บทที่ 127 ฉันเป็นคนรอบรู้

ไทร์เดินทางไปมาระหว่างสามเมืองตลอดทั้งคืน เมื่อพวกเขากลับมาที่เมืองคานห์ ข้างนอกก็สว่างแล้ว แม็กซ์หาวด้วยอาการง่วงนอน แต่ไทร์ยังคงมีพลังเหลือล้น เขามองออกไปนอกหน้าต่างจนรุ่งสาง และแสงแดดส่องไปยังภูเขาภายนอกหน้าต่าง

"มิสเตอร์ซัมมอร์ มันวิเศษมากที่คุณยังมีพลังงานเหลือเฟือ ทักษะของคุณคืนนี้ช่างเปิดหูเปิดตายิ่งนัก!”

“อย่างนั้นเหรอ?” ไทร์ยิ้มและตอบว่า “ครั้งหนึ่ง ฉันเคยต่อสู้กับคู่ต่อสู้ที่ทรงพลังในภูเขา เราทั้งคู่ไม่ได้นอนเป็นเวลาเจ็ดคืนเจ็ดวัน จนในที่สุดฉันก็ล้มเขาได้ หลังจากนั้นฉันก็ไม่รู้สึกเหนื่อย แม้ว่าฉันจะไม่ได้นอนเป็นเวลานานก็ตาม”

“คุณเป็นสไนเปอร์หรือเปล่าครับเนี่ย?” แม็กซ์ถามด้วยความสงสัย

“ไม่ ฉันแค่เป็นพวกถนัดทุกด้าน”

เมื่อรถกระบะกลับมาถึงยังฟาร์มสุนัข พระอาทิตย์ก็ขึ้นสูงบนท้องฟ้าแล้ว แม็กซ์กระโดดลงจากรถแล้วพูดว่า “สุนัขหม้อไฟที่ฉันเคี่ยวทิ้งไว้ตลอดทั้งคืนน่าจะปรุงได้ที่แล้ว”

ไทร์มองดูพระอาทิตย์ยามเช้าและยิ้ม “การกินสุนัขฮอทพอทในช่วงเช้าของฤดูร้อน บำรุงกำลังแค่ไหน!”

ไทร์เดินไปยังโรงเก็บสุนัข และปลดล็อคกุญแจโลหะ และผลักประตูเปิดออก ไฟหรี่สลัวภายในห้องยังคงเปิดอยู่ แต่เมื่อแสงแดดส่องเข้ามา รัศมีของหลอดไฟก็ถูกบดบังทันที

“พวกนายยังมีชีวิตอยู่ไหม?”

นี่เป็นสิ่งแรกที่ไทร์ถาม เมื่อเขาเข้ามาในห้อง หลังจากนั้น เขาก็เห็นสตีเฟนมีเลือดปนอยู่บนร่างกายในขณะที่เดินกะเผลกเข้าไปหาเขา เมื่อเขามองไปที่ไทร์ มีความดุร้ายอยู่ในสายตาของสตีเฟน ชายคนนั้นดูทรุดโทรมและหมดแรง แต่ใบหน้าของเขายังคงดูดุร้าย อย่างไรก็ตาม ความดุร้ายนี้ค่อย ๆ หายไป และตอนนี้เขากำลังจ้องมองไปที่แสงแดดข้างนอกประตูด้วยความงุนงง

อีกด้านหนึ่ง แมทธิวเองก็เต็มไปด้วยเลือดเช่นกัน ร่างกายกำยำของเขากองอยู่บนพื้นในตอนนี้ เขาดูเหมือนสนุขพันธุ์ทิเบตัน มาสทิฟฟ์ มีแม้กระทั่งขนสุนัขอยู่รอบ ๆ และเลือดในปากของเขา ตัวเขามีศพของสุนัขแบทเทิล ฮาวด์อยู่สามตัว ซึ่งสุนัขสองตัวนั้นดูเหมือนมันถูกค้อนเหล็กทุบเข้าที่ตัวพวกมัน ในขณะที่ สุนัขอีกตัวสูญเสียเนื้อชิ้นใหญ่ที่คอของมัน

“หึ…” เมื่อเห็นสิ่งนี้ แม้แต่ไทร์ ก็อดกลั้นหายใจไม่ได้ มีบางอย่างผิดปกติกับสมองของชายคนนี้

จากสุนัขแบทเทิล ฮาวด์แปดตัวในโรงเลี้ยงสุนัข สามตัวเสียชีวิตแล้ว อีกห้าตัวที่เหลือกระจัดกระจายอยู่ในทุกซอกทุกมุมของโรงเลี้ยงสุนัข พวกมันแสดงออกถึงความดุร้าย ราวกับว่าพวกมันกำลังขัดแย้งกับแมทธิว

ทันใดนั้น เสียงหอนก็ดังขึ้นภายในห้อง เสียงนี้มาจากแมทธิวแทน หลังจากนั้น สุนัขทั้งห้าก็กระโจนใส่แมทธิวขณะที่แมทธิวพุ่งไปด้วยมือและเท้าของเขา

“ได้เวลาพักผ่อนแล้ว!” ไทร์คำรามและเดินไปยืนต่อหน้าแมทธิว หลังจากนั้น เขามองดูสุนัขทั้งห้าอย่างเย็นชา เพียงแค่การมองเพียงครั้งเดียวก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้สุนัขแบทเทิลฮาวด์ที่ดูเหมือนหมาป่าทั้งห้าหดตัวกลับอย่างเกรงกลัว

หลังจากที่ไทร์ พาแมทธิวและสตีเฟน ออกจากโรงเลี้ยงสุนัข จากนั้น แม็กซ์ก็โยนถังเนื้อเข้าไปในห้อง

ทันทีที่ออกมา ไทร์ให้วัคซีนป้องกันโรคพิษสุนัขบ้าแก่สตีเฟนและแมทธิว "นายรู้สึกยังไง?"

สตีเฟนเงียบ ไม่ใช่เพราะเขาลังเลที่จะพูด แต่เขาแค่เหนื่อยเกินไป เขาล้มลงกับพื้นด้วยเสียงอันดังและนอนนิ่ง