บทที่ 4

ตอนที่ผมยื่นแก้วน้ำอุ่นให้เธอที่หน้าประตูห้องคนรับใช้ นิ้วเรียวยาวของเธอก็ตั้งใจแตะมือผมค้างไว้นานเป็นพิเศษ

ชุดนอนผ้าไหมสีชมพูอ่อนบางเฉียบของเธอโปร่งให้เห็นภายใต้แสงไฟทางเดินสลัว เผยให้เห็นสัดส่วนร่างกายสาวน้อยที่แน่นกระชับรัดรูป

คุณหนูดารามองฉันผม ก่อนจะเขย่งปลายเท้าเล็กน้อย โน้มหน้าเข้ามาใกล้หูฉันผม

"ขอบคุณนะ พี่บัญญัติ ฉันไม่คิดเลยว่าพี่จะแข็งแรงขนาดนี้ตอนรับตัวฉันไว้ ทั้งที่ตัวพี่ก็ดูผอมๆ นะ แต่เมื่อกี้ฉันเห็นนะ กล้ามท้องเป็นลอนเลย ที่แท้ก็หุ่นดีเหมือนกันนี่นา" เธอกระซิบเสียงอ้อน

ก่อนที่ผมจะทันได้ตอบอะไรด้วยสมองที่มึนงง เด็กสาวคนนั้นก็วิ่งกลับเข้าห้องไปพร้อมเสียงหัวเราะคิกคัก

เช้าวันถัดมา ผมตื่นแต่เช้าพร้อมดวงตาที่บวมเล็กน้อยเพราะนอนไม่พอ

หลังจากอาบน้ำและใส่ชุดยูนิฟอร์มคนขับรถที่รีดเรียบกริบแล้ว ผมก็ไปพบคุณนายอารยาที่ห้องอาหาร

คุณนายอารยากำลังจิบกาแฟยามเช้าพร้อมอ่านแท็บเล็ต สวมชุดกิโมโนผ้าซาตินสีทองเข้ม เชือกผูกเอวดูหลวม ทำให้ช่วงอกของชุดเปิดกว้างพอสมควร เผยให้เห็นเนินอกขาวเนียนที่เต็มอิ่มแบบผู้ใหญ่

"สวัสดีครับ คุณนาย" ผมทักพร้อมก้มศีรษะอย่างสุภาพ พยายามสุดชีวิตไม่ให้สายตาเผลอไหลไปที่หน้าอกของเธอ

"อรุณสวัสดิ์บัญญัติวันนี้ดูสดชื่นดีนะ" คุณนายอารยาตอบพร้อมยิ้มบาง ดวงตากวาดมองตัวผมตั้งแต่หัวจรดเท้าเหมือนกำลังประเมินสินค้า

"แหะๆ คุณนายก็พูดไปครับ เอ้อ ว่าแต่ทำไมวันนี้เรียกผมแต่เช้าขนาดนี้ ปกตินี่ผมไปตัดหญ้าหลังบ้านแล้วนะครับ"

"งานเช้านี้ของเธอคือไปส่งกัญญาที่มหาวิทยาลัย เพราะงั้นยังไม่ต้องไปตัดหญ้า"

"คุณหนูกัญญา ที่เป็นคุณหนูคนกลางใช่ไหมครับ?" ผมถามย้ำ

"ใช่ คนที่แต่งตัวจัดที่สุด แต่ก็ดื้อที่สุดด้วย" คุณนายอารยาวางถ้วยกาแฟลงแล้วจ้องผมเขม็ง "ฟังให้ดีนะบัญญัติวันนี้เธอต้องรับส่งเธอ ห้ามปล่อยให้ขึ้นแท็กซี่เองเด็ดขาด โดยเฉพาะห้ามให้เพื่อนๆ ผมสีแสบตาพวกนั้นมารับ!"

"ทำไมเหรอครับ คุณนาย?" ผมถามอย่างซื่อๆ

คุณนายอารยาถอนหายใจยาว "ช่วงนี้เขาชอบไปเที่ยวผับบาร์หลังเลิกเรียน คะแนนก็เละเทะ แถมตอนนี้ก็เข้าสู่ช่วงทำวิทยานิพนธ์แล้ว แต่เขาดันช้าไปหนึ่งเทอม เพราะงั้นต้องพาเขากลับบ้านให้ได้ ถ้าจำเป็นก็ลากกลับมาเลยทันทีที่เรียนเสร็จ ถ้าเขาจะเลี้ยวไปสถานบันเทิง ก็ให้รายงานฉัน หรือไม่ก็ขวางไว้ เข้าใจไหม?"

"รับทราบครับ คุณนาย! งั้นผมก็เป็นบอดี้การ์ดจำเป็นด้วยสินะครับ?"

"ประมาณนั้น ถ้าวันนี้เธอดูแลกัญญาได้ดี ฉันจะให้โบนัสเป็นพิเศษ!" คุณนายอารยาพูดพร้อมขยิบตาข้างหนึ่ง

เงินโบนัสสำคัญก็จริง แต่การขยิบตาของแม่ม่ายเศรษฐีคนนี้ดูจะมีค่ามากกว่าโบนัสวันนี้เสียอีก

ไม่นานหลังจากที่ผมยืนรออยู่หน้าประตูบ้าน คุณหนูกัญญาก็เดินลงมาจากชั้นสอง

ต่างจากคุณหนูลลิตาที่ดูสง่างาม หรือคุณหนูดาราที่น่ารักขี้อ้อน คุณหนูกัญญาคือคำจำกัดความของสาวแซ่บไฮโซ

แค่ไปมหาวิทยาลัยเองยังต้องใส่เสื้อรัดรูปสีขาว โชว์หน้าท้องแบนเรียบที่เจาะสะดือ คู่กับกระโปรงยีนส์มินิสั้นจนผมยังกลัวว่าเธอจะหนาวท้องเวลานั่ง