บทที่ 143 เล่านิทาน

หัวใจของวินนี่เฟรดเริ่มเต้นแรง ไทร์หมายความว่าอย่างไร เขาพยายามแสดงความรู้สึกที่มีต่อเธออยู่เหรอ? ในความเป็นจริงแล้ว ไทร์จะไม่ทำสิ่งนี้ในอดีต ก่อนหน้านี้ ไทร์จะปฏิบัติต่อเธอด้วยความเคารพอย่างสูงเสมอ ไม่รู้ว่าสิ่งนี้ มันเริ่มขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่ ไทร์ดูเหมือนจะเปลี่ยนไปและในเวลาเดียวกัน วินนี่เฟรดเองก็ดูเหมือนว่าจะเปลี่ยนไปโดยไม่รู้ตัวเช่นกัน

ตัวอย่างเช่น เมื่อออทัมน์ฟิลด์ตกอยู่ในสถานการณ์ที่เลวร้าย วินนี่เฟรดวิ่งเข้าไปในอ้อมแขนของไทร์และร้องไห้ออกมา ในออฟฟิศ ไทร์กอดเธอแน่นโดยไม่ผลักเธอออกไปเช่นกัน ในช่วงเวลานี้ไม่มีใครสนใจการเปลี่ยนแปลงเหล่านี้ อย่างไรก็ตาม เมื่อพวกเขาไตร่ตรองเรื่องนี้ในวันนี้ พวกเขาตระหนักดีว่าความสัมพันธ์ของพวกเขาพัฒนาขึ้น

“ทำไมพวกเธอถึงยังยืนอยู่ที่นั่น? มันดึกแล้ว พวกเธอคิดว่าค่าไฟฟรีหรือยังไง? รีบไปนอนกันได้แล้ว” เฮเลน แม่ยายของไทร์ เดินออกจากห้องของเธอและตะโกนใส่พวกเขา

ในความเป็นจริง เธอแอบฟังพวกเขาอยู่ที่ประตูเป็นเวลานาน

ตอนนี้ เธอและเจคอบ ซี ยอมรับไทร์และทั้งคู่แล้ว ไม่ใช่เพราะว่าไทร์รวย แต่เป็นเพราะพวกเขารู้สึกว่าไทร์ห่วงใยวินนี่เฟรดและลูกสาวของเขาอย่างแท้จริง ถึงแม้ว่าไทร์จะเป็นขอทาน พวกเขาก็ไม่เคยมีเจตนาร้ายที่จะบังคับให้วินนี่เฟรดทิ้งเขาไป

“ก็ได้ แล้วคุณแม่ คุณมักจะนอนโดยเปิดโทรทัศน์ทิ้งไว้ คุณไม่คิดว่ามันเปลืองค่าไฟบ้างเหรอ?”

เฮเลนโพล่งออกไป “วินนี่เฟรด ซี เธอคิดว่าตอนนี้เธอโตแล้วและเธอจะคุยกับแม่เธอยังไงก็ได้เหรอ? ไปนอนได้แล้ว ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปไทร์ ซัมเมอร์ นายจะนอนในห้องของวินนี่เฟรด นายรู้ไหม ว่าฉันทำความสะอาดเหนื่อยแค่ไหนถ้าพวกเธอสองคนนอนแยกกันคนละห้อง? ฉันกำลังจะประกาศว่า ห้องของไทร์ จะถูกล็อกตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป ไทร์ ตั้งแต่วันนี้ไป นายจะต้องนอนกับวินนี่เฟรดและแบลร์!”

วินนี่เฟรดทั้งกังวลและกลัว แต่เธอก็รู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย

ไทร์มองไปที่แม่ยายของเขาอย่างซาบซึ้ง “แม่ครับ เราจะซื้อวิลล่าในอีกไม่กี่วัน เราจะจ้างผู้ช่วยด้วย ดังนั้นคุณไม่ต้องเหนื่อยแล้ว!”

“ไปให้พ้น…” เฮเลนมองดูไทร์อย่างรำคาญ “นายเป็นบ้ารึไง?”

หลังจากนั้น เฮเลนก็กลับมาที่ห้องของเธอและปิดประตูดังเสียงดังตามหลังของเธอ

ไทร์ วินนี่เฟรด และแบลร์ ตอนนี้นอนบนเตียงเดียวกัน เช่นเดียวกับที่พวกเขาทำก่อนหน้านี้ ไทร์และวินนี่ฟรดนอนคนละฝั่ง ในขณะที่แบลร์นอนตรงกลาง

“พ่อ เล่านิทานให้แบลร์ฟังหน่อยได้ไหม?”

“ได้สิ” ไทร์ยิ้ม “ลูกอยากฟังเรื่องราวของคุณยายหมีไหม?”

“พ่อคะ คุณยายหมีคือใคร?”

“เป็นแม่มดแก่ที่กินนิ้วเด็ก!”

แบลร์ซ่อนตัวอยู่ใต้ผ้าห่มทันที

ไทร์เริ่มพูดเบา ๆ “กาลครั้งหนึ่ง มีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งอาศัยอยู่กับน้องชายของเธอในหมู่บ้านเล็ก ๆ อยู่มาวันหนึ่ง แม่ของพวกเขาต้องไปที่ไหนสักแห่งที่ห่างไกล เธอจึงขอให้หญิงสาวดูแลน้องชาย

ของเธอที่บ้าน ในตอนเย็นคุณยายหมีแกล้งทำเป็นคุณยายและมาที่บ้านของพวกเขา ในที่สุด เมื่อพวกเขานอนหลับ คุณย่าหมีก็กินนิ้วเท้าน้องชายเพราะว่ามันสกปรก!”

ไทร์ใช้เวลาเกือบสิบนาทีในการเล่าเรื่องเกี่ยวกับคุณยายหมีให้แบลร์ฟังจนจบ เมื่อถึงเวลานั้น แบลร์ก็ซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มจนจบ

“พ่อคะ ทำไมคุณพ่อเล่าเรื่องนี้ให้แบลร์ฟังล่ะคะ?” แม้ว่าแบลร์จะกลัว แต่เธอก็ถูกดึงดูดโดยเรื่องราวที่ทำให้เธอคิด

ระหว่างนั้นวินนี่เฟรดก็เริ่มอธิบาย “พ่อต้องการบอกแบลร์ผ่านเรื่องนี้ว่า ลูกจะต้องรักษาตัวให้สะอาดตลอดเวลา ไม่อย่างนั้นคุณย่าหมีจะกินนิ้วเท้า”

แบลร์พุ่งเข้าไปในอ้อมแขนของวินนี่เฟรดทันที “แม่คะ แบลร์ชอบทำความสะอาด คุณยายหมีจะไม่มาหาแบลร์แน่นอน!”