ตอนที่ 5 เนื้อเข้าปากเสือ

“คิดจะไล่ฉันออกไปจากชีวิต ก็หนีฉันให้พ้นละกัน”

มือหนาเลื่อนขึ้นกำรอบลำคอระหงของคนตัวเล็กอย่างไม่แรงมากนัก ทำให้เขาเห็นดวงหน้าของเธออย่างเต็มๆ ตา อีกครั้ง ที่รัก แม้จะไม่ได้เจอกันมานานหลายปี แต่เธอก็ยังคงสวยสำหรับเขาเสมอ

มาเฟียหนุ่มเลื่อนมือหนาของตัวเองกำรอบคอเสื้อเชิร์ตของคนตัวเล็ก ก่อนกระชากมันลงด้วยความแรงจนทำให้เม็ดกระดุมกระเด็นออกไป ส่งผลให้หน้าอกใหญ่ขาวอวบชี้เด่นอยู่ตรงหน้าเขา

“ทำอะไรมาร์แชล อะ ... ออกไปนะ”

“เนื้อเข้าปากเสือ แล้วมันจะมีเสือที่ไหนที่ยอมคายเนื้อออกมาง่ายๆ ละที่รัก”

มาเฟียหนุ่มจับร่างบางโยนลงบนที่นอนนุ่มขนาดหกฟุต ที่นอนสีขาวสะอาดตากับคุณหมอคนสวยนี่มันช่างเข้ากันดีจริงๆ

“ยะ ... อย่านะมาร์แชล ถ้าคุณทำอะไรฉัน ฉันจะเกลียดคุณไปตลอดชีวิต”

มีเพียงเสียงเค้นหัวเราะในลำคอที่ดังออกมาพร้อมกับเสียงปลดเข็มขัดของเขา หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบเมื่อเห็นสายตาเย็นชาของเขาที่ทอดมองลงมาราวกับคนที่สติหลุดลอย

“ทุกวันนี้เธอก็เกลียดฉันอยู่แล้วนิ ก็แค่เกลียดฉันเพิ่มเข้าไปก็เท่านั้น”

“อื้ออออออ ... มะ ... ไม่เอา”

มาเฟียหนุ่มใช้เข็มขัดหนังราคาแพงรัดรอบข้อมือของหญิงสาวแล้วรั้งแขนเธอให้ขึ้นไปอยู่เหนือศรีษะ หญิงสาวมองภาพการกระทำระคนบ้าคลั่งของเขาอย่าทรมาณใจ เขาเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ

“มะ ... มาร์แชล ยะ ... อย่า”

“อย่าทำเป็นไม่เคยไปหน่อยเลย ก่อนหน้านี้เราก็มีอะไรกันแทบจะทุกวันไม่ใช่รึไง”

น้ำตาแห่งความหวาดกลัวเริ่มถาโถมเข้าใส่ หัวใจของเธอกำลังเต้นแรงอย่างบ้าคลั่งเมื่อเขาปลดกระดุมกางเกงยีนส์ขายาวของเธอ และรูดมันลงไปอย่างง่ายดาย

“ตอนนี้ยังทันนะ”

“อึก ... มะ ... ไม่ ยะ ... อย่านะมาร์แชล”

“วันนี้ฉันจะได้ลูกกลับไปไหม ถ้าไม่ได้เธอก็ต้องทำลูกคืนให้ฉัน”

มือหนาบีบพวงแก้มของเธอจนขึ้นเป็นรูปตัวโอ ไม่อยากจะเชื่อสายตา มาร์แชลที่อ่อนโยนของเธอตอนนี้กลายเป็นผู้ชายร้ายกาจ ร้ายจนเกินไป เธอสายหน้าพัลวันมันเหมือนไม่มีทางให้เธอได้เลือกเลยด้วยซ้ำ

เธอไม่สามารถเสียพี่ขุน พี่เขื่อนได้ แต่หากจะให้มีลูกกับเขาอีกเธอก็ไม่อยากให้มันเป็นแบบนั้น ลูกที่มีพ่อเป็นมาเฟีย โตขึ้นมาก็คงไม่ได้ต่างจากมาร์แชลในตอนนี้เลย

“... อึก ... ฮื้อออ ... เอม ... เอมเลือกไม่ได้ ยะ ... อย่าบังคับเอมนะเฮีย”

“ไม่เป็นไรน้องเอม เฮียถือว่าน้องเอมเลือกแล้ว”

มือหน้ากระชากแพนตี้ตัวบางออกจนขาดวิ่นเผยให้เห็นเนินสามเหลี่ยมไร้สิ่งปกปิด มือหนาของเขาลูบไล้มันเบาๆ ราวกับต้องการที่จะทรมาณคนที่นอนอยู่ใต้ร่างเขาเล่นอย่างไรอย่างนั้น

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด !!!”

เสียงกรีดร้องของเธอดังขึ้นเมื่อมาเฟียหนุ่มขบกัดฝังคมเขี้ยวลงบนหน้าขาขาวผ่องของเธออย่างแรง ทำให้เธอต้องแยกเรียวขาสวยออกกว้างโดยอัตโตมัติ

“จะ ... เจ็บ เอมเจ็บ ยะ ... อย่านะเฮีย”

เสียงกรีดร้องของเธอเป็นตัวปลุกอารมย์ดิบของเขาออกมาได้เป็นอย่างดี มาร์แชลคล้ายกับคนจิตหลุดที่สามารถทำลายล้างทุกอย่างได้ในคราวเดียว

มาเฟียหนุ่มแสยะยิ้มมุมปากเมื่อได้ยินเสียงกรีดร้องของคนตัวเล็ก มันยิ่งทำให้เขาอยากทรมาณเธอมากกว่าเดิม หากเธอเป็นเอมมิกาคนเดิมของเขา เขาก็จะเป็นมาร์แชลคนเดิมของเธอ หากเธอดื้อรั้น เขาก็จะเป็นคนที่ปราบพยศนั้นของเธอซ่ะ

“ร้องเหมือนเจ็บปวด”