วอันไว้ ดวงตาเธอลึกล้ำขึ้นเล็กน้อย “ฉันเชื่อเธอนะ!”

ช่วงบ่าย หลินชิงเหยียนไปเดินห้าง ซื้อเสื้อผ้ามาหลายชุด แล้วก็ไปทำผม ต่อด้วยแต่งหน้าให้ดูสดใสสะดุดตา

เมื่อเธอสวมชุดเดรสสีแดง ปล่อยผมยาวลอนใหญ่ และสวมแว่นกันแดด เดินทางมาถึงโรงแรมที่นัดเลี้ยงอาหารเย็น ผู้คนที่เดินผ่านต่างหันมามองเป็นตาเดียว บางคนถึงกับกระซิบถามเพื่อนว่าหญิงคนนั้นเป็นดาราหรือเปล่า

เมื่อมาถึงห้องจัดเลี้ยง เพื่อนร่วมงานทุกคนก็มากันพร้อมหน้า รวมถึงเวินรั่วอันด้วย พอทุกคนเห็นเธอ ต่างก็แสดงสีหน้าตะลึงไปกับความสวยสะกดตาของเธอ