บทที่ 5

ไร้วี่แววของเหตุร้ายใด ๆ ในวันนี้ แสงแดดทอประกายตลอดเส้นทางที่คุ้นตา ดูเหมือนทุกสิ่งจะดำเนินไปได้ด้วยดี

เมื่อเดินทางไปถึง โบถส์ก็เนืองแน่นไปด้วยผู้คนมากหน้าหลายตา ทุกคนต่างพากันมาเคารพพ่อเป็นครั้งสุดท้าย

ฉันเดินตรวจตราดูความเรียบร้อยของสถานที่จัดงานด้วยความพอใจเมื่อเห็นว่าทุกอย่างดำเนินไปอย่างที่ควร คนอื่นแทบไม่ได้ยื่นมือเข้ามาช่วยในช่วงการจัดเตรียมงานศพ เรียกได้ว่าฉันเป็นแม่งานผู้รับผิดชอบทุกสิ่งในงานนี้

ฉันไม่ได้บ่นอะไรทั้งนั้น คิดเสียว่าเป็นการตอบแทนบุญคุณผู้เป็นพ่อที่ให้กำเนิดฉันมา ยังไงเสียเขาก็ป้อนข้าวป้อนน้ำ ซื้อเสื้อผ้าและให้ที่ซุกหัวนอนแก่ฉัน

ช่วงพิธีการกำลังจะเริ่มและผู้ร่วมงานส่วนใหญ่เข้านั่งประจำที่นั่ง ฉันตัดสินใจหลบไปนั่งอยู่อีกมุมเพราะรู้สึกผิดที่ผิดทางหากต้องไปนั่งรวมกับครอบครัวนั้น โดยเฉพาะหากต้องไปนั่งข้างเอมม่า

“แม่ครับ เรามานั่งตรงนี้กันทำไมครับ… เราไม่ควรไปนั่งข้าง ๆ คุณยายหรือ?” โนอาตัวน้อยเอ่ยถามพร้อมกับ

ชี้นิ้วไปในทิศทางที่คนอื่นนั่งอยู่

แน่นอนว่าเราย่อมได้รับสายตาแปลก ๆ แต่ฉันก็ไม่ได้เก็บมาใส่ใจ เพราะยังไงการที่ฉันเป็นแกะดำที่ไม่เคยได้รับการยอมรับจากครอบครัวก็เป็นเรื่องที่ทุกคนรู้อยู่แล้วหลังจากเรื่องที่เกิดขึ้น

“ดูสิหลายคนนั่งที่เรียบร้อยแล้วนะลูก แม่ไม่อยากรบกวนคนอื่น” ฉันพูดปด

เขาดูไม่เชื่อในสิ่งที่ฉันพูดแต่ก็เลือกที่จะไม่ใส่ใจ จากนั้นบาทหลวงเดินทางมาถึงและการเทศนาจึงเริ่มขึ้น เงาร่างของใครบางคนทิ้งตัวลงนั่งข้างกายฉัน

ฉันรู้สึกตึงเครียดขึ้นมา ไม่ว่าจะตัวเขาหรือกลิ่นน้ำหอมนี้อยู่ไหนฉันก็จะจดจำได้ ฉันไม่รู้ว่าผู้ชายคนนั้นมานั่งอยู่ตรงนี้ทำไม เขาควรไปนั่งอยู่ข้างเอมม่าเสียมากกว่า ที่จริงฉันจะยินดีมากกว่าหากว่าเขาทำเช่นนั้น

น่าสมเพชตัวเองเสียจริง ซึ่งก็ใช่ฉันมันน่าสมเพช เดือดดาลและเจ็บปวด

“พ่อครับ” โนอากระซิบเสียงดังซึ่งดึงความสนใจจากผู้คนบางส่วนให้หันมามองเรา

สายตาสุดแข็งกร้าวที่ฉันมองไป ทำให้พวกเขาหันหลังหลับ

“ผมอยากนั่งระหว่างพ่อกับแม่ได้ไหมครับ?” โนอากระซิบถามฉัน

ฉันถอนใจโล่งอก ขอบคุณพ่อนักบุญตัวน้อยเสียจริง เพราะฉันจะได้ไม่ต้องอยู่ใกล้กับตัวตนแสนน่าอึดอัดของเขา

เราทั้งสองค่อย ๆ ขยับที่นั่งกันอย่างไม่สะดุดตา และสลับที่นั่งได้เรียบร้อย เมื่อที่นั่งถูกสลับสับเปลี่ยน ความตึงเครียดที่เคยสัมผัสก่อนหน้าเบาบางลง

“สักวันเราทุกคนต้องจากโลกนี้ไป คำถามคือพวกท่านทั้งหลายจะจากไปอย่างไร? ท่านทั้งหลายจะสร้างความเปลี่ยนแปลงหรือไม่? จะเปลี่ยนแปลงโลกและชีวิตผู้คนที่ได้พบตลอดการเดินทางไหม? หรือพวกท่านจะลาจากโลกนี้ไปพร้อมกับความเสียใจเล่า?” บาทหลวงเอ่ยถาม

ฉันอดคิดไม่ได้ว่าหากวันนี้ฉันต้องตายจากโลกใบนี้ไป ใครจะมาร่วมงานศพฉันบ้าง? จะมีใครสักคนรอบตัวสนใจไหม? ฉันจะหลอกตัวเองทำไม? พวกเขาไม่สนแน่ อาจจะจัดงานเลี้ยงฉลองครั้งใหญ่ก็เป็นได้ โนอา ลูกชายแสนดีคงเป็นคนเดียวได้รับผลกระทบจากการตายของฉัน คงมีแค่เขาคนเดียวเท่านั้น

ช่างน่าเศร้าเสียจริง ชีวิตของฉันนั้นไม่เคยสัมผัสคำว่ามิตรภาพระหว่างเพื่อนแม้สักนิดเพราะฉันได้แต่เก็บซ่อนตัว ซ่อนตัวอยู่หลังเงาของเอมม่าหญิงสาวแสนเพียบพร้อมจนฉันไม่เคยดีพอในสายตาใคร ไม่สวยบาดใจเหมือนเธอ ไม่เย้ายวนเหมือนเธอ ไม่ปราดเปรื่องเหมือนเธอ ไม่ได้เป็นที่รักเหมือนเธอ ฉันไม่สมบูรณ์แบบเหมือนเอมม่า ไม่มีอะไรเทียบเธอได้

แม้แต่ตอนนี้ที่เราเติบโตแล้ว ฉันก็ยังถูกบดบังใต้เงาของเธอ ความเจ็บปวดและทรมานของฉันเป็นสิ่งนอกสายตาทุกคน เอมม่าสำคัญกว่าเสมอ ความเจ็บปวดของเธอสำคัญกว่า ความสุขของเธอมีค่ามากกว่า เธอเป็นที่หนึ่งในใจของทุกคนเสมอ ส่วนฉันก็ถูกทิ้งให้วิ่งไล่ตามเศษเหลือเดนของความรักจากคนเหล่านั้น

“แม่ครับ” เสียงเรียกของโนอาดึงสติฉันกลับมาจากห้วงความคิดนั้น

ตอนนั้นเองฉันถึงตระหนักว่างานพิธีต่าง ๆ ดำเนินจนเสร็จสิ้น และทุกคนกำลังเดินทางกลับ

“เอวา เป็นอะไรหรือเปล่า?” เสียงทุ้มนุ่มของชายคนนั้นมักทำให้ใจฉันสั่นไหว

ฉันไม่ต้องการพูดคุยกับเขาและไม่อยากแม้แต่มองใบหน้านั้น กระนั้นฉันต้องจำใจเนื่องจากตลอดสิบปีข้างหน้า เราทั้งสองยังต้องร่วมกันดูแลโนอา

ฉันยักไหล่แทนคำตอบพลางลุกขึ้นยืน โดยที่ไม่ชายตามองเขาแม้เพียงน้อย ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าการกระทำของฉันดูหยาบคาย แต่ฉันมองใบหน้านั้นไม่ไหว เพราะภาพฉากรักอันหวานชื่นของเขาและเอมม่ายังบาดลึก อยู่ในจิตใจ

“ไปกันเถอะจ้ะ โนอา”

เด็กน้อยกระโดดลงจากที่นั่ง เราเดินตรงไปยังประตู เมื่อเราทั้งสองเดินพ้นประตูออกมาด้านนอก เหล่าผู้มาร่วมงานต่างถาโถมเข้ามาเพื่อแสดงความเสียใจ ฉันสังเกตเห็นเพื่อนร่วมงานจึงโบกมือทักทาย

พิธีงานศพยังไม่เสร็จสิ้นดี แต่ฉันก็หมดเรี่ยวแรงแล้ว