บทที่ 146 จ่ายเป็นเงินสด

"ข้างหลังฉัน? ทำไมฉันต้องหันกลับไปมองข้างหลังฉัน?” ผู้จัดการลูเธอร์ยังคงตกตะลึง

ในขณะนั้น ลีนา จูลิอาร์ดและตัวแทนขายคนอื่น ๆ ก็รีบเดินเข้าไปหาชายผู้นั้นทันที

"ท่านประธาน"

“สวัสดีค่ะ ท่านประธาน!”

ทันใดนั้น ผู้จัดการลูเธอร์ ที่ได้ยินคนพูดซ้ำ ๆ อยู่ข้างหลังของเขา เขาตัวสั่นและรีบหันกลับไป หน้าตาเจ้าเล่ห์ของเขาก็หายไปในทันที ใบหน้าของผู้จัดการลูเธอร์กลับกลายเป็นยิ้มแย้มแจ่มใส

“ท่านประ…”

เพี้ยะ!…

ก่อนที่ผู้จัดการลูเธอร์จะได้พูดจบ โดนัลด์ ลูอิสก็ตบเข้าที่หน้าของเขา

ทันใดนั้น ภายในห้องก็เงียบลงทันที ดวงตาของผู้จัดการลูเธอร์เบิกกว้างด้วยความกลัวขณะที่เขามองดูโดนัลด์

"ท่านประธาน…"

ผัวะ…

คราวนี้โดนัลด์เตะผู้จัดการลูเธอร์ โดนัลด์สัมผัสได้ถึงอุณหภูมิในร่างกายที่พุ่งสูงขึ้น

“เอ่อ…” ผู้จัดการลูเธอร์กระอักเลือดออกจากปากของเขา “ท่านประธาน ผม… ผมทำอะไรผิด?”

“แกรู้ไหมว่าแกกำลังคุยกับใคร?” โดนัลด์ถาม

“นี่คือบราเธอร์ไทร์ ที่ตระกูลลูอิสสามารถได้รับทุกสิ่งที่มีในวันนี้ได้ ก็เพราะความเมตตาจากบราเธอร์ ไทร์ แกคิดว่าแกเป็นใครถึงกล้าดูถูกบราเธอร์ไทร์แบบนี้? นายกำลังรนหาที่ตายเหรอ?”

ทันใดนั้น จิตใจของผู้จัดการลูเธอร์ก็ว่างเปล่า

บราเธอร์ไทร์ คน ๆ นี้คือบราเธอร์ไทร์ คนเดียวกับที่ช่วยตระกูลลูอิสให้เอาชนะตระกูลฮิลล์ได้อย่างนั้นเหรอ? ร่างกายของผู้จัดการลูเธอร์สั่นสะท้านไปทั้งตัว อันที่จริง เป้าของเขาเปียกจากปัสสาวะของเขาเอง

"ผมผิดไปแล้ว! ท่านประธาน ผมรู้แล้วว่าผมคิดผิด” ผู้จัดการลูเธอร์ซึ่งแสดงท่าทีอย่างสูงส่งเมื่อครู่ก่อน ตอนนี้กำลังคุกเข่าเช่นขอทาน

เส้นเลือดบนหน้าผากของโดนัลด์มองเห็นได้ชัดเจนมาก มันสายเกินไปที่จะขอการอภัยตอนนี้!

“ใครก็ได้ พาหมาตาบอดตัวนี้ไปและโยนมันออกไปซะ!”

บอดี้การ์ดของโดนัลด์หลายคนคว้าตัวผู้จัดการลูเธอร์และพาเขาออกไป ไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขาในท้ายที่สุด แต่มีสิ่งหนึ่งที่แน่นอนคือ เพื่อนคนนี้ได้ทำสิ่งที่เลวร้ายกับไทร์ ดังนั้น โดนัลด์จึงไม่ปล่อยให้เขาหลุดมือไปง่าย ๆ แน่

โดนัลด์เริ่มเดินไปหาไทร์อย่างระมัดระวังก่อนที่จะโค้งคำนับเขา “ผมขอโทษ บราเธอร์ไทร์ สุนัขตัวนั้นของผมมันโง่และจบลงด้วยการทำให้คุณรำคาญ”

ไทร์โบกมือเบา ๆ "ทุกอย่างปกติดี แค่สอนบทเรียนให้เขาก็พอ ต่อไปนายควรระมัดระวังในการจ้างพนักงานใหม่ ให้แน่ใจว่าพวกเขามีมารยาทที่ดี”

"แน่นอนครับ ขอบคุณสำหรับคำแนะนำที่ชาญฉลาดของคุณ บราเธอร์ไทร์”

ไทร์หันไปมองลีนา เมื่อถึงตอนนั้น ผู้หญิงคนนั้นเหงื่อออกมากจากอาการช็อคที่เธอประสบ

"มานี่สิ" ไทร์กวักมือเรียกเธอ

ลีนาสะดุดครึ่งทางของเธอ “คุณ… มิสเตอร์….ต้องการให้ฉันช่วยอะไรคะ?”