บทที่ 5

เอี๊ยดดดดดด!

รถหยุดกะทันหัน ห่างจากตัวรถบัสบ้าคันนั้นแค่ไม่กี่เซนติเมตร แรงสั่นสะเทือนค่อนข้างแรงจากการเบรกฉุกเฉิน

ร่างของคุณหนูกัญญาพุ่งไปข้างหน้าเพราะเธอคาดเข็มขัดนิรภัยไม่ถูกต้อง ยังดีที่ถุงลมนิรภัยไม่ทำงาน

แต่เพราะความตกใจกลัวจนแทบขาดใจเมื่อเห็นกันชนรถบัสอยู่ตรงหน้า คุณหนูกัญญาจึงคว้าอะไรสักอย่างตามสัญชาตญาณ

และสิ่งที่ใกล้ที่สุดก็คือผม

"แม่คะ!!!" เธอกรีดร้องพร้อมพุ่งตัวเข้ามาหาผม

มือทั้งสองข้างของเธอกอดแขนซ้ายของผมแน่น ใบหน้าซุกเข้าที่ไหล่ และสิ่งที่ทำให้ลมหายใจผมสะดุดไม่ใช่เพราะเกือบชน แต่เป็นความรู้สึกนุ่มแน่นที่กระแทกเข้าที่ต้นแขน

หน้าอกของคุณหนูกัญญาที่อวบแน่นอยู่ใต้เสื้อรัดรูปกดทับกล้ามแขนของผมเต็มๆ มันทั้งนุ่ม เด้ง และอุ่น ยิ่งแรงกระแทกเมื่อกี้ทำให้เธอกดเข้ามาแน่นขึ้น ราวกับพยายามแนบตัวเข้ากับผมเพราะกลัวตาย

"คะ...คุณหนู..." ผมเรียกเสียงแข็ง เกร็งไปทั้งตัว รวมถึงส่วนล่างที่ตอบสนองทันทีต่อสถานการณ์กะทันหันนี้

"ปลอดภัยแล้วนะครับ คุณหนู รถเราไม่ได้ชน เราไม่เป็นอะไรนะครับ"

คุณหนูกัญญาไม่ยอมปล่อย เธอกลับกอดแขนผมแน่นขึ้น เสียงสะอื้นเริ่มดังออกมา

จากมุมที่ผมมองเฉียงลงไป เห็นร่องอกของเธอที่กดแนบกับแขน ผิวขาวเนียนชวนให้ใจสั่น

"แย่แล้ว..." ผมคิดอย่างสิ้นหวัง "ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป คงไม่ใช่แค่เบรกมือรถที่แข็งอยู่ในรถคันนี้แล้ว"

วินาทีแล้ววินาทีเล่าผ่านไป แต่แขนซ้ายของผมก็ยังถูกกอดแน่นไม่คลาย

ถ้าเป็นสถานการณ์ปกติ ไอ้ลูกชายผมคงดีใจจนฉลองเจ็ดวันเจ็ดคืนไปแล้ว แต่ปัญหาคือเมื่อกี้ผมเพิ่งเกือบตายเพราะรถบัส

"คุณหนูกัญญา ไม่เป็นไรนะครับ?" ผมเรียกอีกครั้ง พร้อมขยับแขนเบาๆ เพราะรู้สึกว่าเลือดที่แขนซ้ายเริ่มไหลไม่สะดวกเพราะเธอกอดแน่นเกินไป

คุณหนูกัญญาค่อยๆ เงยหน้าขึ้นจากไหล่ผม

ดวงตาที่ก่อนหน้านี้เต็มไปด้วยความดูถูกตอนนี้เบิกกว้าง มีน้ำตาคลอ และเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ

เมื่อรู้ตัวว่าท่าทางของตัวเองสนิทสนมเกินไปกับคนขับบ้านนอกที่เพิ่งดูถูกไป คุณหนูกัญญาก็สะดุ้ง รีบปล่อยมือแล้วถอยหลังจนแผ่นหลังชนประตูรถ

"กะ...แกไม่ได้ฉวยโอกาสฉันใช่ไหม?!" เธอกล่าวหาด้วยความตื่นตระหนก พร้อมกอดอกป้องกันตัวทันที