ตอนที่ 4 นี่เขาออกโรงปกป้องนางอสูรเนี่ยนะ?!

ยามพลบค่ำ โทเบียสปรากฏตัวขึ้นที่หน้าถ้ำของอาร์เดเนียพร้อมกับเป็ดป่าหลายตัวในมือ แต่ทันทีที่ก้าวมาถึงปากทางเข้า เขาก็ชะงักกึก ยืนแข็งทื่อด้วยความไม่อยากจะเชื่อสายตา

นี่ข้าฝันไปรึเปล่า? อาร์เดเนียกำลังทำความสะอาดถ้ำเหรอ?!

รู้กันทั่วทั้งเผ่าว่านอกจากจะอ้วนและอัปลักษณ์แล้ว อาร์เดเนียยังขึ้นชื่อเรื่องความขี้เกียจสันหลังยาวเป็นที่สุด

หนังสัตว์เน่าเหม็นเขรอะกรังที่เธอเคยใช้ปูนอนถูกหอบออกมากองทิ้งไว้นอกถ้ำหมดแล้ว จากจุดที่โทเบียสยืนอยู่ ร่างอันใหญ่โตมโหฬารของเธอดูเหมือนลูกชิ้นยักษ์ที่กำลังกลิ้งไปกลิ้งมาอยู่ภายในถ้ำ

เหงื่อกาฬไหลอาบใบหน้าจนเปียกโชก เส้นผมลีบแบนแนบไปกับแก้มยุ้ยๆ

โทเบียสถึงกับพูดไม่ออก คำเหน็บแนมที่มักจะหลุดปากออกมาเป็นประจำจุกอยู่ที่คอหอย เขาโยนเป็ดทิ้งไว้ข้างๆ สูดหายใจเข้าลึกเพื่อทำใจ แล้วก้าวเท้าเข้าไปในถ้ำ พูดตามตรง นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเหยียบย่างเข้ามาในรังของอาร์เดเนีย... และมันเลวร้ายกว่าที่จินตนาการไว้เยอะ

ไม่อยากจะเชื่อว่าตัวเมียจะทนอยู่ในสภาพแบบนี้ได้ รังของพวกอสูรไม่สมประกอบยังสะอาดกว่านี้เลยมั้ง

"เจ้ามาทำอะไร?" อาร์เดเนียถามอย่างแปลกใจเมื่อเห็นเขา

"ข้ามาช่วย"

แน่นอนว่าเขาโกหก เขาแค่หวังว่าจะได้กินของดีๆ อีกสักมื้อต่างหาก

"อ้อ งั้นช่วยขนขยะเน่าๆ พวกนี้ไปทิ้งให้หน่อยสิ"

เธอไม่คิดจะรักษามารยาทหรือเกรงใจอะไรทั้งนั้น ชี้นิ้วสั่งเขาหน้าตาเฉย โทเบียสทำหน้าเหยเก แต่พอภาพเป็ดย่างลอยเข้ามาในหัว ความรังเกียจก็ทุเลาลง สิ่งที่เขาคาดไม่ถึงคือตอนที่ก้มลงเก็บหนังสัตว์พวกนั้น กลิ่นเหม็นเน่าติดหนึบมาตามแขน แถมยังมีเหาตัวเป็นๆ กระโดดผ่านหน้าเขาไปอีก

บ้าจริง... ที่ยอมทำขนาดนี้ก็เพื่อของกินล้วนๆ!

ถึงอย่างนั้น ทั้งคู่ก็ช่วยกันทำงานอย่างรวดเร็ว มีโทเบียสมาช่วยทุ่นแรง ไม่นานถ้ำก็โล่งเตียน

จังหวะที่เขาออกไปทิ้งขยะกองสุดท้ายข้างนอก อาร์เดเนียก็ฉวยโอกาสใช้วิชาธาตุน้ำชะล้างถ้ำตั้งแต่เพดานจรดพื้น ไล่คราบสกปรกทุกตารางนิ้วออกไปจนหมดเกลี้ยง แล้วตบท้ายด้วยการเรียกสายลมมาเป่าจนแห้งสนิท

เป็นครั้งแรกที่สถานที่แห่งนี้ไม่มีกลิ่นเหมือนหลุมศพ

เมื่อโทเบียสเดินกลับเข้ามา เนื้อตัวของเขามีหยดน้ำเกาะพราว เห็นได้ชัดว่าเขาแอบไปล้างตัวในแม่น้ำมาเรียบร้อยแล้ว

อาร์เดเนียบิดขี้เกียจ แขนล่ำๆ ของเธอกระเพื่อมไหวเล็กน้อย เธอตัดสินใจว่าควรจะเริ่มทำมื้อเย็นได้แล้ว เธอรู้ทันหรอกน่าว่าทำไมโทเบียสถึงเสนอตัวมา "ช่วย"

ในเมื่อยังไม่มีหม้อหรืออุปกรณ์ทำครัว ทางเลือกจึงมีจำกัด และเมื่อโทเบียสเอาเป็ดมาให้อีก เมนูวันนี้จึงหนีไม่พ้น... เป็ดย่าง

...

เมื่อดวงอาทิตย์ลับขอบเขา กลิ่นหอมยั่วน้ำลายก็ลอยฟุ้งไปตามสายลมอีกครั้ง คราวนี้เหล่าอสูรในเผ่าเริ่มนั่งไม่ติดที่ พากันเดินตามกลิ่นมาจนถึงต้นตอ

"ข้าตาฝาดไปรึเปล่า? อาร์เดเนียเป็นคนย่างเนื้อเนี่ยนะ?"

"นางย่างตัวอะไรน่ะ? หอมเป็นบ้า"

เผ่าหมาป่าเป็นสัตว์บก ดังนั้นเป็ดป่าซึ่งเป็นสัตว์ปีกจึงถือเป็นของหายาก จึงไม่แปลกที่น้อยคนนักจะดูออกว่ามันคือเนื้ออะไร

"นางเอาน้ำผึ้งทาด้วยเรอะ? สุรุ่ยสุร่ายชะมัด!"

"เดี๋ยวนะ นั่นโทเบียสไม่ใช่รึ? เขาไปทำอะไรกับนาง?"

ทุกคนรู้ดีว่าความสัมพันธ์ของอาร์เดเนียกับเหล่าสามีนั้นย่ำแย่แค่ไหน... และรู้ดียิ่งกว่าว่าพวกสามีรังเกียจเธอเพียงใด ดังนั้นภาพที่เห็นโทเบียสยืนนิ่งๆ คอยช่วยดูไฟอยู่ข้างๆ เธอ จึงเป็นเรื่องที่ชวนช็อกโลก

"เหอะ นังอสูรอัปลักษณ์เอ๊ย" เสียงใครบางคนเย้ยหยันดังขึ้น "เอาชนะใจสามีไม่ได้ ก็เลยพยายามจะใช้ของกินมาล่อใจพวกเขาสิท่า น่าสมเพช!"

เจ้าของเสียงนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน แต่คือ ไอริส เรย์บอร์น หญิงงามอันดับหนึ่งของเผ่า เธอยืนเท้าสะเอว เชิดหน้าขึ้น ผมสีดำขลับเงางามทิ้งตัวลงมาเคลียหน้าอก แต่ก็ไม่อาจบดบังทรวดทรงองค์เอวที่อวบอิ่มเย้ายวนภายใต้ได้

ไอริสมีสามีถึงแปดคน... และทุกคนล้วนเป็นอสูรระดับสูง ทำให้ชีวิตของเธอสุขสบายดั่งเจ้าหญิง