บทที่ 5

เพราะหลินชิงเหยียนไม่ยอมรับบ้านหลังนี้ ซ่งเหยียนจินก็โกรธขึ้นมาจริง ๆ

ระหว่างทางกลับ เขาไม่พูดกับเธอสักคำเดียว

พอกลับถึงบ้าน เห็นลูกชายอารมณ์ไม่ดี แม่ซ่งก็รีบจ้องหลินชิงเหยียนเขม็งทันที

หลินชิงเหยียนไม่สนใจแม่ซ่งเลย แล้วเดินขึ้นไปชั้นบนเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้า

พอเธอลงมาข้างล่างตอนมื้อเย็น พ่อซ่งกับซ่งเหยียนจินไม่ได้อยู่กินข้าวที่บ้าน แม่ซ่งนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารคนเดียว แต่ไม่มีจานชามสำหรับเธอ

“ฉันเห็นว่าเธอท่าทางโกรธมาก คงไม่หิวล่ะสิ ก็เลยไม่ได้ให้พี่อิงเตรียมอาหารไว้ให้เธอ”

“งั้นเหรอ”

หลินชิงเหยียนเห็นพี่อิงถือจานอาหารออกมาจากครัว ก็รีบเข้าไปช่วยรับทันที

เมื่อก่อนเธอมักจะช่วยพี่อิงเตรียมอาหารเย็นอยู่เสมอ พี่อิงเลยนึกว่าเธอจะมาช่วยอีก ก็เลยยื่นจานให้อย่างเคย

แต่หลินชิงเหยียนแกล้งทำเป็นรับไม่ทัน ดึงมือกลับไปเล็กน้อย แล้วจานอาหารนั้นก็หล่นลงพื้นดัง “เพล้ง!”

แม่ซ่งเห็นเหตุการณ์เข้าก็รีบตะโกนใส่หลินชิงเหยียนทันทีว่า “นี่มันอะไรของเธอ แค่ถือจานยังทำให้ดีไม่ได้เลยเหรอ ตระกูลซ่งเราแต่งเธอเข้ามานี่ขาดทุนชัด ๆ!”

“ฉันไม่ได้ตั้งใจนะคะ”

หลินชิงเหยียนแกล้งทำท่าทางเหมือนน้อยใจ รีบวิ่งเข้าไปในครัวหยิบจานใหม่ออกมา แล้วกวาดอาหารที่ตกอยู่บนพื้นใส่กลับไปในจาน จากนั้นก็โยนไปตรงหน้าแม่ซ่ง

“เธอ...เธอนี่คิดจะทำอะไร?”

“กินสิ อย่าให้มันเสียของ”

“เธอให้ฉันกินของสกปรกที่ตกพื้นเหรอ!”

“ของสกปรกมันไม่ถูกปากแม่เหรอ?”

“เธอ!”

เพราะเธอมันก็เป็นขยะอยู่แล้ว!

เห็นแม่ซ่งโกรธจนหน้าเขียว หลินชิงเหยียนก็ล้างมืออย่างสบายใจ แล้วเดินขึ้นชั้นบนไปอย่างอารมณ์ดี

วันรุ่งขึ้น พอเธอมาถึงบริษัท เหวินหยวนก็มารอเธออยู่หน้าลิฟต์

“หัวหน้า นี่มันเรื่องอะไรกันแน่ ฉันแทบจะใจจะขาดอยู่แล้วนะ! เวินรั่วอันคนนั้นเป็นเพื่อนของพี่ไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงมาแย่งโครงการของพี่ไปได้ โดยเฉพาะโครงการนี้กำลังจะเซ็นสัญญาอยู่แล้ว เป็นช่วงที่กำลังจะได้เก็บเกี่ยวผลสำเร็จแท้ ๆ แบบนี้มันรังแกกันไม่ใช่เหรอ!”

เหวินหยวนเป็นคนที่เธอเป็นคนผลักดันขึ้นมาเอง และทั้งคู่ก็มีใจไปในทางเดียวกัน

หลินชิงเหยียนตบไหล่เธอเบา ๆ แล้วพูดว่า “ไม่ต้องห่วง ฉันเตรียมการไว้แล้ว”

“เตรียมอะไรเหรอ?”

หลินชิงเหยียนยิ้มเจ้าเล่ห์ให้เธอ แต่ไม่ได้อธิบายอะไรออกมา

เหวินหยวนกอดแขนของหลินชิงเหยียนไว้แน่น “ยังไงก็แล้วแต่ พี่ห้ามทิ้งฉันนะ!”

เหวินหยวนอายุน้อยกว่าเธอสามปี สำหรับเธอแล้วก็เหมือนน้องสาวคนหนึ่ง มักจะชอบอ้อนเธออยู่เสมอ

หลินชิงเหยียนเคาะหน้าผากเหวินหยวนเบา ๆ แล้วพูดว่า “รู้แล้วน่า”

พอเธอเดินเข้ามาในแผนกโครงการ ทุกคนก็หันมามองเธอด้วยความอยากรู้ ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่

หลินชิงเหยียนยิ้มให้ทุกคน เพื่อบอกให้พวกเขาสบายใจ

“เหยียนเหยียน ในที่สุดเธอก็มาที่บริษัทแล้ว รีบไปพบประธานกับฉันหน่อยสิ” เวินรั่วอันสวมชุดสูททำงานเต็มยศ แต่ใส่รองเท้าพื้นราบ ทำให้พอเดินมาหยุดตรงหน้าหลินชิงเหยียน เธอดูเตี้ยลงไปมากเลยทีเดียว

เธอดึงแขนหลินชิงเหยียนไว้ แล้วจะพาเดินตรงไปที่ห้องประธานทันที

“ประธานอยู่ ๆ ก็ให้ฉันมารับช่วงโครงการนี้ต่อ ฉันจะไปแย่งความดีความชอบของเธอได้ยังไงล่ะ เดิมทีฉันก็อยากจะปฏิเสธนะ แต่ท่าทีของประธานเด็ดขาดมาก ฉันเลยจำต้องรับไว้ก่อน พอเธอมาบริษัทแล้ว เราค่อยไปคุยกับประธานให้เคลียร์ด้วยกันอีกที”

เห็นได้ชัดว่าเวินรั่วอันตั้งใจพูดประโยคเหล่านั้นให้เพื่อนร่วมงานทุกคนได้ยิน

เธอไม่ใช่คนที่จะทรยศเพื่อน ต่อให้ต้องเสียผลประโยชน์ไป ก็จะยังยืนอยู่ข้างเพื่อนเสมอ

พอได้ยินเธอพูดแบบนั้น เพื่อนร่วมงานคนอื่น ๆ ก็พากันแสดงสีหน้าชื่นชมทันที

หลินชิงเหยียนมองไปที่เวินรั่วอัน

เพื่อนที่ดีที่สุดของเธอ กลายเป็นคนแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไรกันนะ คนที่ตอนนี้กลับกลายเป็นคนเสแสร้งจอมปลอมแบบนี้

หรือบางที เธออาจไม่เคยมองเห็นตัวตนที่แท้จริงของเวินรั่วอันเลยก็ได้...

ถ้าเธอฟังคำของเวินรั่วอัน แล้วไปพบพ่อซ่งพร้อมกัน ผลลัพธ์ก็คงมีเพียงอย่างเดียว พ่อซ่งจะยืนกรานไล่ตัวเองออก และให้เวินรั่วอันเป็นฝ่าย “จำใจ” เข้ามารับโปรเจกต์นี้แทน

แบบนี้เพื่อนร่วมงานทุกคนก็จะไม่คิดว่าเวินรั่วอันเป็นฝ่ายแย่งโปรเจกต์ของเพื่อนรักไป แต่จะมองว่าเป็นเพราะตัวหลินชิงเหยียนเองมีปัญหา ประธานถึงได้ตัดสินใจอย่างเด็ดขาด ไล่เธอออกจากโปรเจกต์นั้น