ตอนที่ 2 คู่ครองหมาป่าเงิน

อาร์เดเนียตีน้ำกระจายไปรอบๆ อย่างหงุดหงิด พบว่าการทำใจมองเงาสะท้อนของตัวเองตรงๆ นั้นเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้จริงๆ

รู้งี้ไม่ดูซะก็ดี... นี่มันทำลายขวัญและกำลังใจกันชัดๆ!

เธอทุบอกชกตัวด้วยความสิ้นหวัง มองดูก้อนเนื้อบนร่างที่กระเพื่อมไหวไปตามแรงทุบ ใบหน้าที่สะท้อนอยู่ในน้ำเมื่อครู่นี้... คำว่า "อัปลักษณ์" ยังน้อยไป

หน้าบานเป็นกระด้งแถมยังแบนแต๊ดแต๋ราวกับโดนล้อเกวียนทับ เครื่องหน้ายุบหาย แก้มย้อยห้อยเป็นถุงไขมันตะปุ่มตะป่ำ แถมยังมีชั้นเนื้อห้อยย้อยลงมาจากคางเหมือนเหนียงไก่งวง

สาบานได้... ชาตินี้คงลืมไม่ลง ตราตรึงใจสุดๆ! น้ำตาแห่งความรันทดไหลพรากอาบแก้มคิดดูสิ... ในโลกอสูรแห่งนี้ที่มีอัตราส่วนตัวผู้ต่อตัวเมียอยู่ที่หนึ่งต่อห้าร้อย แต่อาร์เดเนียคนเดิมยังอุตส่าห์หามาได้แค่ห้าคนแถมยังเป็นแบบจำยอมอีกต่างหาก ถ้ามีใครมาชอบจริงๆ ก็ปาฏิหาริย์แล้ว!

สภาพแบบนี้... ให้ตายยังไงเธอก็รับไม่ได้

แต่ยิ่งสังเกตตัวเองนานเข้า เธอก็ยิ่งรู้สึกถึงความผิดปกติ อาร์เดเนียใช้นิ้วมือขวากดลงบนชีพจรที่ข้อมือซ้าย แล้วก็ได้ข้อสรุปอย่างรวดเร็ว... เธอโดนพิษ

นั่นอธิบายทุกอย่างได้กระจ่าง ทั้งอาการบวมฉุ ใบหน้าที่บิดเบี้ยวผิดรูป และรูปร่างที่อัปลักษณ์เกินมนุษย์มนา พิษชนิดนี้ค่อยๆ แทรกซึมเข้าสู่ระบบร่างกายเป็นเวลานาน ทำให้รูปลักษณ์ภายนอกดูน่าเกลียดน่ากลัวขึ้นเรื่อยๆ

ขณะที่กำลังตกอยู่ในห้วงความคิด เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นจากด้านหลัง อาร์เดเนียสะดุ้งโหยง หัวใจกระตุกวูบอย่าบอกนะว่ามีงูเหลือมอยู่ในน้ำ ฉันเกลียดงูที่สุด!

ร่างกายของเธอเริ่มสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ และก่อนที่จะทันตั้งตัว เท้าเจ้ากรรมก็ลื่นไถล ส่งร่างอวบอัดพุ่งหลาวเอาหัวทิ่มลงแม่น้ำไปเต็มๆ

หลังจากตะเกียกตะกายตีน้ำอยู่นานราวกับผ่านไปเป็นชาติ ในที่สุดเธอก็พลิกร่างกลมป้อมของตัวเองกลับมาได้ ทันทีที่เงยหน้าขึ้น เธอก็พบว่าตัวเองกำลังสบตากับดวงตาสีทองคู่หนึ่งเข้าอย่างจัง

บุรุษตรงหน้ามีรูปร่างสูงใหญ่ ไหล่กว้าง บนศีรษะมีหูหมาป่าคู่หนึ่งกระดิกไหวๆ เส้นผมสีเงินยาวสลวยเปียกชุ่ม หยดน้ำไหลรินลงมาตามเรือนผม... ไหลผ่านลอนกล้ามท้องที่เป็นลูกระนาด แล้วหายลับลงไปด้านล่าง

เอื๊อก... อาร์เดเนียกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากคุณพระช่วย... นี่มันอัลลูคาร์ดจากเกมคาสเซิลวาเนียหลุดออกมาเดินเล่นชัดๆ!

บุรุษผู้นี้ไม่ใช่ใครอื่น เขาคือคู่ครองเผ่าหมาป่าเงินของเธอนามว่า เวสเปอร์ วูล์ฟ

"ไสหัวไป!!!" เวสเปอร์เอ่ยเสียงเย็น คิ้วเข้มขมวดมุ่นด้วยความรำคาญ

ไม่ได้แอ้มคาลเดอร์ ก็เลยมาตามรังควานข้าแทนงั้นสิ?

นี่เป็นคนที่สองของคืนนี้แล้วที่ไล่เธอไปไสหัว อาร์เดเนียฉุนกึก เธอถอยหลังไปสองสามก้าวแล้วชี้นิ้วใส่หน้าเขา "ทำไม? แม่น้ำนี่เป็นของเจ้ารึไง?"

"เปล่า" เวสเปอร์ตอบสั้นๆ ห้วนๆ

"ถ้าอย่างนั้น ทำไมข้าจะอยู่ที่นี่ไม่ได้?" เธอสวนกลับทันควัน

สิ้นเสียงพูด ความคันคะเยอก็แล่นพล่านไปทั่วหนังศีรษะ เธอยกมือขึ้นเกาแกรกๆ แล้วก็นึกเสียใจทันที... เหา

เอาจริงดิ? อาร์เดเนียคนเดิมมีเหาบนหัวด้วยเรอะ?!

เสียงหัวเราะในลำคออย่างเย็นชาของเวสเปอร์ยืนยันว่าเขาก็สังเกตเห็นเหมือนกัน "สโนว์ บอกข้าหน่อยสิ ว่าเจ้าต่างอะไรจากพวกอสูรไม่สมประกอบบ้าง?"

หนอย... ปากคอเราะร้ายเหมือนเคลือบยาพิษมาเลยนะพ่อคุณ!

แม้เพิ่งจะมาถึงโลกนี้ได้ไม่นาน แต่อาร์เดเนียก็รู้จากความทรงจำเดิมว่า คำว่าอสูรไม่สมประกอบเป็นคำดูถูกที่เจ็บแสบที่สุด

มันหมายถึงอสูรที่ล้มเหลวในการกลายร่าง เป็นสิ่งมีชีวิตที่ไร้ระดับพลัง หาเลี้ยงตัวเองไม่ได้ และมีอายุขัยสั้นกุด ทุกเผ่ามักจะมีพวกนี้อยู่บ้าง ต้องคอยอาศัยเศษอาหารจากคนอื่นประทังชีวิต

อาร์เดเนียแสยะยิ้ม "แน่นอนว่ามีข้อแตกต่าง"

"อะไร?" เวสเปอร์ถามเสียงเรียบ

"ข้อแตกต่างก็คือ..." เธอเชิดคางขึ้นอย่างถือดี "...ตรงที่ข้ามีพวกเจ้าคอยเลี้ยงดูยังไงล่ะ"