ตอนที่ 8 ขออีกชาม!

เธอกอบลูกหม่อนมาเต็มกำมือ กะว่าจะทำน้ำลูกหม่อนกินมื้อเที่ยง โชคดีที่เธอยังมีเครื่องคั้นน้ำผลไม้แบบมือหมุนซุกอยู่ในมิติพกพา ตอนซื้อมาเธอนึกว่ามันเป็นขยะรกบ้าน ตอนนี้เพิ่งซึ้งในโชคชะตา... ไม่ต้องใช้ไฟฟ้า แถมแรงเธอมีเหลือเฟือ

เนื้อที่ฮาลเดนเอามาเมื่อเช้ายังเหลืออีกเยอะ อาร์เดเนียจึงล้างและหั่นทำเมนูเดิมซ้ำ เพราะต้องใช้แรงงานหนัก มื้อนี้เธอเลยจัดหนักใส่เนื้อชิ้นเบิ้มๆ เพิ่มเข้าไปอีก

เมื่อเช้าเธอสังเกตเห็นว่าฮาลเดนดูจะไม่ค่อยอิ่มกับเนื้อหั่นเต๋าชิ้นเล็กๆ นิสัยเธอเป็นแบบนี้แหละ... ใครดีมา เธอก็ดีตอบ ฮาลเดนเป็นคนเดียวในบรรดา 'สามีในนาม' ที่ไม่เคยพูดจาร้ายกาจใส่เธอ แถมยังเสนอตัวช่วย ถึงจะเพื่อของกินก็เถอะ

จำได้ว่าตอนอาจารย์ใช้ให้ลงไปซื้อของที่ตลาด เธอเคยคะเนขนาดหม้อผิด ซื้อมาใบใหญ่ยักษ์จนโดนด่าเปิง แล้วก็โยนทิ้งไว้ในมิติพกพาตั้งแต่นั้น ใครจะไปคิดว่าวันนี้จะได้ขุดมาใช้?

ซุปมะเขือเทศใส่เนื้อเดือดปุดๆ ส่งกลิ่นหอมฟุ้ง ทำเอาไอริสที่อยู่ในถ้ำไกลออกไปถึงกับดิ้นพล่านด้วยความริษยา

แค่ได้กลิ่นก็รู้ว่าเป็นนังอาร์เดเนียอัปลักษณ์นั่นอีกแล้ว! เมื่อวานโทเบียส วันนี้ฮาลเดน... นังหน้าด้าน! อ่อยผู้ชายไม่เลือกหน้า! ไม่ดูสารรูปตัวเองบ้างเลยรึไง? อย่างกับหมูป่า!

แค่คิดถึงอาร์เดเนีย ดวงตาของไอริสก็ลุกโชนด้วยความแค้น “นังนี่มันหนังเหนียวตายยากจริงๆ... คอยดูเถอะสโนว์ คืนนี้ถึงคิว ไนล์ แล้ว”

จิ้งจอกตัวนั้นไม่ใช่คนที่จะไปแหยมด้วยง่ายๆ

พอคิดถึงความฉิบหายที่กำลังจะมาเยือนอาร์เดเนีย รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมก็ผุดขึ้นที่มุมปากของไอริส

...

เมื่อฮาลเดนกลับมา อาร์เดเนียก็ทำซุปเสร็จพอดี

"กลับมาแล้วเหรอ ข้าใช้เกลือเจ้าไปเยอะเลยนะ" เธอบอก

เขาตอบรับด้วยเสียง "อืม" เบาๆ ตามสไตล์ หลังจากวางดินเหนียวลง เขาก็เสริมว่า "ฝากเกลือไว้ที่นี่เลยก็ได้ ถ้าหมดเมื่อไรก็บอก... เดี๋ยวข้าจะเข้าเมืองไปแลกมาเพิ่มให้"

เดี๋ยวนะ... อะไรนะ?!

คำพูดของเขาทำเอาอาร์เดเนียไปไม่เป็นชั่วขณะ เธอไม่เคยรับปากว่าจะเลี้ยงข้าวเขาตลอดไปสักหน่อย แต่เกลือเป็นของหายาก เธอเลยไม่คิดจะขัดศรัทธา

ตอนที่นั่งลงกินข้าว โทเบียสก็โผล่หัวมาอีกแล้ว

เขาชี้หน้าฮาลเดนที่กำลังซดซุปอย่างมีความสุข แล้วโวยวาย "นี่มันมื้อที่สองแล้วใช่มั้ย? เมื่อวานเจ้าทำให้ข้ากินแค่มื้อเดียวเองนะ! ไม่ยุติธรรม!"

หา? เธอจ้องเขาตาปริบๆ แล้วหันไปมองฮาลเดน... พ่อหนุ่มหน้าเปื้อนดินที่นั่งกินเงียบๆ อยู่ข้างๆ

"เขาช่วยงานข้าใช้แรงงานหนัก แน่นอนว่าข้าก็ต้องเลี้ยงสิ" เธออธิบาย ผิดตรงไหนยะ?

"เดี๋ยวนะ ข้านึกว่าใครหาวัตถุดิบมา คนนั้นถึงจะได้กินซะอีก" โทเบียสขมวดคิ้ว

"บ้าเหรอ ใครตั้งกฎแบบนั้น" อาร์เดเนียตอบซื่อๆ

ดวงตาของฮาลเดนเป็นประกายวิบวับ เขาตักซุปคำโตเข้าปากอย่างมีความสุข อร่อย... อร่อยกว่าเมื่อเช้าอีก