ตอนที่ 5 เสือดาวหิมะ

อาร์เดเนียนั่งอยู่ริมลำธาร อาศัยจังหวะปลอดคนลองพยายามเชื่อมต่อจิตกับมิติพกพาของเธอ มันคือของวิเศษคู่กายที่เธอได้มาจากการบำเพ็ญเพียร ด้านในบรรจุสารพัดสิ่งของที่มีประโยชน์ แต่ที่สำคัญที่สุดคือ... เธอกักตุนยาสมุนไพรแก้พิษเอาไว้เพียบ

ภารกิจเร่งด่วนที่สุดในตอนนี้คือต้องจัดการพิษร้ายที่ตกค้างอยู่ในร่างให้สิ้นซาก

เธอดีใจจนเนื้อเต้นเมื่อมิติพกพาตอบสนอง แม้ว่าขนาดของมันจะถูกบีบอัดจนเล็กลงเหมือนกับพลังของเธอ เหลือพื้นที่แค่ครึ่งเดียวจากที่เคยมี แต่โชคยังเข้าข้าง ของจำเป็นที่เธอต้องการยังอยู่ครบ

เธอหยิบชุดฝังเข็มออกมา ขั้นตอนแรกคือต้องใช้การฝังเข็มเพื่อขับไล่สีผิวที่ผิดปกติออกไปก่อน

ด้วยความชำนาญ เธอปักเข็มเงินลงไปที่จุดเสินถิง (กลางหน้าผาก) และจู๋ซานหลี่ (ใต้หัวเข่า) ตามด้วยจุดกวนหยวน (ใต้สะดือ) จงหว่าน (ลิ้นปี่) จงจี๋ (ท้องน้อย) มิ่งเหมิน (กลางหลัง) และต้าจุย (ต้นคอ) จุดชีพจรเหล่านี้จะช่วยบำรุงไตและกระตุ้นการไหลเวียนโลหิตเพื่อขจัดสิ่งที่อุดตัน

จากนั้นเธอเดินพลังธาตุไม้เข้าช่วยเพื่อเร่งกระบวนการ ไม่นานนัก ของเหลวสีดำคล้ายหนองก็เริ่มซึมออกมาจากใบหน้าของเธอ

เธอได้แต่คาดเดาว่าร่างนี้โดนพิษสะสมมานานแค่ไหนแล้ว เพราะแค่เนื้องอกบนหน้าก็คงต้องใช้เวลาพักใหญ่กว่าจะรักษาหาย หลังจากผ่านไปราวครึ่งชั่วโมง อาร์เดเนียก็ถอนเข็มเงินออกจากร่าง

แม้จะเป็นการล้างพิษครั้งแรก แต่เธอก็รู้สึกได้ทันทีว่าตัวเบาสบายขึ้นมาก

เธอบิดขี้เกียจไล่ความเมื่อยขบ ก่อนจะล้วงเข้าไปในมิติพกพาแล้วหยิบสบู่เหลวสระผมที่หมดอายุแล้วออกมา จัดการสระผมอย่างพิถีพิถัน

กลิ่นสมุนไพรอ่อนๆ ทำให้เธอรู้สึกผ่อนคลายจนเคลิ้มไปชั่วขณะ ทว่าภาพป่าเขาเขียวขจีของโลกยุคดึกดำบรรพ์ตรงหน้า ก็คอยย้ำเตือนเธออยู่เสมอว่า... เธอได้ข้ามมิติมาอยู่อีกโลกหนึ่งแล้วจริงๆ

ทว่าขณะที่กำลังสระผมอยู่นั้น เธอก็รู้สึกผิดปกติบางอย่าง... มีความรู้สึกยุกยิกน่ารำคาญไต่ขึ้นมาที่ขา เธอก้มลงไปคลำดู แล้วก็สัมผัสได้ถึงก้อนเนื้อนิ่มๆ ลื่นๆ

ร่างกายของเธอแข็งทื่อทันที ไม่ต้องมองก็รู้ว่ามันคือตัวอะไร วินาทีถัดมา เธอก็กรีดร้องเสียงหลงด้วยความหวาดกลัวสุดขีด

เธอเกลียดกลัวสัตว์ประเภทไร้กระดูก ลื่นๆ เมือกๆ แบบนี้มาแต่ไหนแต่ไรแล้ว... โดยเฉพาะปลิง

"ช่วยด้วย!" เสียงของอาร์เดเนียแหบพร่าด้วยความตกใจ เธอสะบัดขาอย่างบ้าคลั่ง แต่เจ้าปลิงตัวนั้นกลับเกาะหนึบที่น่องอวบๆ ของเธอแน่น ตัวมันอ้วนกลมและดิ้นดุ๊กดิ๊กเหมือนปลาไหล อาร์เดเนียกลัวจนแข้งขาอ่อนแรงไปหมด

น้ำตาแห่งความหวาดกลัวไหลพราก เลือดในกายเย็นเฉียบ

ทันใดนั้น ร่างเงาหนึ่งก็พุ่งเข้ามาหาเธอ โทเบียสคว้าขาของเธอไว้แน่น เมื่อเห็นอาการสั่นเทารุนแรงของเธอ แววตาของเขาก็เข้มขึ้นดูเหมือนยัยตัวปัญหาคนนี้จะไม่ได้แกล้งทำสำออยแฮะ

"อยู่นิ่งๆ" เขาออกคำสั่งเสียงต่ำ

สิ้นเสียงเขา อาร์เดเนียก็นิ่งสนิทราวกับถูกแช่แข็ง เจ้าปลิงตัวนั้นใหญ่ยักษ์ แค่เห็นก็ทำเอาขนหัวลุกชัน

โทเบียสไม่แม้แต่จะมองหน้าเธอ กระแสลมคมกริบรวมตัวกันที่ฝ่ามือของเขา ก่อนจะตวัดวูบเดียว ตัดร่างเจ้าปลิงขาดกระเด็น

"ขอบใจนะ..."

เสียงของเธอสั่นเครือจากความกลัวที่ยังตกค้าง คำพูดติดอยู่ที่ริมฝีปาก เมื่อกี้เธอร้องไห้ออกมาจริงๆ... เธอกลัวจับใจ ตั้งแต่เด็กจนโต เธอแพ้ทางไอ้ตัวพวกนี้ที่สุด

"เจ้ากลัวตัวดูดเลือดเหรอ?" โทเบียสถาม

อาร์เดเนียที่ยังขวัญเสีย พยักหน้ารับโดยไม่ทันคิด ไม่ทันสังเกตแววสงสัยในน้ำเสียงของเขา

"แปลกแฮะ ข้าจำได้ว่าเมื่อก่อนเจ้าชอบจับไอ้ตัวพวกนี้มาเล่นจะตายไป... นี่มันอะไร? มุกใหม่เรียกร้องความสนใจอีกแล้วเหรอ?" เขาโน้มหน้าเข้ามาใกล้ ดวงตาสีเขียวมรกตฉายแววรู้ทันแกมขบขันขณะพินิจใบหน้าของเธอ

"แปลกตรงไหนมิทราบ?! ข้ากลัวเจ้าเหมือนกันนั่นแหละย่ะ!"

ไอ้งูบ้าเอ๊ย!