บทที่ 144 กลายเป็นอดีตไปแล้ว

โดนัลด์ ลูอิสเข้าใจในทันทีว่า ไทร์ ซัมเมอร์ พยายามจะพูดอะไรในขณะที่เขารู้สึกหนาวไปถึงกระดูกสันหลัง โดนัลด์รีบคุกเข่าต่อหน้าไทร์ทันที

“บราเธอร์ไทร์ ผมจะจำไว้เสมอตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ตระกูลลูอิสของเราจะทำทุกอย่างตามที่บราเธอร์ไทร์ต้องการ” โดนัลด์กล่าวขณะคุกเข่า

"ลุกขึ้น อย่าคุกเข่าโดยไม่มีเหตุผล ฉันไม่ชอบ!” ไทร์โบกมือของเขา

โดนัลด์ลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว

“อ้อ บราเธอร์ ไทร์ เมื่อเร็ว ๆ นี้ เราได้เริ่มขายวิลล่าสุดหรูบนภูเขาลูนาร์ พื้นที่แถบนั้น เป็นทำเลที่ดีที่สุดแห่งหนึ่งในเมืองคานห์ ยิ่งไปกว่านั้น เรามีเฟอร์นิเจอร์ทุกอย่างครบครันและผู้อยู่อาศัยสามารถย้ายเข้ามาได้ทันที คุณต้องการให้ผมเลือกหลังที่มีทำเลที่ดีที่สุดให้คุณหรือไม่?”

โดนัลด์เป็นคนฉลาด บางมี เขาอาจศึกษาถึงสถานการณ์ปัจจุบันของไทร์เอาไว้แล้ว ในตอนนี้ ไทร์และวินนี่เฟรด ซี ยังคงอาศัยอยู่ในอพาร์ตเมนต์แบบสามห้องนี้ โดนัลด์จึงเดาว่า ไทร์อาจกำลังคิดที่จะซื้อบ้านเป็นของตัวเอง โดยธรรมชาติแล้ว โดนัลด์ต้องการเอาใจไทร์โดยการยื่นข้อเสนอวิลล่าที่ภูเขาลูนาร์ให้เขา

ในความเป็นจริงไทร์เอง ก็มีความคิดนี้อยู่ในหัวของเขาจริง ๆ อันที่จริง เขาพิจารณาวิลล่าที่ภูเขาลูนาร์ไว้เช่นกัน

“แน่นอน”

“ได้เลย บราเธอร์ ไทร์ ผมจะแจ้งให้คุณทราบเมื่อทุกอย่างเรียบร้อย!”

“เยี่ยม!”

ในขณะเดียวกัน เมื่อถึงเวลาพลบค่ำ ในคฤหาสน์ของตระกูลฮิลล์ก็เงียบสนิท คาร์ล ฮิลล์ได้ให้คนใช้ทั้งหมดในวิลล่าลาออก ส่วนญาติคนอื่น ๆ ของเขาได้เลือกที่จะปล่อยให้คาร์ลอยู่ในช่วงเวลาที่แย่ที่สุดของเขาเพียงลำพัง

ตระกูลที่ซึ่งเคยครอบครองตลาดอสังหาริมทรัพย์ในเมืองคานห์มาถึงทางตันแล้ว คาร์ล ฮิลล์ไม่เคยคิดว่าตระกูลฮิลล์ของเขาจะล้มลงได้เร็วถึงเพียงนี้ เมื่อเดือนที่แล้วตระกูลฮิลล์ ยังคงเป็นหนึ่งในครอบครัวที่ทรงอิทธิพลที่สุดในเมืองคานห์ อย่างไรก็ตาม ภายในเวลาเพียงหนึ่งเดือนเท่านั้นที่ทำให้เขาต้องสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่าง

ตระกูลลูอิสวางแผนเรื่องนี้มาหลายปี พวกเขาฉวยโอกาสโจมตีตระกูลฮิลล์ในตอนที่อยู่ในสภาพที่ไม่ค่อยดีนัก วิธีการที่ใช้นั้นโหดร้ายและฉับพลันจนตระกูลฮิลล์ไม่มีโอกาสได้เตรียมตัว

เดือนที่แล้ว ตระกูลฮิลล์แพ้การประมูลในตลาดอสังหาริมทรัพย์มากกว่าสิบครั้ง จนในที่สุดพวกเขาก็แพ้การต่อสู้ทั้งหมด ตอนนี้ตระกูลฮิลล์จบลงแล้วและทุกคนก็เดินจากไป คฤหาสน์หลังใหญ่ซึ่งเป็นของตระกูลฮิลล์ ถูกทิ้งไว้กับชายชราและคนพิการที่สิ้นหวัง

“พ่อ ตระกูลฮิลล์จบลงแล้วจริง ๆ เหรอ?” คริส ฮิลล์ ซึ่งตอนนี้นอนอยู่บนเตียงและขยับไม่ได้ ปฏิเสธที่จะยอมรับความจริง เขาไม่เข้าใจว่าทำไมตระกูลฮิลล์ถึงจบลงง่ายดายเช่นนี้

"มันจบแล้ว มันจบลงแล้ว" คาร์ลสูดหายใจเข้า เขาไม่รู้สึกถึงความสิ้นหวังอีกต่อไปแล้ว เพราะนี่คือสภาพที่เขาได้รับตั้งแต่วันที่ตระกูลลูอิสเริ่มโจมตีตระกูลฮิลล์ ดังนั้น คาร์ลจึงรู้สึกชากับความรู้สึกเหล่านี้ไปแล้ว

“พ่อ…มันเกิดขึ้นได้ยังไง?”

น้ำตาเริ่มเอ่อล้นออกมาจากดวงตาของคริส พวกเขาเคยมีทุกอย่างที่ทำให้พวกเขาประสบความสำเร็จ มันเป็นไปได้ยังไงที่พวกเขาต้องสูญเสียทุกอย่างไป?

“ทั้งหมดนี้เป็นเพราะแก ทำไมแกถึงได้สร้างปัญหากับคนที่แข็งแกร่งขนาดนี้?” คาร์ลหยิบหมอนขึ้นมากดลงบนหน้าของคริสอย่างสิ้นหวัง เขาได้ยินเสียงคริสร้องไห้ด้วยความเจ็บปวดภายใต้หมอน อย่างไรก็ตาม คาร์ลไม่ยอมถอดหมอนออกในขณะที่เขายังคงหัวเราะและร้องไห้ไปพร้อม ๆ กัน

ในที่สุด คริสก็หยุดเคลื่อนไหว คาร์ลลากตัวเองไปที่ต้นไม้เก่านอกวิลล่า เมื่อถึงเวลานั้น เขาได้เตรียมเชือกสำหรับผูกคอตายแล้ว คาร์ลเดินไปบนเก้าอี้ก่อนจะวางคอเข้าไปในห่วงแล้วเตะเก้าอี้ออกไป

เจ็ดวันต่อมา เพื่อนบ้านค้นพบว่ามีบางอย่างผิดปกติภายในวิลล่าของตระกูลฮิลล์

ถึงเวลานั้น ศพของคาร์ลและคริสก็เหม็นเน่าและส่งกลิ่นฟุ้งไปทั่วแล้ว

***

ในตอนเย็น ไทร์เตรียมงานเลี้ยงด้วยตัวเอง