บทที่ 124 บรู๊ว บรู๊ว บรู๊วววว

แม็กซ์รีบตกลงทันที บ้านไร่ของเขามีมูลค่าสูงสุดเพียงแค่สี่ล้าน แต่ไทร์สามารถให้สิบล้านแก่เขาได้ ไม่มีเหตุผลใดที่จะปฏิเสธคำขอของชายผู้นี้ นอกจากนี้ เขารู้ดีว่าไทร์ ไม่เพียงแต่ซื้อฟาร์มของเขาด้วยเงินสิบล้านดอลลาร์นี้เท่านั้น เขายังซื้อแม็กซ์ ชีเวอร์ อีกด้วย

“เข้าไปข้างในกันเถอะ” ไทร์สั่ง แล้วทั้งกลุ่มก็เดินเข้าไปในบ้านไร่

ในขณะนั้น เมฆดำปรากฏขึ้นบนท้องฟ้า แบดบังดวงอาทิตย์ แสงอาทิตย์ที่สวยงามในตอนแรกก็กลายเป็นความมืดและบึ้งตึง ลมหนาวพัดผ่านพวกเขา และตอนนี้ แม้แต่แมทธิวก็ดูเหมือนจะรู้สึกว่า มีบางอย่างผิดปกติ เขารู้สึกถึงความไม่ผ่อนคลายที่กระดูกสันหลังของเขา

“ท่านอาจารย์ ท่านกำลังพยายามทำอะไร? คุณไม่ได้บอกว่า คุณจะสอนทักษะบางอย่างให้กับสตีฟและฉันหรอกเหรอ? คุณพาพวกเรามาที่นี่ทำไม?”

“เงียบไปซะ” ไทร์ตะคอกใส่แมทธิว ทำให้เงียบลง

ไม่นานพวกเขาก็มาถึงที่หลังบ้านไร่ มีห้องที่สร้างขึ้นใหม่ซึ่งดูเหมือนโกดัง ห้องพักไม่มีหน้าต่าง มีเพียงประตูเหล็กขนาดใหญ่ที่ด้านหน้า และดูมันเหมือนสุสานขนาดใหญ่มาก

"มิสเตอร์ซัมเมอร์ คุณพอใจกับเพิงหมาที่เราสร้างขึ้นไหม?” แม็กซ์ถามขณะชี้นิ้วไปที้ห้อง

ไทร์พยักหน้าเล็กน้อย “มันน่าพอใจหรือไม่ นั่นไม่สำคัญ ตราบใดที่มันใช้เก็บมนุษย์ได้! พวกมันทั้งหมดอยู่ไหน?

“ใช่ พวกมันทั้งหมดอยู่ข้างในและอดอาหารมาสองวันแล้ว ตามคำสั่งของคุณ”

“ดี นายไปทำงานต่อเถอะ”

“ได้เลย มิสเตอร์ซัมเมอร์ อ้อ ใช่ สำหรับคนประเภทที่คุณขอให้ฉันหามาก่อนหน้านี้ ฉันได้เจอพวกเขาสองสามคนแล้ว ฉันจะพาคุณไปดูพวกเขาในภายหลัง”

“ตกลง!”

แม็กซ์หันหลังเดินออกไปขณะที่สตีเฟนและแมทธิวยืนตัวแข็งอยู่หน้าโรงเก็บของด้วยความรู้สึกไม่ดีที่กำลังจู่โจมร่างกายของพวกเขา

“หากอยากจะแข็งแกร่งนั้นฟังดูยาก แต่จริง ๆ แล้วมันง่ายมาก” ไทร์เดินไปที่ประตูบานใหญ่และเปิดช่องเล็ก ๆ “เข้าไปข้างในกันเถอะ ประตูสู่เส้นทางแห่งความแข็งแกร่งได้เปิดให้พวกนายแล้ว!”

สตีเฟนและแมทธิวสบตากัน เขาพบว่ามันยากที่จะขยับเท้าอยู่ครู่หนึ่ง

ไทร์ขมวดคิ้วและพูดว่า “อะไรกัน? ขี้ขลาดตาขาวขึ้นมาทันที? พวกนายกลัวที่จะเข้าไปข้างในอย่างนั้นหรือ? ถ้าหากพวกนายไม่กล้าพอ ก็กลับเมืองริเวอร์วิลล์ไปจะดีกว่า” ในขณะที่พูด ไทร์กำลังเปิดประตู

แมทธิวสั่นเทาและมีท่าทางโกรธ “ท่านอาจารย์ ท่านกำลังดูถูกใคร? ฉันคือ แมทธิว คอลลินส์ ฉันเกลียดคนขี้ขลาดที่สุด คุณพูดออกมาได้ยังไง ว่าให้ฉันกลับไป?” ในขณะที่เขาพูด แมทธิวก็ก้าวไปข้างหน้าโดยไม่ลังเลและเดินไปที่ประตูทันที

สตีเฟนสูดหายใจเข้า แม้ว่าเขาจะประหม่า แต่เขาก็รีบเดินตามแมทธิวไปเช่นกัน

ปัง! ประตูเหล็กขนาดใหญ่ถูกปิดอย่างแน่นหนา และไทร์ได้เพิ่มตัวล็อคสแตนเลสเข้าไป

“ลุยไปเลย! พรุ่งนี้เช้าฉันจะเลี้ยงสุนัขฮอทพอทพวกนาย!” รอยยิ้มที่ดูตื่นเต้นแต่โหดร้ายปรากฏขึ้นบนใบหน้าของไทร์ เขาสูดหายใจเข้าและพึมพำ “อย่าทำให้ฉันผิดหวัง”

ภายในนั้นมืดสนิท แมทธิวและสตีเฟนยืนอยู่ที่ประตู ตรวจดูสภาพแวดล้อมโดยรอบอย่างระมัดระวัง มันมืดมากจนแทบมองไม่เห็นนิ้วมือของตัวเองข้างใน

“ท่านอาจารย์กำลังพยายามจะให้เราทำอะไร?” แมทธิวขมวดคิ้วและตะโกนขึ้นว่า “ที่นี่ไม่ใช่บ้านผีสิงใช่ไหม?”