ตอนที่ 7 สร้างเตา

"ได้สิ" อาร์เดเนียตอบรับโดยไม่ลังเล มิติพกพาของเธอเต็มไปด้วยขยะก็จริง แต่ดันขาดแคลนของจำเป็นพื้นฐานอย่างฟืน ข้าวสาร น้ำมัน เกลือ หรือแม้แต่เครื่องปรุงรส

เธอรับถุงเกลือมาจากมือฮาลเดน หยิบเกลือเป็นก้อนเล็กๆ โยนลงไปในหม้อ

เมื่อสตูว์เดือดพล่านด้วยไฟแรง น้ำซุปก็เริ่มข้นคลั่ก กลิ่นหอมตลบอบอวลลอยไปไกล เหล่าอสูรที่อยู่ละแวกใกล้เคียงต่างชะโงกหน้าออกมามองด้วยความอยากรู้อยากเห็น หลังจากมื้ออาหารเมื่อวาน ข่าวลือแพร่สะพัดไปไวเหมือนไฟลามทุ่ง... ตอนนี้ทุกคนรู้กันทั่วแล้วว่าอาร์เดเนียทำอาหารเป็น แถมยังหอมจนแทบคลั่ง

โทเบียสเองก็ได้กลิ่นนั้นเช่นกัน

ตั้งแต่วันที่ได้ลิ้มรสฝีมือของเธอเมื่อวาน เขาก็ตรัสรู้เลยว่าไอ้ที่กินๆ มาตลอดชีวิตนั่นมันไม่ต่างอะไรกับอาหารหมู และกลิ่นของวันนี้... มันยิ่งหอมตลบอบอวลกว่าเดิม

น้ำลายสอเต็มปาก แต่เขาก็ทำใจแข็งไม่ยอมเดินไปหา... โดยเฉพาะหลังจากที่ปากดีใส่เธอไปเมื่อคืนที่ริมแม่น้ำ

...

"น่าจะได้ที่แล้วล่ะ" อาร์เดเนียประกาศ "ถ้ามีเส้นบะหมี่กินคู่กันคงจะฟินกว่านี้ แต่แค่นี้ก็แก้ขัดไปก่อนได้"

เธอเดินหายเข้าไปในป่าครู่หนึ่ง แล้วกลับมาพร้อมกำมือที่เต็มไปด้วยต้นหอมป่า เธอซอยมันอย่างคล่องแคล่วแล้วโรยลงไปในหม้อ

ฮาลเดนมองตาค้าง น้ำซุปสีแดงสดตัดกับสีเขียวของต้นหอม... ไม่ใช่แค่ดูสวยงาม แต่มันยังส่งกลิ่นหอมยั่วยวนใจยิ่งกว่าเดิม

เขาเห็นเธอหยิบชามใบหนึ่งออกมา แล้วตักสตูว์ใส่จนพูนชาม ลูกกระเดือกของเขาขยับขึ้นลงโดยอัตโนมัตินี่... ให้ข้าเหรอ?

ชั่วอึดใจถัดมา อาร์เดเนียก็ยื่นชามนั้นมาตรงหน้าเขา "ข้าทำเยอะเกินไป กินไม่หมดหรอก แบ่งให้เจ้าชามนึง ไม่ต้องห่วง ไม่มียาพิษหรอกน่า"

นางแบ่งอาหารให้ข้าจริงๆ ด้วย?!

ดวงตาสีเทาอมฟ้าที่เคยเย็นชาไหววูบเล็กน้อย แม้สีหน้าจะยังคงเรียบเฉย แต่สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่ชามสตูว์มะเขือเทศตาไม่กะพริบ เขารับมันมาส่งเสียง "อืม" ในลำคอเบาๆ แล้วก้มหน้าลงจัดการทันที

กลิ่นหอมนั้นเกินต้านทาน เขาซดน้ำซุปเข้าไปคำแรก... ร้อนลวกปากแต่รสชาติล้ำเลิศ เนื้อนุ่มละลายในปาก ชุ่มฉ่ำไปด้วยรสเปรี้ยวอมหวานของน้ำซุป รสชาติระเบิดกระจายทันทีที่แตะลิ้น

ดวงตาคู่งามของฮาลเดนทอประกายอ่อนโยนขึ้นด้วยความเปรมปรีดิ์ และอาร์เดเนียก็สังเกตเห็น พูดก็พูดเถอะ... ถ้าเขาไม่เกลียดฉันขนาดนี้นะ...

เขาคือสเปคของเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าเลยจริงๆ

เสียดายที่พอจบงานเทศกาลกระแสน้ำจันทรา เราก็คงทางใครทางมัน... แล้วด้วยสภาพหนังหน้าฉันตอนนี้ ใครสติดีๆ ที่ไหนจะมาเอาลง?

เธอนั่งยองๆ ตักสตูว์ที่เหลือใส่ชามของตัวเอง จังหวะนั้นเองโทเบียสก็โผล่มา เขาไม่พูดไม่จา ได้แต่จ้องมองชามในมือเธอด้วยสายตาละห้อยน่าสงสาร

"ข้าทำไว้แค่สองที่" อาร์เดเนียอธิบาย "วันนี้ฮาลเดนเป็นคนเอาเนื้อมา"

โทเบียสเข้าใจทันที ใครหาวัตถุดิบ คนนั้นได้กิน เขาหันหลังเดินคอตกกลับถ้ำตัวเองโดยไม่พูดอะไรสักคำ

เออ... กลับไปกินเนื้อย่างของตัวเองก็ได้... แต่ทำไมวันนี้มันถึงแห้งผากฝืดคอแบบนี้? แล้วไอ้น้ำซุปสีแดงๆ นั่นรสชาติเป็นยังไงนะ? โธ่เว้ย... นางไม่แบ่งให้ข้ากินเลย เป็นเพราะเมื่อคืนข้าพูดแรงไปใช่มั้ย?

เขากัดขาแกะย่างไปครึ่งขา อิ่มท้องแต่อาหารกลับจืดชืดไร้รสชาติ ไม่เหมือนเป็ดย่างเมื่อวานสักนิด

...

ในขณะเดียวกัน หลังจากกินเสร็จ ฮาลเดนก็ลุกขึ้นจัดการล้างหม้อและชามให้เองเสร็จสรรพ

อาร์เดเนียมองดูด้วยความประทับใจเงียบๆ โอ๊ย... ยิ่งดูยิ่งมีเสน่ห์ หล่อแถมยังขยันและรักความสะอาด? พ่อคุณเอ๊ย... เพอร์เฟกต์!

หลังอาหารเช้า เธอเล็งพื้นที่ว่างๆ ไม่ไกลจากถ้ำ เมื่อดูทิศทางลมแล้วว่าควันจะไม่พัดเข้าที่นอน ก็ถลกแขนเสื้อเตรียมลุยงาน

สิ่งแรกที่ต้องทำ... สร้างเตา