ตอนที่ 3 เจ้ากรรม นายเวร

“ฉันจะทำให้เธอรู้จัก การสูญเสียลูกมันเป็นยังไง”

เขาพูดทิ้งท้ายไว้เพียงแค่นั้นก่อนเดินออกจากห้องไป น้ำตาใสของเธอไหลลงพวงแก้มหยดแล้วหยดเล่า ความเจ็บปวดที่เธอได้รับมันไม่ควรเกิดจากมาร์แชล เขาเป็นผู้ชายที่ดี เป็นสุภาพบุรุษ เขาอ่อนโยน แต่คนนี้ไม่ใช่

เขาต่างจากตอนนั้นอย่างมาก ยิ่งเจอแบบนี้ เธอยิ่งอยากหนีเขาไปให้ไกล เธอคิดถูกแล้วละที่หอบลูกหนีเขามา ความเสียใจเข้าถาโถมจนแทบคลั่งเธอร้องไห้จนแทบจะเสียสติ แต่ถึงอย่างนั้นก็ต้องเข้มแข็งเข้าไว้เพื่อแก้วตาดวงใจของเธอเอง

เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ อยู่สองสามครั้งเพื่อเรียกสติของเธอให้กลับมาก่อนหยิบโทรศัพท์มือถือต่อสายหาแม่ของเธอที่เป็นคนสั่งให้เธอบริหารโรงพยาบาลนี้ให้ไปให้รอด

(ฮัลโหล)

“คะ ... คุณแม่คะ”

(มีอะไร)

“อะ ... เอมไม่อยากทำงานที่นี่แล้ว ... ฮึ่ก”

(ไม่ได้ !! ถ้าแค่นี้แกยังผ่านมันไปไม่ได้ แกจะไปทำอะไรกินยัยเอม ลูกก็ต้องเลี้ยงจะมาแบมือขอเงินฉันตลอดมันคงไม่ง่ายมั้ง)

“ ... ฮึ่ก อะ ... เอมเหนื่อยค่ะคุณแม่ อะ ... เอมอยากพัก”

(ถ้าแกทำให้สำเร็จเหมือนพ่อแกไม่ได้ ฉันจะขายแกให้เสี่ยแก่ๆ เลือกเอาแล้วกัน)

หลังจากวางสายของแม่เธอกลับรู้สึกหมองยิ่งไปกว่าเดิม มีแม่ก็เป็นที่พึ่งให้เธอไม่ได้ วันๆ เอาแต่ออกงานสังคมหรูหราคอยจับเธอโยนให้เศรษฐีคนนั้นคนนี้ เพียงเพราะจมไม่ลง

“ ... ฮึ่ก ... คุณพ่อ เอมคิดถึงคุณพ่อ”

เธอเงยหน้าร้องไห้ปล่อยให้หยาดน้ำตามันไหลลงมาเรื่อยๆ ทำไมพ่อของเธอถึงได้ชิงเสียชีวิตไปก่อน ปล่อยให้เธอต้องแบกรับภาระบ้าบออะไรก็ไม่รู้

เวลากว่าหนึ่งชั่วโมงที่เธอจมกับความทุกข์อยู่อย่างนั้น เธอพยายามตั้งสติ แล้วทำงานต่อจนถึงเวลาพัก เธอหยิบโทรศัพท์มือถือต่อสายหากมลรสเพื่อที่จะคุยคนสำคัญของตัวเองทันที

(มี๊ / มี๊)

“พี่ขุน พี่เขื่อน ทำอะไรกันอยู่คะเนี่ย”

(ขุนปายสวนหนุก / เขื่อนปายด้วย)

“พี่รสพาไปเหรอครับ อย่างดื้อกับพี่รสนะครับ”

(ดี๊)

“อะ !!! อะไรนะครับลูก”

(ดี๊ปาปาย)

“หนูอยู่ไหนกันครับ บอกมี๊มา”

(ดี๊ อุ้มขุนด้วยค้าบ)

“พี่เขื่อน พี่ขุน ครับเอาโทรศัพท์ให้พี่รสหน่อยครับลูก”

หัวใจดวงน้อยเต้นแรงอย่างบ้าคลั่งเมื่ออยู่ๆ ได้ยินลูกชายพูดออกมาอย่างนั้น ชั่วเวลาเพียงแค่ไม่กี่ชั่วโมงเขาหาลูกเจอแล้วเหรอ แล้วพี่รสละ ทำไมปล่อยให้เขาเข้าใกล้ลูกของเธอ

(ค่ะคุณเอม)

“พี่รส มะ ... มาร์แชลไปหาลูกเหรอ”

(ค่ะ) น้ำเสียงของกมลรสสั่นเครือจนเอมมิกาจับสังเกตุได้

“เขาทำร้ายพี่เหรอคะ”

(มะ ... ไม่เชิงค่ะ)

“ตอนนี้อยู่ที่ไหนคะ เอมจะรีบไปเดี๋ยวนี้”

(บ้านค่ะคุณเอม)

เมื่อได้คำตอบเธอรีบออกไปจากที่ทำงานทันที มาร์แชล เธอไม่คิดเลยว่าเขาจะเป็นคนบ้า ป่าเถื่อนขนาดนี้ เธอรีบวิ่งออกไปทั้งน้ำตากลัวว่าเขาจะทำอะไรลูกชายของเธอ

@บ้านเอมมิกา

ปลายกระบอกปืนสีดำขลับจ่อไปที่ขมับข้างซ้ายของกมลรสพี่เลี้ยงของสองแฝด โดยผู้ที่ถือปลายกระบอกปืนนั้นคือนาวินมือขวาของมาร์แชล ส่วนมาร์แชลกำลังอุ้มสองแฝดอยู่แนบอก เดินอยู่ที่สวนหลังบ้าน

“คนไหนพี่เขื่อนครับ”

“คนนี้พี่เขื่อน”