บทที่ 116 มันก็แค่ตัวอย่าง

สายลมแห่งฤดูใบไม้ร่วง! ราวกับสายฟ้ากำลังเคลื่อนเข้ามาระหว่างชายร่างใหญ่เหล่านี้ เสียงกระทบกันดังก้องไปทั่วอากาศ ตามมาด้วยเสียงครวญครางและเสียงกรีดร้อง แล้วทุกอย่างก็เงียบลงในที่สุด

ไทร์ยืนอยู่ท่ามกลางชายร่างใหญ่เหล่านี้โดยไม่แสดงออก ขณะที่พวกเขาล้มลงกับพื้นทีละคน สีหน้าของพวกเขาบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดและพวกเขาก็ไม่มีแรงจะยืนอีกต่อไป

“นี่…นี่มันเจ๋งเกินไปแล้ว!”

แมทธิวและสตีเฟ่นเคยเห็นพลังของไทร์มาก่อน แต่การได้เห็นมันอีกครั้งก็ยังทำให้หนังศีรษะของพวกเขาชา

ถึงตอนนี้ วินนี่เฟรด เกรแฮม และคนอื่น ๆ ก็รีบเข้ามาหลังจากได้ยินเสียงความวุ่นวาย

“ลูกพี่ลูกน้อง แมทธิว พวกคุณมาทำอะไรที่นี่?” วินนี่เฟรดถามด้วยความตกใจที่เห็นสตีเฟนกับแมทธิวพยายามจะลุกขึ้น

“สวัสดีท่านหญิง!” จู่ ๆ แมทธิวก็ตะโกนออกมาในขณะที่เข้าก้มลงกราบวินนี่เฟรด

วินนี่เฟรดมึนงง ขณะที่ไทร์เพิกเฉยต่อสตีเฟนและแมทธิว เขารู้ว่าสองคนนี้มาเพื่ออะไร

ไทร์หยิบโทรศัพท์ออกมาโทรหาเดรก และพูดว่า “เดรก ส่งคนมาที่ออทัมน์ฟิลด์กรุ๊ป เพื่อเก็บกวาดขยะที”

ยี่สิบนาทีต่อมา รถเอสยูวีสองคันขับเข้ามายังทางเข้าของออทัมน์ฟิลด์กรุ๊ป โดยมีชายหัวโล้นเป็นผู้นำ ผู้ชายประมาณแปดคนกระโดดลงจากรถ พวกเขาเดินเข้าไปทักทายไทร์ ด้วยความเคารพโดยเรียกเขาว่า 'บราเธอร์ ไทร์'

ไทร์ชี้ไปที่ลูกน้องของกัส ที่ยังคงอยู่บนพื้นครางครวญด้วยความเจ็บปวด “พาพวกมันไปในที่เปลี่ยว พาพวกมันไปยังสวนสนุกสตาร์ไลท์”

“เข้าใจแล้ว!”

กัสและลูกน้องของเขาถูกทีมชายหัวล้านโยนขึ้นรถเอสยูวี ไทร์ตามหลังพวกเขาไป

“อาจารย์ คุณจะไปไหน? เราขอไปด้วย” แมทธิวกล่าว เขาเดินเข้าไปหาไทร์ เพื่อพยายามไล่ตาม แต่สุดท้ายก็ถูกเตะลงกับพื้น “อาจารย์ คุณ…”

ไทร์ขมวดคิ้วอย่างหนักแล้วเหลือบมองสตีเฟน “ลูกพี่ลูกน้อง นายมาที่นี่เพื่อมาขอเป็นศิษย์เหมือนกันเหรอ?”

สตีเฟนตกตะลึง “แม้ว่าฉันจะมากับแมทธิวที่นี่ แต่ฉันก็ชื่นชมคนที่แข็งแกร่งจริง ๆ”

ไทร์หัวเราะ “พวกนายอยู่ที่นี่และปกป้องวินนี่เฟรด ฉันจะเลี้ยงฮอทพอทพวกนายคืนนี้” พูดจบก็หันหลังขึ้นรถไปทันที

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ที่สวนสนุกสตาร์ไลท์ กัสและคนของเขานั่งยอง ๆ หน้าม้าหมุน ใบหน้าของพวกเขาซีดเผือด พวกเขาถูกกลุ่มของชายหัวโล้นทุบตีอย่างหนัก และได้คร่ำครวญและกรีดร้องตลอดทางมาที่นี่

ใบหน้าของกัสบวมเต็มที่เหมือนหัวหมู แต่เขาไม่ครางครวญ “ไทร์ ซัมมอร์ นายเป็นคนที่มีพลังมาก ถ้าอยากจะฆ่าเรา ก็ฆ่าเลย นายพาเรามาที่นี่เพื่ออะไร?”

ไทร์เหลือบมองกัสอย่างเฉยเมย ชายหัวล้านค้นร่างของกัส พบโทรศัพท์และยื่นให้ไทร์อย่างนอบน้อม

ไทร์เขย่าโทรศัพท์ต่อหน้ากัส “รหัสผ่าน?”

“นายกำลังวางแผนอะไรอยู่?”

“ให้คารีมโทรวิดีโอมา”

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า!” กัสหัวเราะออกมาดังลั่น “ไทร์ ซัมเมอร์ นายกำลังพยายามทำอะไรอยู่? พยายามที่จะดูถูกอาจารย์คารีมของเราโดยการที่นายจับเราไว้? หรือนายวางกับดักไว้ที่นี่และพยายามจะล่ออาจารย์คารีมมา? นั่นคือแผนของนายเหรอ ช่างขี้ขลาดสิ้นดี! นายคิดว่าสิ่งนี้จะใช้ได้กับอาจารย์คารีมหรือไง? หากนายกำลังพยายามใช้ฉันเพื่อทำร้ายอาจารย์คารีม ฝันไปซะเถอะ!”

มันไม่สำคัญ ว่ากัสจะไม่ยอมบอกรหัสผ่านให้กับไทร์ เพราะเขาใช้กลวิธีบางอย่างเพื่อปลดล็อกโทรศัพท์อย่างน่าอัศจรรย์ เมื่อพบผู้ติดต่อ คารีม ในแอพพลิเคชั่นรับส่งข้อความ เขาจึงเริ่มโทรวิดีโอ เสียงสัญญาณโทรศัพท์ดังขึ้นสองครั้งก่อนที่จะรับสาย และใบหน้าที่บึ้งตึงของคารีมก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ

“สวัสดี คารีม แซครี ฉันเอง ไทร์ ซัมเมอร์ ”

คารีมขมวดคิ้ว “แกเอากัสไปไว้ไหน?”