บทที่ 117 ตระกูลซีล่มสลาย

ไม่มีคำใดบรรยายความรู้สึกของคารีมได้ ความตกใจ ความโกรธ และอารมณ์อื่น ๆ ผสมกันไปหมด

ไทร์ ซัมเมอร์บ้าไปแล้ว บ้าไปแล้ว! เขาใช้วิธีการที่โหดร้ายที่สุด ในการปราบขุนพลชั้นนำของคารีมต่อหน้าต่อตาเขา โดยไม่ได้ให้โอกาสในการเจรจาด้วยซ้ำ ความรู้สึกนี้เหมือนไทร์เพิ่งจะดูหมิ่นโดยการลวนลามภรรยาของเขา

“ไทร์ ซัมเมอร์ ฉันจะฆ่าแก ฉันจะฆ่าแกอย่างแน่นอน!”

แม้ว่าคารีมจะเป็นคนหัวแข็งที่มีท่าทางน่าเกรงขาม แต่ก็ไม่มีคำพูดใด ๆ ที่สามารถอธิบายได้ว่า เขาปฏิบัติต่อพี่น้องของเขาได้ดีเพียงใด ไม่เช่นนั้น กัสและคนอื่น ๆ จะไม่ยอมเสี่ยงชีวิตของตัวเองเพื่อเขา ความโกรธของเขาเป็นของจริง!

“ใคร ๆ ก็พูดหยาบคายได้ ตั้งแต่ที่ฉันเริ่มวิดีโอกับนาย ฉันไม่เคยกังวลแม้แต่น้อยเลยว่านายจะตามหาฉัน คารีม แซครี่ การแสดงมันเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น!”

เมื่อพูดอย่างนั้น ไทร์ก็เดินเข้าไปหาลูกน้องอีกคนของคารีม และแสดงวิธีการเดียวกันให้เขาเห็น สวนสนุกสตาร์ไลท์ทั้งหมดเต็มไปด้วยความสิ้นหวังและเสียงกรีดร้อง ที่มีเลือดไหลท่วมไม่หยุด ภายในสิบนาที ไทร์สามารถทำให้คนสามคนเป็นง่อยได้

หลังจากนั้น เขาก็หันไปหาชายหัวล้านและคนของเขา “เอาตัวไปคนละหนึ่งคน และพยายามอย่าทำให้พวกมันตายล่ะ”

ชายหัวล้านและคนของเขารู้สึกว่าหนังศรีษะมีหนามขึ้นมา วิธีการของไทร์ ทำให้พวกเขากลัวอย่างสุด ๆ พวกเขารู้สึกขอบคุณที่พวกเขาไม่ใช่ศัตรูของไทร์ เสียงคร่ำครวญและเสียงกรีดร้องยังคงดำเนินต่อไป สวนสนุกสตาร์ไลท์ เปรียบเสมือนขุมนรก หลังจากผ่านไปสามสิบนาทีเต็ม เสียงกรีดร้องก็สงบลง

กัสและชายร่างใหญ่สิบคนนอนอยู่บนพื้นเหมือนกองโคลน บางคนเสียชีวิตในที่เกิดเหตุ ในขณะที่อีกหลายคน เป็นลมหมดสติ คนที่ยังคงมีสติสัมปชัญญะอยู่นั้น เต็มไปด้วยความกลัวและสิ้นหวัง ความสิ้นหวังนั้นเหมือนกับการได้ไปเยือนขุมนรกระดับลึกสุดในขณะที่ยังมีชีวิตอยู่

วิดีโอในโทรศัพท์ยังคงทำงานตลอดเวลา ไม่มีการแสดงออกใด ๆ บนใบหน้าของคารีมอีกต่อไป เขานั่งบนโซฟาที่บ้านและกำลังสูบบุหรี่ ตอนนี้ที่เขี่ยบุหรี่เต็มไปด้วยก้นบุหรี่ ข้างหลังของเขา แซมขมวดคิ้วหนักขึ้นเรื่อย ๆ

“คารีม การแสดงจบลงแล้ว ตอนนี้นายคงจะได้เห็นเกี่ยวกับวิธีที่ฉันทำให้คริสพิการในวันนั้น จำเอาไว้นะ ฉันขอเตือนนาย ใครก็ตามที่มันกล้าแตะต้องครอบครัวของฉันอีก พวกมันและทั้งครอบครัวของพวกมัน จะต้องตายอย่างไร้ความปราณี!”

ตู๊ด!

การโทรวิดีโอสิ้นสุดลงทันที

ร่างกายของคารีมแข็งทื่อ ในขณะที่นั่งอยู่บนโซฟา ราวกับว่าเขาเพิ่งดูหนังสยองขวัญที่น่ากลัว แชมป์แห่งสังคมใต้ดินของเมืองคานห์ รู้สึกหนาวสั่นไปถึงกระดูกสันหลัง เขาไม่รู้เลยว่า มนุษย์หมาป่าระดับอัลฟ่าตัวนี้ปรากฏขึ้นในเมืองคานห์ตั้งแต่เมื่อไหร่!

“แซม” คารีมเรียกเขา

แซมที่ขมวดคิ้วอยู่นั้น ค่อย ๆ คลายขึ้น ในขณะที่เขาพูด “ไทร์ ซัมเมอร์คนนี้ ไม่ใช่เป้าหมายที่ง่ายเลย”

“เป็นเพราะภูมิหลังของเขา?”

“ไม่ใช่ แต่เป็นเพราะความสามารถในการต่อสู้ของเขา”

ในขณะที่ไทร์ จัดการกับกัส และคนอื่น ๆ แซมก็จ้องไปที่การเคลื่อนไหวของมือเขาอย่างจดจ่อ ยิ่งได้เห็นก็ยิ่งรู้สึกตัวสั่น

“นายแน่ใจหรือเปล่า ว่านายจะจัดการกับเขาได้” คารีมถาม

“ฉันไม่สามารถรับปากได้ แต่เขาเป็นคู่ต่อสู้ที่คู่ควรกับฉัน” แซมตอบขณะเดินไปที่ประตูคฤหาสน์

คารีมตะโกนบอกเขา “วันนี้เราปล่อยมันไปก่อน ฉันจะบอกนายเมื่อถึงเวลา”