ตอนที่ 3 จะหล่อลากดินแค่ไหน ก็ไม่ใช่ของเธออยู่ดี

"ไม่ต้องลำบากเอาอาหารมาส่งอีกแล้วนะ" อาร์เดเนียเอ่ยเสียงเรียบ

เธอรู้ดีว่าเหล่าสามีในนามพวกนี้รังเกียจเธอขนาดไหน เธอไม่ใช่พวกมาโซคิสม์ที่ชอบความเจ็บปวดเสียหน่อย... จะต้องทนเห็นหน้าบูดบึ้งของพวกเขาไปทุกวันเพื่ออะไร? หล่อแล้วไงล่ะ? พวกเขาไม่ใช่ของเธอสักหน่อย

"อะไร? จะขู่ฆ่าตัวตายอีกรึไง? หรือกำลังวางแผนชั่วๆ จะวางยาพวกข้าอีก?" เวสเปอร์สวนกลับทันควัน "ข้าขอเตือนไว้ก่อนนะอาร์เดเนีย... อีกสิบวันจะถึงเทศกาลกระแสน้ำจันทรา ข้าจะไปขอให้หัวหน้าเผ่ายกเลิกพันธะคู่ครองของเรา อย่าได้คิดตุกติกใช้วิธีสกปรกอะไรอีกเด็ดขาด"

ในโลกอสูรแห่งนี้ แม้ตัวเมียจะหายากแสนยาก แต่ด้วยศักดิ์ศรีของอสูรระดับแปดอย่างเวสเปอร์ การจะหาคู่ครองสวยๆ สักคนไม่ใช่เรื่องยากเลย แต่อาร์เดเนียเนี่ยสิ... ทั้งอัปลักษณ์ ทั้งขี้วีน แถมยังน่ารำคาญสุดๆ วันๆ ถ้าไม่กระโดดหน้าผาหรือผูกคอตายประชดรัก ก็ต้องคอยจ้องจะวางยาปลุกกำหนัดเพื่อข่มขืนพวกเขา มันน่าประสาทเสียจะตายชัก ที่แย่กว่านั้นคือบทเธอจะบ้าก็คาดเดาอะไรไม่ได้เลย

นอกเหนือจากคาลเดอร์ คนอื่นๆ ก็ย้ายรังหนีไปอยู่บนยอดเขากันหมดแล้ว แต่เธอยังอุตส่าห์ปีนขึ้นไปวางยาพวกเขาได้อีก ยอมใจจริงๆ

ความรังเกียจฉายชัดอยู่บนใบหน้าของเวสเปอร์ อาร์เดเนียเห็นแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ เธอใช้เท้าเขี่ยซากแพะที่เขาโยนให้ไปให้พ้นทาง จากนั้นก็ก้มหยิบก้อนหินขึ้นมาจากพื้น เอี้ยวตัวเล็กน้อย แล้วปาขึ้นไปบนฟ้า… โป๊ะเชะ! หินก้อนนั้นกระแทกเข้าหัวนกเป็ดน้ำที่กำลังบินผ่านอย่างจัง

เจ้านกผู้โชคร้ายร่วงลงมาตายคาที่ทันที เวสเปอร์ยืนอ้าปากค้าง ตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงนางทำแบบนั้นได้ตั้งแต่เมื่อไร?!

"แล้วแต่เจ้าสิ" เธอตอบกลับอย่างเย็นชา "ถ้าจะยกเลิกพันธะ ก็ไปบอกพวกที่เหลือด้วยเลย"

การแต่งงานแบบบังคับกันไม่เคยจบสวยหรอก เธอไม่มีความสนใจที่จะรั้งใครไว้ทั้งนั้น หากต้องใช้ชีวิตในโลกนี้จริงๆ เธอขอเลือกหาใครสักคนที่จิตวิญญาณเข้ากันได้จริงๆ ดีกว่า

พูดจบ อาร์เดเนียก็ก้มลงหิ้วปีกเป็ดแล้วเดินจากไปโดยไม่ปรายตามองเขาอีกเลย เวสเปอร์ขมวดคิ้ว รู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ ว่ามีบางอย่างเกี่ยวกับเธอที่ผิดปกติไป แต่เขาก็บอกไม่ถูกเหมือนกัน กระนั้นเขาก็รีบนำข่าวดีนี้ไปบอกคนอื่นๆ

ข่าวที่ว่าอาร์เดเนียยอมตกลงที่จะยกเลิกพันธะในเทศกาลกระแสน้ำจันทรา สร้างความปิติยินดีให้กับกลุ่มสามีเป็นอย่างมาก

ในที่สุด! อิสรภาพก็อยู่แค่เอื้อม!

คาลเดอร์ดูจะโล่งใจที่สุด ในบรรดาสามีทั้งหมด สถานะของเขาซับซ้อนกว่าเพื่อน เขาถูกหัวหน้าเผ่าซื้อตัวมาจากชายฝั่ง ดังนั้นอาร์เดเนียจึงไม่เคยปฏิบัติกับเขาอย่างเท่าเทียม เธอวางยาเขาบ่อยที่สุด จนทำให้ระดับพลังของเขาหยุดชะงัก ไม่พัฒนาไปไหนเลย

สำหรับเผ่าเงือก การจับคู่ครองจะสมบูรณ์เมื่อมีการผสมพันธุ์ แม้คาลเดอร์จะไม่เคยแตะต้องเธอ แต่ธรรมเนียมของเผ่าหมาป่าถือว่าได้ทำพิธีผูกพันธะต่อหน้าผู้นำจิตวิญญาณแล้ว ในสายตาของ เทพอสูร มันก็ยังนับว่าเป็นคู่กันอยู่ดี... ซึ่งตอนนี้เขาจะได้อธิบายเพื่อขอยกเลิกมันเสียที

ขณะที่พวกเขากำลังเฉลิมฉลองกันอยู่นั้น กลิ่นหอมประหลาดที่ชวนให้น้ำลายสอก็ลอยมาตามลม ไม่ใช่แค่พวกเขา แต่เหล่าอสูรทั้งเผ่าต่างพากันชะโงกหน้าออกมาจากถ้ำด้วยความสงสัย

"กลิ่นอะไรน่ะ?" ใครคนหนึ่งพึมพำ

"หอมเป็นบ้า... เหมือนกลิ่นเนื้อย่าง แต่เกิดมาข้าไม่เคยได้กลิ่นเนื้อย่างที่หอมขนาดนี้มาก่อน!"

กลิ่นนั้นช่างยั่วยวน เข้มข้น และลึกซึ้ง ทำเอาท้องไส้ของทุกคนปั่นป่วนร้องโครกคราก สามีทั้งห้าต่างมองหน้ากัน แล้วเดินตามกลิ่นนั้นไปโดยไม่ได้นัดหมาย สิ่งที่พวกเขาพบทำเอาพูดไม่ออก

อาร์เดเนียนั่งยองๆ อยู่ข้างกองไฟ กำลังย่างเป็ดตัวนั้นอย่างคล่องแคล่ว เธอพลิกไม้ย่างไปมา ทาอะไรสักอย่างลงบนหนังเป็ดที่กำลังสุกได้ที่ หนังเป็ดสีเหลืองทองอร่ามส่งเสียง ฉ่า... เมื่อไขมันหยดติ๋งๆ ลงบนถ่านไฟ ส่งกลิ่นหอมฟุ้งกระจายไปทั่ว ทั้งภาพและกลิ่นมันช่าง... ต้านทานไม่ไหวจริงๆ

เวสเปอร์จำเป็ดตัวนั้นได้ทันที มันคือตัวเดียวกับที่เธอสอยร่วงเมื่อกี้นี้ เธอทำอาหารเป็นตั้งแต่เมื่อไร?!

เมื่อก่อน พวกเขาต้องสลับเวรกันล่าสัตว์มาให้เธอ ถ้าพวกเขาย่างให้ เธอถึงจะยอมกิน ถ้าทิ้งไว้ดิบๆ เธอก็จะปล่อยให้มันเน่าคาถ้ำอยู่อย่างนั้น

"นั่นอาร์เดเนียเหรอ?" คาลเดอร์ถามเสียงหลง "นางทำอาหารเป็นด้วยเหรอ?!"

เวสเปอร์ขมวดคิ้วเล็กน้อย "แถมยังปลุกพลังธาตุไม้ตื่นแล้วด้วย"

อีกสี่คนที่เหลือถึงกับใบ้กิน อ้าปากค้างจนแมลงวันบินเข้าปากได้