บทที่ 125 ผู้สิ้นหวัง ภาคหนึ่ง

ทั้งสองขึ้นรถกระบะของแม็กซ์ ที่ใช้ขนส่งสินค้าและออกจากเมืองคานห์ไปในช่วงเวลาพระอาทิตย์ตกดิน

"มิสเตอร์ซัมเมอร์ จุดหมายแรกของเราคือเมืองริเวอร์วิลล์! ฉันได้พบพวกเขาสามคน และพวกเขาทั้งหมดอยู่ในจังหวัดริเวอร์เดล หนึ่งคนในเมืองริเวอร์วิลล์ และสองคนในเมืองสแวมป์วิลล์! ให้เวลาฉันอีกสักหน่อย ด้วยเครือข่ายที่ฉันมีตอนนี้ ฉันอาจจะได้พบผู้คนอีกมากมายภายในภาคใต้ทั้งหมด!”

“แน่นอน” ไทร์พยักหน้าเบา ๆ “ผู้สิ้นหวังในสถานการณ์ที่สิ้นหวัง สำหรับแต่ละบุคคลที่นายพบ ฉันจะให้ค่าเสียเวลาหนึ่งล้านเหรียญต่อหนึ่งคน ” ขณะที่ไทรพูด เขาก็หยิบโทรศัพท์ออกมาเพื่อโอนเงินอีกสามล้านไปยังบัตรเดบิตที่เขาให้แม็กซ์ ผ่านบริการของทางธนาคารผ่านอินเทอร์เน็ต

แม็กซ์ยังคงขับรถต่อไป เขาได้รับเงินจากจากไทร์อย่างง่ายดาย เขาจึงต้องทำงานให้ดี

"มิสเตอร์ซัมเมอร์ ฉันขอโทษที่ถาม แต่ทำไมคุณถึงมองหาผู้สิ้นหวังในสถานการณ์ที่สิ้นหวัง”

ริมฝีปากของไทร์โค้งขึ้นเล็กน้อยและตอบว่า “มีเพียงคนที่สิ้นหวัง ในสถานการณ์ที่สิ้นหวังเท่านั้น ที่จะสามารถลุกขึ้นจากเถ้าถ่านและเกิดใหม่ได้อีกครั้ง ฉันจะให้โอกาสครั้งที่สองในชีวิตแก่พวกเขา!”

ภายในโรงพยาบาลแห่งหนึ่งในเมืองริเวอร์วิลล์ เด็กสาวหน้าซีดที่มีลักษณะเด่น สวมชุดผู้ป่วยยืนอยู่ที่หน้าต่างโดยไม่ขยับเขยื้อน ใบหน้าของเธอดูว่างเปล่าและดวงตาที่ไร้วิญญาณของเธอก็บ่งบอกถึงความสิ้นหวัง เธอแหงนมองดูพระอาทิตย์ตกที่ไกลแสนไกล ราวกับกำลังเฝ้าดูชีวิตของตัวเอง เมื่อดวงอาทิตย์ตก ชีวิตของเธอก็คงจะถึงจุดสิ้นสุดเช่นกัน!

เธอคือ วาเนสซ่า แฮร์ริส มันเป็นชื่อที่สวยงามและโดดเด่น เช่นเดียวกับชื่อของเธอ วาเนสซ่ามีเสน่ห์และเป็นผู้หญิงที่โด่งดังที่สุดในโรงเรียน เธอเคยมีครอบครัวที่อบอุ่นสี่คน พร้อมกับพ่อแม่และน้องชายคนเล็กของเธอ แม้ว่าพวกเขาจะไม่ได้ร่ำรวย แต่ครอบครัวของเธอก็อบอุ่น

อย่างไรก็ตาม เมื่อสองเดือนที่แล้ว ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป

สองเดือนก่อนหน้า วาเนสซ่า ได้พบว่าเนื้องอกที่ซับซ้อนได้เติบโตขึ้นในสมองของเธอ และในการรักษาเธอก็ต้องใช้เงินเป็นจำนวนมาก ตอนแรกพ่อแม่ของเธอจะจ่ายค่ารักษาพยาบาลและมาดูแลเธอ แต่หลังจากนั้นไม่นาน พวกเขาก็หายตัวไป พวกเขาคงละทิ้งวาเนสซ่าและออกจากเมืองไปพร้อมกับน้องชายของเธอ!

วาเนสซ่ายืนอยู่ตรงหน้าต่าง ขณะที่เธอมองดูดวงอาทิตย์ค่อย ๆ ลับขอบฟ้า น้ำตาคริสตัลก็ไหลลงมาที่มุมตาของเธอ ท้องฟ้ามืดครึ้มราวกับชีวิตของเธอจะเข้าสู่ความมืดมิดในอีกไม่ช้า เธอเปิดหน้าต่างและมองออกไปข้างนอก

นี่คือชั้นหก หญิงสาวที่กลัวความสูงเล็กน้อยรู้สึกหัวใจสั่น อย่างไรก็ตาม เธอเตรียมใจที่จะกระโดดออกจากหน้าต่างนี้แล้ว ดังนั้นเธอจึงต้องเอาชนะความกลัวความสูงนี้

วาเนสซ่าไม่กลัวความตาย เธอกลัวความเหงาและการถูกทอดทิ้ง เธอไม่เข้าใจการตัดสินใจของพ่อแม่ เพราะเธอเป็นเพียงเด็กสาวอายุยี่สิบเท่านั้น เป็นไปไม่ได้ที่เธอจะคิดไปข้างหน้าอย่างผู้ใหญ่ที่แท้จริง

“แม้ว่าพวกคุณไม่เต็มใจที่จะจ่ายเงินเพื่อรักษาให้ฉันหายขาด อย่างน้อยพวกคุณควรจะอยู่กับฉันในช่วงเวลาสุดท้ายของชีวิต ฉันไม่ได้กลัวความตาย แต่ฉันกลัวความเหงาและการถูกทอดทิ้ง!”

เธอไม่สามารถกลั้นน้ำตาได้อีกต่อไป ในขณะที่น้ำตาไหลออกจากดวงตาของวาเนสซ่าราวกับคริสตัล เธอคว้าผมยาวแสนสวยของเธอ แต่ทว่า มันเป็นเพียงแค่วิกผม เธอดึงวิกออกเผยให้เห็นถึงหนังศีรษะของเธอ ที่ซึ่งผมของเธอหลุดร่วงหมดแล้ว บนหนังศีรษะของเธอ มีรอยแผลเป็นสีแดงเข้มประมาณเท่านิ้วมือ มันดูเหมือนตะขาบกำลังคลานอยู่บนหัวของเธอ

สาวสวยในตอนแรกที่ตอนนี้ดูน่ากลัว วาเนสซ่าหันไปมองภาพสะท้อนของเธอที่หน้าต่างและยิ้มอย่างขมขื่น เธอหลับตา ปล่อยให้น้ำตาไหลอาบแก้มและปีนขึ้นไปบนขอบหน้าต่าง!

“ฉันสามารถช่วยเธอได้”

แต่ก่อนที่เธอจะกระโดดลงไป ประตูห้องผู้ป่วยของเธอก็ถูกผลักเปิดออก ไทร์เดินเข้ามาพร้อมกับแม็กซ์

วาเนสซ่าหันไปมองไทร์ด้วยท่าทางมึนงง

ไทร์กล่าวว่า “ความเจ็บป่วยของเธอไม่ใช่เรื่องร้ายแรง มันเพียงแค่ซับซ้อนเท่านั้น ดังนั้นแพทย์จึงไม่สามารถหาวิธีรักษาที่ถูกต้องได้” ขณะที่เขาพูดเขาก็หยิบเข็มเงินออกมาหนึ่งแถว “กลับลงมา ฉันสามารถให้ชีวิตใหม่แก่คุณได้!”

วาเนสซ่าไม่คุ้นเคยกับไทร์ ดังนั้น จึงมีร่องรอยของความสับสนปรากฏขึ้นในอาการมึนงงของเธอ อย่างไรก็ตาม มันเหมือนกับว่า ด้วยเสน่ห์เฉพาะตัวที่ไทร์มี เด็กสาวจึงลงมาจากขอบหน้าต่างโดยไม่รู้ตัว

"คุณคือใคร?"