ตอนที่ 1 เกิดใหม่เป็นนางอสูร

"เสียงบ้าอะไรวะนั่น?! ดึกดื่นป่านนี้แล้ว... จะหาความสงบตอนผสมพันธุ์ไม่ได้เลยรึไง?"

"จะเป็นใครได้อีก? ก็คงเป็นยัย อาร์เดเนีย สโนว์ นั่นแหละ! สงสัยสามีไม่ยอมทำการบ้าน นางเลยกระโดดหน้าผาประชดชีวิตมั้ง!"

"เหอะ ไม่ใช่ครั้งแรกสักหน่อย ขวางหูขวางตาชะมัด ตายๆ ไปซะได้ก็ดี แต่นางก็หนังเหนียวตายยากตลอด... ทำเอาตัวเมียอย่างพวกเราเสียหน้ากันหมด"

"ขอเทพอสูรตงเมตตา ให้นางตายจริงๆ ทีเถอะ สามีผู้โชคร้ายพวกนั้นจะได้หลุดพ้นจากนางสักที..."

เหล่าอสูรในเผ่าล้วนมีหูดี ในความเงียบสงัดยามค่ำคืนเช่นนี้ เดาได้ไม่ยากเลยว่าใครเป็นต้นเหตุของความวุ่นวาย

...

โอ๊ย...

อาร์เดเนียกุมหัวที่ปวดตุบๆ ขณะกลิ้งตัวไปกระแทกกับพื้นดินอย่างแรง ความเจ็บปวดแสบผ่าวลามไปทั่วแก้มในชั่วอึดใจต่อมา

"เจ้ามันน่าขยะแขยงที่สุด สโนว์ เดือนนี้เจ้าวางยาข้ากี่ครั้งแล้ว? ข้าบอกแล้วไงว่าต่อให้ตาย ข้าก็ไม่มีวัน 'ผสมพันธุ์' กับเจ้า ฝันไปเถอะ! ไสหัวไป!"

ผสมพันธุ์งั้นเหรอ? คำคุ้นๆ แต่ฟังดูแปร่งหูชอบกล นี่ฉันอยู่ที่ไหนเนี่ย?

อาร์เดเนียครางในลำคอ พลางนวดขมับที่เต้นตุบๆ ก่อนจะกะพริบตาถี่ๆ เพื่อปรับโฟกัส ภาพตรงหน้าคือบ่อโคลนที่มีบางสิ่งแช่อยู่ครึ่งตัว... นั่นมันปลาเหรอ?

ไม่สิ... จะพูดให้ถูกก็คือ นั่นมันเงือกนี่นา!

เงือกหนุ่มเงยหน้าขึ้นในจังหวะที่นางยันกายลุกขึ้นยืน ใบหน้าหล่อเหลาที่เปรอะเปื้อนดินโคลนบิดเบี้ยวด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์ "ต่อให้เจ้าทรมานข้าจนตาย ข้าก็ไม่ยอมจำนน สโนว์ เจ้ามันน่าสะอิดสะเอียน"

ขณะที่เขาพูด สีแดงระเรื่อก็ลามเลียขึ้นบนใบหน้าคมเข้ม นังอสูรอัปลักษณ์เอ๊ย วางยาข้าอีกแล้ว

อาร์เดเนียเอียงคอด้วยความมึนงง จ้องมองเงือกหนุ่มที่กำลังเกรี้ยวกราด ทันใดนั้น ความทรงจำมากมายก็ไหลทะลักเข้ามาในหัวราวกับเขื่อนแตก เล่นเอาปวดร้าวไปทั้งสมอง นางถูกบีบให้รับรู้เรื่องราวทั้งหมดของเจ้าของร่างนี้ในทันที

สรุปคือ... วิญญาณของนางดันทะลุมิติมาอยู่ที่โลกอสูร อาร์เดเนียคนเดิมคือลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนของหัวหน้าเผ่าหมาป่า นางใช้อำนาจบาตรใหญ่ของพ่อบังคับข่มเหงสามีอสูรผู้เก่งกาจมาครองได้ถึงห้าคน แต่สามีทุกคนต่างรังเกียจที่เธอทั้งอ้วนและขี้เหร่ ไม่มีใครเต็มใจแตะต้องเธอเลยสักคน บางคนแค่เห็นหน้าเธอก็แทบจะอาเจียนราวกับเห็นสิ่งปฏิกูล

ด้วยความหน้ามืดตามัวอยากจะได้สามีจนตัวสั่น อาร์เดเนียคนเดิมจึงใช้วิธีวางยาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ครั้งนี้เป้าหมายคือเงือกหนุ่มตนนี้ แต่เขาขอยอมตายดีกว่ายอมนอนกับเธอ เขาจึงใช้หางอันทรงพลังฟาดหน้าเธอจนกระเด็นไปเฝ้ายมบาล... และนั่นคือจังหวะที่เธอ อาร์เดเนียคนใหม่ เข้ามาสวมร่างแทน

อาร์เดเนียขมวดคิ้ว รู้สึกสังเวชตัวเองจับใจ เธออุตส่าห์เป็นถึงผู้บำเพ็ญเพียรในยุคปัจจุบัน เป็นยอดฝีมือรักสันโดษที่กำลังจะบรรลุขั้นต่อไปในสิ้นเดือนนี้แท้ๆ... แล้วนี่มันเรื่องบ้าอะไร? ถูกถีบส่งมาต่างโลกทั้งตัวและวิญญาณเนี่ยนะ?

โดนจับยัดใส่ร่างใหม่? เอาจริงดิ? แถมยังมาอยู่ในร่างนางอสูรบ้าผู้ชายอีกเนี่ยนะ?! แต่ก็นะ... ต้องยอมรับอยู่อย่างหนึ่งว่ารสนิยมนางใช้ได้เลย

เงือกหนุ่มตรงหน้านี่เรียกได้ว่าหล่อลากไส้ เครื่องหน้าคมคาย ลึกซึ้ง ผมยาวสลวยลู่แนบไหล่กว้าง ท่อนล่างมีเพียงหนังอสูรผืนบางปิดบังช่วงเอว ร่างกายกำยำแผ่กลิ่นอายแห่งพลังดิบเถื่อนตาม สัญชาตญาณอสูร ออกมาอย่างรุนแรง

แม่เจ้าโว้ย ฮอตปรอทแตก... กล้ามท้องนั่น เอวคอดนั่น แล้วก็หางนั่น... บ้าจริง ปลาอะไรน่ากินชะมัด

เมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาโลมเลีย คาลเดอร์ เชิร์น ก็ยิ่งทำหน้าขยะแขยงหนักกว่าเดิม "ข้าจะบอกให้ชัดๆ นะสโนว์... ข้าไม่มีวันยอมผสมพันธุ์กับเจ้า ต่อให้เจ้าซื้อตัวข้ามา ก็ไม่ได้หมายความว่าข้าจะยอมผูกพันธะกับเจ้า ฝันไปเถอะ!"

"ใครบอกว่าข้าอยากจะผสมพันธุ์กับเจ้า?"

ถึงแม้ว่าตามหลักเทคนิคแล้ว อาร์เดเนียคนเดิมจะมัดเขาไว้ด้วยจุดประสงค์นั้นเป๊ะๆ หลังจากวางยาปลุกกำหนัดจนเขาสลบไปก็เถอะ

คาลเดอร์แค่นหัวเราะเสียงเย็น "งั้นรึ? ไม่อยากผสมพันธุ์กับข้า? แล้วเจ้ามัดข้าไว้ทำซากอะไร?" น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความดูแคลน ความเกลียดชังแหลมคมจนแทบจะบาดผิวเนื้อ

อาร์เดเนียก้มมองเงือกหนุ่มที่แช่อยู่ในบ่อโคลนแล้วจู่ๆ ก็ยิ้มออกมา สายตาของเธอกวาดมองขึ้นลงช้าๆ ก่อนจะหยุดอยู่ที่หว่างขาของเขา เธอย่อตัวลงนั่งยองๆ ข้างเขา แววตาซุกซนเป็นประกายวูบหนึ่ง ก่อนจะชี้นิ้วไปที่เป้าของเขา "เจ้ามีไข่มุกเงือกไหม? คายออกมาสิ... ขอดูหน่อย"