บทที่ 6

โรแวน

ความรู้สึกบางอย่างแล่นผ่านห้วงความคิดของคุณไป ยามที่คุณเห็นร่างของภรรยาเก่า ผู้เป็นแม่ของลูกโดนยิงและมีเลือดนองเต็มพื้นสุสานอันเยือกเย็น เป็นความรู้สึกที่ผมไม่เคยคิดว่าจะมีให้เอวา

เมื่อผมเห็นกลุ่มชายฉกรรจ์หันกระบอกปืนเข้าใส่เรา ผมไม่ทันได้คิดอะไร ผมรู้ว่าโนอาปลอดภัยอย่างแน่นอนเพราะอยู่กับคุณปู่คุณย่า ดังนั้นสามัญสำนึกสั่งการให้ร่างกายกระโจนเข้าไปปกป้องเอมม่าทันที ผมเต็มใจตายเพื่อเธอและผมก็พร้อมจะทำเช่นนั้น

ผมรู้สึกโล่งใจเมื่อเห็นพวกมือปืนหนีไปเพราะเจ้าหน้าที่ตำรวจเข้ามาควบคุมสถานการณ์ กระนั้นความโล่งใจก่อนหน้ากลับมลายสิ้นทันทีที่ได้ยินเจ้าหน้าที่เรียกหารถพยาบาล ความฉงนกระตุ้นให้ผมหันไปเพื่อหาคำตอบว่าใครกันที่เคราะห์ร้าย เข่าผมแทบทรุดลงกับพื้นเพราะคาดไม่ถึงว่าผู้เคราะห์ร้ายต้องเจ็บเจียนตายคือเอวา

จากนั้นสถานการณ์ที่สับสนอลหม่านจึงเริ่มขึ้น รถพยาบาลมาถึงที่เกิดเหตุและเจ้าหน้าที่ตำรวจสวมเสื้อกันกระสุนคนนั้นกันท่าไม่ยอมห่างจากเอวาจนกว่าจะแน่ใจว่าเธอจะปลอดภัยเมื่อถึงมือแพทย์

ผมรู้สึกขุ่นเคืองที่เขาไม่ยอมห่างเอวาเพราะเธอเป็นภรรยาของผม แม้ว่าจะเป็นอดีตก็ตาม แต่ที่มากกว่านั้นก็คือผมโมโหตัวเอง ผมควรจะเข้าไปปกป้องเธอ หากเอวาเป็นอะไรไปผมจะไปอธิบายกับโนอาว่าอย่างไรกันเล่า? ผมจะหนีความจริงที่ว่าผมปกป้องแม่ของเขาไม่ได้ไปอย่างไร?

ตอนนี้ผมเดินวนไปมาบริเวณที่พักคอย ความกังวลกำลังกัดกินจิตใจของผมไม่หยุดเพราะตั้งแต่ที่เอวาโดนพาเข้าไปในห้องฉุกเฉินก็ยังไม่มีความคืบหน้าใด ไม่มีใครออกมาบอกกล่าวอาการของเธอสักคำ

“ขอร้องล่ะ ขออย่าให้ลูกเป็นอะไรเลย” เคท แม่ของเอวาพึมพำ

อาจเป็นครั้งแรกที่ผมสัมผัสได้ถึงความรู้สึกบางสิ่งแอบซ่อนอยู่ในคำพูดของผู้เป็นแม่ที่มีต่อเอวา การสูญเสียสามีและการเกือบสูญเสียลูกสาวอย่างเอวาไปอีกคนอาจทำให้ใจเธออ่อนลงเล็กน้อย

เราทุกคนพร้อมกันอยู่ตรงนี้เว้นเพียงโนอา ทราวิสเอนกายนั่งข้างเคทผู้เป็นแม่ และถัดไปก็เป็นเอมม่า

ผมนั่งลง ไม่สามารถสงบความร้อนรนในจิตใจลงได้ ผมบอกตัวเองว่าที่ผมอยากให้เอวาไม่เป็นไรก็เพราะเห็นแก่โนอา

ผมไม่รู้ว่าเรารออยู่นานแค่ไหน เมื่อเงยหน้าขึ้นมาก็พบกับเอวา หญิงสาวกำลังยื่นเอกสารบางอย่างให้แก่พยาบาลบริเวณเคาน์เตอร์ แขนซ้ายมีสายคล้องคออยู่ บัตรเครดิตถูกนำออกมาจากกระเป๋าและกลับเข้าประจำที่ดังเดิม

เธอทุลักทุเลกับการสาละวนหยิบโทรศัพท์และถือกระเป๋าในเวลาเดียวกัน บอกได้จากคิ้วที่ผูกเป็นปมแน่น

“เอวา” ผมเรียกขณะที่เอวากำลังจะเดินผ่านเราไป สายตาคู่นั้นของเธอเฝ้ามองแต่หน้าจอโทรศัพท์

เธอเงยหน้าขึ้น ผมสังเกตได้ทันตาว่าบางอย่างไม่เหมือนที่เคย แต่ผมบอกไม่ได้แน่ชัดว่าต่างไปตรงไหน

“มาทำอะไรกันที่นี่คะ มีคนอื่นบาดเจ็บอีกหรือ? เธอเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยและไร้อารมณ์ใด ๆ แฝง

“แกเป็นยังไงบ้าง?” ผู้เป็นแม่เอ่ยถามกลับ

“โชคร้ายหน่อยนะ หนูยังไม่ตาย”

คำตอบของเธอทำให้ทุกคนแสดงท่าทีตกตะลึง ไม่ใช่เพราะคำพูดเหล่านั้น แต่เป็นความเย็นชาที่ชัดเจน

ผมตัดสินใจพูดแทรกขึ้น “แล้วคุณจะไปไหน?”

“บ้าน” เป็นคำตอบแสนสั้นที่เธอมอบให้

“สายคล้องคอยังคาอยู่ที่มืออยู่เลย คุณขับรถไม่ได้หรอก” ผมให้เหตุผล

“ฉันเรียกอูเบอร์แล้ว”

“เอวา เราต้องคุยกันก่อน เรื่องพ่อของแก” เคทเอ่ยอย่างแผ่วเบา ซึ่งเอวาก็หันมาตามเสียงเรียกของผู้เป็นแม่

บางสิ่งที่เคยประจักษ์อยู่ในสายตาคู่นั้นมันได้หายไปเสียแล้ว

สายตาแสนเย็นชาของเธอจับจ้องไปยังมารดา “ไม่เห็นว่ามีเรื่องอะไรเกี่ยวข้องกับหนูอีก ครั้งสุดท้ายที่จำได้ เขาไม่คิดว่าหนูเป็นลูกสาวด้วยซ้ำ”

เสียงสะอื้นไห้จากแม่ของเธอดังขึ้น กระนั้นเอวาไม่แม้แต่ชายตามาสนใจ ราวกับว่าหญิงสาวสลัดทิ้งทุกความรู้สึกที่มี หลงเหลือเพียงความโหดร้ายที่แสนเคยคุ้น

เอวาเดินตรงไปยังประตูและฝีเท้าก็หยุดลง “ลูกชายฉันอยู่ไหน?”

“บ้านแม่” ทราวิสตอบกลับพร้อมจับจ้องเธอไม่วางตา

หญิงสาวถอนหายใจ “ดูเหมือนว่าเราจะได้คุยกันสมใจแม่แล้วนะ”

“เดี๋ยวผมขับรถไปส่ง”

เอมม่านิ่วหน้าใส่ผม แต่เธอต้องเข้าใจเจตนานี้เป็นแน่ ไม่ว่าผมจะรู้สึกกับเอวาอย่างไร แต่ความจริงก็คือเอวายังเป็นแม่ของโนอาแถมเธอก็บาดเจ็บ ยิ่งกว่านั้นเธอก็เคยเป็นภรรยาของผม

เอวาปัดความหวังดีของผมทิ้งอย่างน่าแปลกใจ “ไม่ต้องค่ะ ฉันจะนั่งอูเบอร์ไปอย่างที่บอก ค่อยไปเจอกันที่บ้าน”

หญิงสาวหันหลังเดินออกไปโดยไม่ทิ้งคำอธิบายใด ๆ ไว้เลย สายตาทุกคู่มองจุดเอวาที่เคยยืนอยู่ตรงนั้นครู่หนึ่ง หากเป็นยามปกติเธอคงไม่พลาดโอกาสที่จะได้อยู่ใกล้ชิดผมเป็นแน่ ทุกคนจึงแปลกใจที่เธอปฏิเสธข้อเสนอของผม

“เราเองก็ไปกันเถอะ เดี๋ยวเอวาไปถึงบ้านแล้วหนีไปก่อนจะได้พูดอะไรกันอีก” เคทเอ่ยขึ้นเบา ๆ น้ำเสียงยังแฝงความเสียใจ

ทุกคนโดยสารอยู่บนรถหรูคาดิแลค เอสคาเลดของผมมุ่งตรงออกไป หลังจากเหยียบจนสุดความเร็ว เราเดินทางมาถึงบ้านของเคททันเห็นเอวาเพิ่งเดินเข้าไปและปิดประตูบ้าน

ผมจอดรถและทุกคนรีบเดินออกมา หลังจากเข้าไปด้านในบ้าน เราก็เจอพ่อแม่ของผม เกเบรียล รวมถึงเอวาที่เมินเฉยพวกเขานั่งรออยู่ก่อนแล้ว มันรู้สึกแปลกตาที่ได้เห็นด้านนี้ของเธอ ที่ผ่านมาเธอพยายามจะมีปฏิสัมพันธ์แม้เพียงน้อยกับครอบครัวผมถึงจะโดนพวกเขาจิกกัดก็ตาม

“ถ้ามีอะไรจะพูดก็รีบพูดจะได้จบเรื่อง” หญิงสาวนั่งลงพลางพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

“เจมส์พ่อของคุณมาปรึกษาเรื่องข้อเสนอทางธุรกิจกับผมและบอกว่าเขาอยากลงทุนด้วย ซึ่งผมก็ตกลงเพราะคิดว่ามันดูเป็นการลงทุนที่ดีใช้ได้” ผมเริ่มอธิบาย

“เราร่วมลงนามเซ็นเอกสารสำคัญหลายฉบับเพราะคิดว่าเป็นบริษัทที่มั่นคงน่าเชื่อถือ จากนั้นไม่นานเราเพิ่งมารู้ความจริงว่าบริษัทนี้เกี่ยวข้องกับพวกนอกกฏหมาย ทั้งพ่อของคุณและผมต่างเห็นตรงกันว่าไม่ต้องการให้บริษัทของเราเข้าไปพัวพันกับเรื่องผิดกฏหมาย พวกเรารู้ดีว่ามันจะจบยังไงถ้าเรายังติดต่อกับคนพวกนี้ เราเลยหาหนทางรีบยุติสัญญานี้ทันทีและรีบแจ้งตำรวจ”

“อ๋ออออ” เอวาลากเสียงยาว คิ้วเธอขมวดเป็นปมเพราะเธอไม่เข้าใจว่าเรื่องนี้จะจบลงอย่างไร