บทที่ 145 ฉันต้องการสิบสามหลัง

เจคอบ ซีและวินนี่เฟรดมองไทร์ด้วยความฉงน ทำไมไทร์พูดราวกับว่า เขากำลังจะซื้อกะหล่ำปลีมูลค่าห้าเหรียญเมื่อเขาพูดถึงเรื่องการซื้อวิลล่า

ไทร์มองดูพวกเขาอย่างสับสน "พวกคุณสงสัยอะไรหรือเปล่า?"

วินนี่เฟรดและเจคอบไม่รู้จะตอบเขาอย่างไร ในขณะเดียวกัน เฮเลน โคลเดินออกจากห้องของเธออย่างเศร้าโศก

“วิลล่าบนภูเขาลูนาร์ มีราคาหลายสิบล้าน ไม่ใช่ผักที่นายจะหาซื้อได้ที่ตลาด นายคิดว่านายสามารถซื้อได้เพียงแค่นายกระดิกนิ้วเหรอ? ไทร์ซัมเมอร์ ฉันรู้ว่านายรวย อย่างไรก็ตาม เงินไม่ควรสูญเปล่าแบบนั้น นอกจากนี้ เงินหลายสิบล้านไม่ใช่จำนวนเงินที่นายจะสามารถถอนออกมาได้ตามต้องการ หยุดทำตัวเหมือนคนโง่ โชคดีที่ทุกคนที่นี่เป็นคนในครอบครัว ถ้านายพูดแบบนี้ข้างนอก นายคงจะทำให้พวกเราอับอาย”

อันที่จริง วินนี่เฟรดได้บอกเฮเลนเกี่ยวกับความสามารถของไทร์และภูมิหลังของเขาแล้ว

อย่างไรก็ตาม สำหรับคนอย่างเฮเลน ที่ไม่สามารถแยกแยะความแตกต่างระหว่างรถเบนซ์กับรถยนต์มิตซูบิชิได้ มันเป็นไปไม่ได้ที่จะทำให้เธอเข้าใจว่าคนที่รวยมาก ๆ คืออะไร ตามความเข้าใจของเฮเลน แม้ว่าไทร์จะรวย แต่เขาอาจมีเงินเพียงแค่สิบล้านเหรียญเท่านั้น แม้แต่กับบริษัทของวินนี่เฟรด ที่มีเงินเพียงสองร้อยล้านดอลลาร์ในชื่อของเธอ ส่วนอีกครึ่งหนึ่งเป็นเงินที่กู้จากธนาคาร ดังนั้น เฮเลนจึงไม่เชื่อว่าไทร์จะสามารถซื้อวิลล่าได้ ที่สำคัญ เธอไม่เชื่อว่าเขาจะสามารถซื้อวิลล่าสุดหรูบนภูเขาลูนาร์ได้

“ไทร์ ซัมเมอร์ ถ้านายพูดอะไรโง่ ๆ แบบนี้อีก ฉันจะฉีกปากนายออกมา มันเป็นแค่วิลล่า พูดตามตรงฉันไม่ชอบมันจริง ๆ มันเป็นปัญหาที่ใหญ่และยากที่ฉันจะทำความสะอาดมันได้ มันเหมือนอยู่ในบ้านผีสิง แค่คิดก็ขนลุกแล้ว”

นี่เป็นเรื่องปกติของอาการอิจฉา เฮเลนนั่งลงและยัดข้าวหนึ่งช้อนเต็มปากของเธอด้วยความโกรธ “ฉันคิดว่าไม่มีใครควรไปในวันเสาร์หน้า ฉันจะไปที่นั่นด้วยตัวเอง”

เจคอบและวินนี่เฟรดต่างก็มองเฮเลนด้วยความประหลาดใจ เธอกำลังคิดที่จะยอมรับการดูถูกเหยียดหยามทั้งหมดเพียงคนเดียวเหรอ?

“ไม่มีทางคุณแม่ พวกเราจะไปกับคุณ” ไทร์ยิ้ม

“คุณบอกเองว่า วิลล่าที่บนภูเขาลูนาร์นั้นหรูหราไม่ใช่เหรอ? คุณไม่คิดว่าเราควรจะได้ตรวจสอบความจริงเหรอ?”

ในวันต่อมา เมื่อไทร์มาถึงแกลเลอรีขายวิลล่าของภูเขาลูน่าร์ ผู้คนจำนวนมากได้มาที่นี่เช่นกัน อันที่จริง เนื่องจากเป็นที่ดินที่หรูหราที่สุดในเมืองคานห์ ผู้คนที่ร่ำรวยจำนวนมากจึงจับตาดูที่ดินผืนนี้

ตอนนี้วิลล่ากำลังถูกขาย หลายคนมาที่นี่เพื่อซื้อบ้านของตัวเอง ลูกค้ามีจำนวนมากกว่าพนักงานขายอย่างเห็นได้ชัดเจน

“คุณชาย คุณมาที่นี่เพื่อซื้อวิลล่าเหรอ?” ทันทีที่ไทร์เดินผ่านประตูเข้ามา พนักงานขายก็เข้ามาหาเขา

"ใช่" ไทร์พยักหน้า

“ฉันคือ ลีนา จูลิอาร์ด ฉันเป็นตัวแทนของที่นี่ ยินดีให้บริการค่ะ” ลีนาทักทายไทร์อย่างสุภาพก่อนจะรินน้ำหนึ่งแก้วให้เขา

อย่างไรก็ตาม ในขณะที่ไทร์กำลังจะรับแก้วน้ำ ชายวัยกลางคนร่างท้วมเล็กน้อยที่พูดผ่านระบบอินเตอร์คอมก็เดินเข้ามาพร้อมกับขมวดคิ้ว

“ลีนา คุณกำลังทำอะไรอยู่? มีคนใหญ่คนโตหลายคนรออยู่ที่นั่น คุณมาเสียเวลาอยู่ที่นี่ทำไม?”

ลีน่าอึ้งไปทันที “ผู้จัดการลูเธอร์ คุณชายผู้นี้ มาที่นี่เพื่อซื้ออสังหาริมทรัพย์ ฉันกำลังให้บริการเขาอยู่ตอนนี้”

ชายที่ชื่อผู้จัดการ ลูเธอร์พูดกับเธออีกครั้ง ก่อนที่ใบหน้าของเขาจะดูหงุดหงิดขึ้น

“น้องชาย อพาร์ทเมนท์ที่กำลังลดราคาพิเศษอยู่ฝั่งตรงข้าม ที่นี่เราขายวิลล่าสุดหรู ฉันคิดว่าคุณอาจจะมาผิดที่”

หลังจากนั้น ผู้จัดการลูเธอร์ก็จ้องไปที่ลีน่า “มีอะไรผิดปกติกับคุณ? คุณไม่สามารถแยกแยะคนที่มีสถานะต่างกันได้รึไง? คุณคิดว่าผู้ชายที่แต่งตัวแบบนี้สามารถซื้อวิลล่าที่มีราคาหลายสิบล้านได้อย่างนั้นเหรอ? ลีน่า นี่ไม่ใช่ครั้งแรก ถ้าเกิดเหตุการณ์นี้ขึ้นอีก คุณสามารถเก็บสัมภาระและออกไปได้เลย”