ตอนที่ 6 นี่เจ้า ไม่อยากผสมพันธุ์หรอกเหรอ?

ฮาลเดน ซิลเวอร์ส ไม่พูดพร่ำทำเพลง ดวงตาสีฟ้าของเขาหดแคบลงจนเป็นขีดตั้ง กำปั้นทั้งสองข้างกำแน่น ความโกรธแค้นแผ่ซ่านออกมาจากทุกอณูขุมขน เขาจ้องมองนางอสูรที่ทั้งอ้วน ทั้งอัปลักษณ์ ตรงหน้า กรามขบกันแน่นจนเป็นสันนูนด้วยความรังเกียจสุดขั้วหัวใจ

"พอใจเจ้ารึยัง?!"

ผลข้างเคียงของยาปลุกกำหนัดไม่ใช่เรื่องล้อเล่น แม้ระดับพลังของพวกเขาจะสูงส่ง แต่การต้องคอยต้านทานฤทธิ์ยาที่อาร์เดเนียประเคนใส่ทุกสองสามวันมันก็สาหัสเอาการ คาลเดอร์เป็นตัวอย่างที่ชัดเจนที่สุด

"ข้าต้องพอใจเรื่องอะไรมิทราบ?" อาร์เดเนียกะพริบตาปริบๆ ด้วยความงุนงง

จากความทรงจำ พ่อหนุ่มคนนี้คือ ฮาลเดน ซิลเวอร์ส คู่ครองเผ่าเสือดาวหิมะของอาร์เดเนียคนเดิม... สรุปคือนี่คนที่ 4 แล้วสินะ? แต่ทำไมการเจอกันครั้งแรกของทุกคนถึงต้องเป็นหายนะเหมือนๆ กันแบบนี้ด้วย? จักรวาลช่วยส่งฉากเปิดตัวแบบปกติๆ มาให้สักครั้งไม่ได้หรือไง?

"สรุปคือ... เจ้ากำลังจะบอกว่าข้าวางยาเจ้างั้นสิ?"

ถึงอาร์เดเนียจะหัวช้าเรื่องความรัก แต่เรื่องพวกนี้เธอต่อติดได้ไม่ยากที่ไหนมีคน ที่นั่นย่อมมีดราม่า แม้แต่ในโลกอสูรโบราณก็หนีไม่พ้นเรื่องการแก่งแย่งชิงดี

การที่เขาบุกเข้ามาแบบนี้... ชัดเจนว่ามีใครบางคนชักใยอยู่เบื้องหลัง ลองคิดดูดีๆ สิ สามีของอาร์เดเนียคนเดิมทุกคนหลบหน้าเธอเหมือนหนีโรคระบาด แล้วด้วยสังขารระดับภูเขาเคลื่อนที่แบบนี้ เธอจะเอาปัญญาที่ไหนปีนขึ้นไปวางยาพวกเขาถึงยอดเขาได้? ไม่นับสภาพร่างกายที่ป่วยออดๆ แอดๆ นี่อีก... มันไม่สมเหตุสมผลสักนิด

ต้องมีมือที่สามคอยยุแยงตะแคงรั่ว สร้างความร้าวฉานระหว่างเธอกับผู้ชายพวกนี้ และถ้าเดาไม่ผิด... คนที่วางยาพิษใส่เธอก็คงเป็นคนเดียวกันนั่นแหละ

ดวงตาของเธอฉายแววอำมหิตวูบหนึ่งฉันต้องลากไส้คนบงการออกมาให้ได้ ไม่งั้นตายตาไม่หลับแน่

เสียงลมหายใจของฮาลเดนเริ่มหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ เห็นได้ชัดว่าเขากำลังพยายามสะกดกลั้นอารมณ์อย่างเต็มที่ เขาจวนเจียนจะเลื่อนระดับอยู่รอมร่อ แต่เพราะยานรกนี่ หูสัตว์ของเขาจึงโผล่ออกมาเก็บไม่เข้า เหมือนกับเวสเปอร์เปี๊ยบ... ทั้งหมดนี้เป็นความผิดของนังตัวเมียสารเลวคนนี้คนเดียว

"อาร์เดเนีย ข้ามาที่นี่เพื่อจะพูดให้ชัดเจน ข้าไม่ได้ชอบเจ้า ต่อให้เจ้ายัดเยียดยาปลุกกำหนัดลงคอข้า ข้าก็ไม่มีวันผสมพันธุ์กับเจ้า!"

จากความทรงจำ ฮาลเดนเป็นคนพูดน้อยต่อยหนัก การที่เขาพูดประโยคยาวเหยียดได้ขนาดนี้ แสดงว่าคงจะทรมานสุดๆ แล้ว

อาร์เดเนียคร้านจะต่อล้อต่อเถียง เธอเพียงแค่ยกมือขึ้นแล้วเดินพลังธาตุไม้ ส่งกระแสพลังบริสุทธิ์เข้าไปชำระล้างพิษยาปลุกกำหนัดออกจากร่างของเขา

ฮาลเดนชะงักกึก ไม่คาดคิดว่าเธอจะปลุกพลังได้จริงๆ... แถมยังใช้มันช่วยเขาอีกต่างหาก เขาเคยคิดว่าเธอจะฉวยโอกาสปล้ำเขาซะอีก โดยเฉพาะในยามที่เขาใกล้จะขาดสติแบบนี้

"เจ้า... เจ้าไม่ได้จะผสมพันธุ์กับข้าเหรอ?"

อาร์เดเนียถอนหายใจด้วยความเอือมระอา "ข้าไม่มีความสนใจในตัวเจ้า... หรือคนอื่นๆ แม้แต่นิดเดียว"

ไม่มีความสนใจเรอะ? นางพูดบ้าอะไรออกมา? ดวงตาของฮาลเดนฉายแววเย้ยหยันไม่อยากจะเชื่อ

อาร์เดเนียไม่สนว่าเขาจะเชื่อหรือไม่ เธอเร่งพลังขึ้น แสงสีเขียวสว่างวาบ ดึงเอาพิษยาปลุกกำหนัดออกมาจากร่างของเขาราวกับดึงเส้นไหมออกจากรังไหม

ฮาลเดนจ้องมองร่างกลมป้อมราวกับภูเขาตรงหน้า ความลังเลพาดผ่านดวงตาของเขา หรือว่า... จะไม่ใช่นางจริงๆ?

"พวกเจ้าอาศัยอยู่บนยอดเขาสูงลิบ" อาร์เดเนียเอ่ยขึ้น "เคยฉุกคิดบ้างไหมว่าสารรูปอย่างข้าเนี่ยนะ จะมีปัญญาปีนขึ้นไปถึงบนนั้นได้ยังไง?"

แค่เดินธรรมดายังหอบแฮ่ก แล้วจะให้ปีนหน้าผาไปวางยาผู้ชายทีละคนเนี่ยนะ? ประสาท!

ฮาลเดนเงียบกริบ สีหน้าของเขาอ่านยากขณะพินิจใบหน้าของเธอ หลังจากเงียบไปนาน ในที่สุดเขาก็เอ่ยขึ้นว่า "ข้าเข้าใจแล้ว"

จากนั้น เขาก็หายวับไปราวกับสายลมโดยไม่พูดอะไรอีก ทิ้งถ้ำว่างเปล่าไว้เบื้องหลัง

คืนนั้น อาร์เดเนียหลับสนิทที่สุดตั้งแต่มาเหยียบโลกนี้

...

รุ่งสาง ฮาลเดนกลับมาอีกครั้ง... คราวนี้เขาหิ้วเหยื่อติดมือมาด้วย แต่ต่างจากเวสเปอร์ตรงที่เขาจัดการชำแหละและทำความสะอาดเนื้อมาให้เรียบร้อยแล้ว "ขอบใจ... สำหรับเมื่อคืน" เขาเอ่ยสั้นๆ

อาร์เดเนียหาวหวอด โบกมือปัดๆ เป็นเชิงบอกให้เขาวางไว้ตรงปากถ้ำ ของกินในมิติพกพายังมีเหลือเฟือ... แต่ในที่สุดดูเหมือนวันนี้เธอจะได้กินอาหารดีๆ กับเขาบ้างแล้ว