ตอนที่ 8 โกหก

“รู้จักเจ็บก็ดี เพราะคืนนี้เธอจะได้ไม่กล้าโกหก”

หญิงสาวดวงตากลมเบิกโพลงกับคำพูดของมาเฟียหนุ่ม มันหมายความว่ายังไง คืนนี้ หมายถึง เขาจะอยู่ที่นี่ จะมาที่นี่ หรืออะไรยังไง

“ฉันไม่ให้คุณนอนที่นี่นะ”

เธอพูดดักคอเอาไว้ก่อน มาเฟียอย่างเขาคงจะไม่มาขลุกอยู่กับแม่ลูกอ่อนอย่างเธอหรอกนะ

“ไม่ให้เฮียนอนที่นี่ก็ได้”

พูดง่ายเกินไปหรือเปล่า เธอเหลียวกลับไปมองใบหน้าคมคายตามแบบฉบับชาวยุโรปของเขา ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนของเขายังคงเศร้าหมอง แม้ภาพในตามันจะสะท้อนออกมาว่าเขามองเธออยู่ตลอดเวลาก็ตาม

“เอมก็ไปนอนบ้านเฮีย พาลูกไปด้วย”

“ไม่ !!”

“ปายยย / ปายยย”

อยากจะเอามือกุมขมับ สองแฝดนี่มันลูกแม่หรือลูกพ่อกันแน่เนี่ย ทำไมอะไร อะไรก็เข้าข้างพ่อไปเสียหมด มาเฟียหนุ่มเหยียดยิ้มออกมาอย่างผู้มีชัย คนอย่างเขา หากอยากจะได้อะไร ก็เพียงแค่สั่งเท่านั้น

“คืนนี้จะนอนที่ไหน”

“ ... ” ริมฝีปากอวบอิ่มเม้มปากแน่น เธอขอใช้ความคิดสักครู่ได้ไหมละ

“โอเค นอนบ้านเอม ไปครับเด็กๆ มี๊พร้อมแล้ว”

เขาไม่ปล่อยให้เธอมีโอกาสแม้แต่จะเอ่ยเถียง เขาก้มลงอุ้มลูกชายทั้งสองไว้ที่ท่อนแขนแกร่งของตัวเองอีกครั้ง แล้วเดินลอยละลิ่วไปที่รถสปอร์ตคันหรูสีดำขลับของตัวเองทันที แม้บรรยากาศจะดูหน้าอึดอัด แต่ก็ยังดีกว่าเมื่อก่อนที่ตอนนี้เขาได้ใกล้ชิดเธอ

“เดี๋ยวกูขับเอง มึงขับคันอื่นตามไปเถอะ”

(ครับนาย)

ทันทีที่ประตูรถสปอร์ตคันหรูถูกปิดลง เขาหันกลับมามองใบหน้าหวานของหญิงสาวอีกครั้ง นานเท่าไหร่แล้วนะที่ไม่มีเธอเคียงข้างเขาอย่างวันนี้ ภาพเหตุการณ์เก่าๆ ย้อนกลับมาให้ห้วงความคิด ก็พลางทำให้รู้สึกอิ่มใจอย่างบอกไม่ถูก

เธอที่เขาตามหามาตลอดชีวิต ตอนนี้นั่งอยู่ข้างๆ เขาแล้ว แม้หน้าตาจะบูดบึ้งต่างจากภาพที่คิดไปบ้าง แต่ก็ไม่เป็นไร เขาน่ะมาร์แชลนะ มาร์แชลที่แปลว่าของเอม

มาเฟียหนุ่มโน้มตัวไปเบาะข้างๆ ทำให้หญิงสาวแอบชะงักนิดหน่อย เขาดึงเข็มขัดนิรภัยมารัดให้เธอ ก่อนกดจูบหนักๆ บนริมฝีปากอวบอิ่มยามเมื่อเธอกำลังตะลึงงันกับการกระทำของเขา

“นี่ !!”

“ชู่ ... จุ๊ๆ”

มาร์แชลส่งยิ้มทรงเสน่ห์ให้กับอดีตแฟนเก่าแต่เป็นเมียหมาดๆ ของเขาเพียงนิด ก่อนหันไปดูสองแสบ ที่มีนาวิน กับกมลรสพี่เลี้ยงคาดเข็มขัดนิรภัยให้เรียบร้อยแล้ว

เธอแอบเหลือบมองเสี้ยวหน้าคมคายของเขาเพียงนิด ฝีมือการขับรถของเขาก็ยังนุ่มอยู่เหมือนเดิม ต่างจากบทรักเร่าร้อนเมื่อครู่ที่เขายัดเยียดให้เธอ ใบหน้าหวานเริ่มเห่อร้อนขึ้นมาเมื่อนึกถึงสิ่งที่เขากระทำกับเธอบนห้องนอน

จริงอยู่ที่มันเจ็บปวด แต่เธอกลับรู้สึกได้ถึงความคิดถึงที่เขาพยายามส่งมาให้เธอผ่านการสัมผัสร่างกาย เขาคงจะเจ็บมากที่เธอหนีมา แต่เธอจำต้องทำ เธอมีเหตุผลของเธอ

“ดี๊ค้าบบบบ อุ้มเขื่อนหน่อย”

มาเฟียหนุ่มก้มอุ้มลูกชายสุดแสบขึ้นแนบอกเมื่อมาถึงสวนสนุกชื่อดัง เขาตั้งท่าจะอุ้มเจ้าเด็กแสบอีกคนแต่ทว่า เสียงนิ่งๆ เรียบๆ ของลูกรักก็เปล่งออกมาเสียก่อน

“ขุนโตแล้วครับ ขุนเดินเองได้”

ให้ตายเถอะ ขิงพี่ ไม่อยากจะเชื่อ เด็กตัวแค่นี้ก็ขิงกันแล้ว เอมมิกาหลุดยิ้มให้กับลูกรักวัยละอ่อน ไม่คิดว่าลูกจะพูดอะไรแบบนี้ออกมา

มือหนึ่งอุ้มพี่เขื่อน ส่วนอีกมือจูงพี่ขุน เหมือนแม่ของเขาที่จูงพี่ขุนเช่นกัน มาเฟียหนุ่มเหลือบมองใบหน้าหวานของคนตัวเล็กอีกครั้ง อยากกอดเธอจังที่รัก ช่วงเวลาดีๆ แบบนี้เขาไม่อยากให้มันหายไปไหนเลย

“หิวกันรึยังครับหนุ่มๆ”

เอมมิกาเอ่ยถามสองแฝดโดยที่สายตาไม่ได้จ้องมองหน้าพ่อของลูกเลยสักนิด ให้ตายเถอะจะใจแข็งไปถึงไหนเนี่ย เขาลงทุนขนาดนี้แล้ว นี่ก็หนีงานมา มาร์ตินโทรตามยิกๆ ก็ไม่รับ ไม่รู้จะโทรอะไรนักหนา