ตอนที่ 4
ตอนที่ 4 ออกไปจากชีวิตฉันซะ
September 30, 2026
“ฉันจะทำให้เธอดู ว่าเจ้ากรรมนายเวรที่จริงมันเป็นยังไง”
เขาคงจะโกรธมากถึงได้กล้าตวาดเธอแบบนี้ ก่อนหน้านี้แม้แต่เสียงดังใส่เธอยังไม่กล้า ทำไมเธอเหมือนไม่รู้จักเขาเลย มาร์แชลคนนี้ เขาโหดร้าย เขาเย็นชา
“ก็ลองดู ฉันก็อยากจะรู้ว่าคุณจะมีปัญญาสักแค่ไหน”
ในเมื่อพูดกันดีๆ ไม่ได้ เธอก็จะใช้วิธีของเธอเหมือนกัน เธอมีความเชื่ออยู่ลึกๆ ว่ามาร์แชลคนนั้นของเธอจะยังมีอยู่ในตัวเขาไม่มากก็น้อย
“อย่าท้าทายฉัน เธอยังไม่รู้จักฉันดีพอ”
“ใช่ ฉันไม่รู้จักคุณเลย ก่อนหน้านี้มันก็คือความจอมปลอมของคุณซินะ ความจอมปลอม หลอกลวงให้ฉันเผลอไผลไปกับคุณ แต่นับจากนี้ จะไม่มีฉันคนนั้นอีกแล้ว ในเมื่อคุณร้ายมา ฉันก็จะร้ายกลับไปเป็นสองเท่าของคุณ”
“หึ”
มาเฟียหนุ่มเค้นหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน หึ จะร้ายกลับเขาเป็นสองเท่างั้นเหรอ โถ่ ยัยหนูเอม คิดจะร้ายกว่าเขาต้องไปฝึกมาอีกสักสิบปีเห็นจะได้
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ก็ลองดู”
มาเฟียหนุ่มหัวเราะร่า พร้อมทั้งเดินเข้าไปกระชากคอเธอให้เข้าหาจนใบหน้าประชิดแผงอกแกร่งอย่างเต็มแรง เขาก้มลงดูรอยแผลที่ลำคอระหงอย่างพึงใจเมื่อเห็นรอยแผลที่เขาเป็นคนทำอยู่บนตัวเธอ
“ออกไป !!”
“ฉันไปแน่ แต่ไปพร้อมลูกนะ”
ดวงตากลมโตเบิกโพลง เธอกระชากคอเสื้อยืดสีขาวของมาเฟียหนุ่มเต็มแรงแต่มันไม่ทำให้เขาเซถลาไปแต่อย่างใด หากเขาจะทรมาณเธอก็ทำเถอะ แต่เอาแก้วตาดวงใจของเธอไป
“อย่าฝัน นั่นมันลูกฉัน ลูกของฉัน”
“แต่นั่นมันน้ำเชื้อฉัน”
เพี้ยะ !!
ใบหน้าคมคายหันไปตามแรงตบเมื่อเธอสุดทนกับความร้ายของเขา มิหนำซ้ำยังหน้าด้านพูดเรื่องหน้าอายออกมาได้อยากไม่รู้สึกอะไร
“ถ้าคิดว่าตบแล้วฉันจะจูบเหมือนในพวกนิยายน้ำเน่า เธอคิดผิดแล้วเอมมิกา”
“จะตบฉันคืนรึไงมาร์แชล งั้นก็เอาเลยซิ จะชักช้าอยู่ทำไม ฉันขอคุณแค่อย่างเดียว อย่ามายุ่งกับลูกชายฉัน”
มือหนาของมาเฟียหนุ่มออกแรงบีบลำคอของเธออย่างแรงจนคนโดนกระทำเบ้หน้าเพราะความเจ็บปวด การกลับมาเจอกันครั้งนี้ระหว่างเธอกับเขามันไม่สามารถสานสัมพันธ์ให้เป็นเหมือนเดิมได้อีกแล้ว ทุกอย่างมันพังลงเพราะเขา เพราะความป่าเถื่อนของเขา
“อ๊ะ !!”
หญิงสาวสะดุ้งเฮือกเมื่ออยู่ๆ มาเฟียหนุ่มก็ไม่ได้พูดอะไร แต่กลับอุ้มกระเตงเธอขึ้นทำให้สองแขนเรียวต้องรีบตวัดรัดรอบลำคอหนาพร้อมทั้งเรียวขาสวยของเธอทั้งสองข้างตวัดรัดรอบเอวสอบในทันทีเพื่อเป็นที่ยึดเหนี่ยว
“ปะ ... ปล่อยฉันลงนะ จะทำอะไร”
“ฉันทำเมื่อไหร่เดี๋ยวก็รู้เองแหละ ไม่ต้องถามมากรำคาญ”
เมื่อได้ที หญิงสาวรีบฝังคมเขี้ยวของตัวเองลงบนต้นแขนของมาเฟียหนุ่มเต็มแรง จนคนที่ถูกกระทำเบ้หน้า แต่คนที่ถูกฝึกมาอย่างดีแบบเขา มีเหรอที่จะทนแรงมดกัดอย่างเธอไม่ได้
“อ่อยอั้นอง (ปล่อยฉันลง)”
“พูดไม่รู้เรื่อง”
มาเฟียหนุ่มก้าวขาเรียวยาวขึ้นบันไดบ้านชั้นสองโดยมีสองแฝดที่อยู่ในอ้อมอกของนาวินส่งเสียงเชียร์ราวกับเข้าใจว่าพ่อกับแม่กำลังเล่นกัน
“ดี๊ จู้ๆ / ดี๊ จู้ๆ (ดี้สู้ๆ)”
ตุ้บ !!!
เขาโยนเธอลงบนเตียงนอนเหรอ เปล่าไม่ใช่ เขาดันร่างเธอชิดกำแพงปูนเย็นเฉียบสองมือหนาประคองบั้นท้ายงอนงามของเธอ พร้อมทั้งบีบคลึงมันเล่นราวกับเป็นของเล่นของตัวเองอย่างไรอย่างนั้น