ตอนที่ 9 เศษเสี้ยวความคิดถึง

เขาดันร่างเธอชิดกับกำแพงปูนเย็นเฉียบ ความหวาดกลัวเข้าถาโถมภายในจิตใจของหญิงสาว หัวใจเธอเต้นแรงราวกับว่ามันพร้อมที่จะหลุดออกมาตลอดเวลา ร่างกายของเธอสั่นเทิ้มด้วยความหวาดกลัว เพียงแค่ได้ยินน้ำเสียงราบเรียบของเขาหัวใจของเธอก็ตกไปอยู่ที่ตาตุ่มเรียบร้อยแล้ว

“ตอนที่คิดจะโกหกฉัน ทำไมไม่เห็นกลัวเลยละ”

น้ำตาใสเริ่มไหลกลิ้งลงบนพวงแก้มจนเปียกแฉะเมื่อรู้สึกว่าแผ่นหลังบางของเธอสัมผัสกับแผงอกของเขาคนนั้น ภาพเหตุการณ์ความโหดร้ายของเขาที่กระทำต่อเธอถาโถมเข้ามาในห้วงความทรงจำ ริมฝีปากอวบอิ่มเริ่มสั่นระริกด้วยความหวาดกลัว

“อะ ... เอม เอม ... อึก ... ไม่ได้โกหกนะเฮีย”

น้ำเสียงสั่นเครือถูกเปล่งออกมาอย่างฟังไม่ได้ศัพท์ เธอพูดออกมาอย่างแผ่วเบา ทั้งที่ความจริงเธอไม่ได้ผิดอะไร แต่ความโหดร้ายของเขามันทำให้เธอหวาดกลัว แต่ถึงแม้จะกลัวแค่ไหน เธอก็จะขอกางปีกปกป้องลูกรักจากซาตานร้ายอย่างเขา

“งั้นเหรอ”

“ ... ” เอมมิการีบพยักหน้าหงึกหงักหวังเอาตัวรอด เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอผิดอะไร

“แล้วไอ้เหี้ยซีโน่มันเป็นใครวะ อยากได้ผัวใหม่จนตัวสั่น ทีกับฉันทำเป็นหวงตัว มันหมายว่ายังไงวะ !!”

ร่างบางสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจ น้ำเสียงทรงพลังอำนาจของเขาทำให้เธอผวา เอมมิกาสะอื้นไห้จนตัวโยน ปากพร่ำพูด

“อะ ... เอมไม่ผิดนะเฮีย ... อึก ... อะ ... เอมไม่ได้ทำอะไรผิด”

มาร์แชลจับหญิงสาวให้หันหน้าเข้าหาเขา แววตาของเขาแข็งกราวราวกับกำลังโกรธจัด ลมหายใจถูกพ่นออกมาหนักๆ คล้ายกำลังข่มอารมย์ เขาขบกรามแน่นบีบหัวใหล่มนของเธอเพียงนิด หญิงสาวก็แสดงสีหน้าเจ็บปวดออกมาได้อย่างหน้าสงสาร

ร่างบางตัวสั่นเทิ้ม เธอไม่กล้าแม้แต่จะมองตาเจ้าพ่อมาเฟียใหญ่กลัวว่าเขาจะทำอะไรให้เธอต้องฟกช้ำ แค่นี้เธอก็ไม่กล้าจะทำอะไรแล้ว

“อะ ... อื้ออออ !!”

ริมฝีปากหนาฉกจูบริมฝีปากอวบอิ่มของเธอด้วยความรุนแรงราวกับกำลังจะบอกเธอเป็นนัยๆ ว่านี้เป็นการลงโทษจากเขาหากเธอทำให้เขาไม่สบอารมย์

มือบางกำกำปั้นทุบที่แผงอกแกร่งระรัว เธอหายใจไม่ออกเมื่อถูกช่วงชิงลมหายใจนานจนเกินไป หญิงสาวน้ำตาไหลพรากออกมาทางหางตา ริมฝีปากไร้เรียวแรงแม้แต่จะขยับ

“อื้อออออ” เจ็บปวด เธอเจ็บปวดเกินไปเมื่อมาเฟียหนุ่มขบกัดริมฝีปากบางราวกับเป็นขนมชิ้นโปรด เขาจับเธออุ้มกระเตงโดยที่ริมฝีปากก็ยังไม่หยุดควานหาความหวานปนกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งอยู่ในโพรงปาก

เธอไม่ได้อยากยินยอม แต่หากเธอขัดขืน มาร์แชลอาจจะคลุ้มคลั่งกว่านี้ก็ได้ เธอจำต้องยอม แม้อยากจะไล่เขาออกไปจากชีวิต แต่ก็ทำไม่ได้ เมื่อเขาขู่ที่จะจัดการทุกคนรอบตัวเธอ เธอเห็นแก่ตัวอย่างนั้นไม่ได้จริงๆ

มาร์แชลนั่งลงตรงขอบเตียง เขาเป็นฝ่ายผละริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ในใจมันโหยหา ในใจมันคิดถึง และในใจมันหึงหวง ไม่อยากให้ใครได้ใกล้เธอ

ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนทอดมองสุดที่รักของเขาด้วยความโหยหา เขาจ้องมองเข้าไปในดวงตาผ่านม่านน้ำตาของเธอ หญิงสาวที่หน้าสงสารกำลังนั่งเป็นลูกแมวน้อยตัวสั่นอยู่บนหน้าตักแกร่ง

“อย่านอกใจเฮีย”

น้ำเสียงแหบห้าวถูกเปล่งออกมาจากปากของมาเฟียใหญ่ เขาใช้เวลาจ้องมองดวงตาของเธออยู่นานกว่าจะเอ่ยคำนั้นออกมา

มือหนาเริ่มลูบไล้แผ่นหลังบางของลูกแมวน้อยบนหน้าตักแกร่งเบาๆ ความรู้สึกเก่าๆ มันถาโถมเข้ามา หากเขากลับมาเป็นเฮียแชลของน้องเอมคนเดิม เธอยังจะหนีเขาไปอีกไหมนะ

“ได้ยินที่พูดไหมเอม”

น้ำเสียงแหบห้าวเปล่งประชิดริมฝีปากบางก่อนละเมียดละไมชิมความหวานจากริมฝีปากบางด้วยความอ่อนโยน ราวกับกำลังขอโทษเธอที่เผลอทำรุนแรงไปเมื่อครู่