บทที่ 160 พลบค่ำ ภาคหนึ่ง

“ในที่สุด” ชาร์ล็อทตบมือลงบนไหล่ด้วยความรำคาญ เธอเปลี่ยนยุงให้กลายเป็นซากในทันที “นำทางพวกเขามา”

ไฟฉายในมือของเขา เควินฉายแสงไปที่แม่น้ำเป็นจังหวะ จากฝั่งตรงข้าม เรือประมงธรรมดาทำสิ่งเดียวกันก่อนจะแล่นข้ามมา

ด้วยเหตุผลบางอย่าง เมื่อเรือประมงใกล้เข้ามา ทุกคนที่อยู่ที่นั่น รวมทั้งชาร์ล็อท ฟิชเชอร์ จู่ ๆ ก็รู้สึกหนาวสันขึ้นมาทันที เรือลำนั้นให้ความรู้สึกราวกับเรือผีสิงที่เต็มไปด้วยวิญญาณที่ตายแล้วกำลังเคลื่อนที่เข้ามาหาพวกเขา

“ความไร้มารยาทของพวกเขาทำให้เรารอนานมาก” น้ำเสียงของชาร์ล็อทเต็มไปด้วยการดูถูก ตั้งแต่ยังเด็ก มีเพียงเธอเท่านั้นที่ทำให้คนอื่นรอ “ฉันหวังว่าคนกลุ่มนี้จะทำให้ฉันพอใจ มิงั้นก็อย่าโทษที่ฉันจะไม่แสดงความเมตตาต่อพวกเขาแล้วกัน”

ข้างหลังเธอ ชายคนหนึ่งที่มีรอยสักหัวหมาป่าตาเดียวเดินเข้ามาและพูดว่า “คุณหนู คุณต้องการให้ฉันทดสอบพวกเขาไหมครับ?”

ชายที่พูดมีฉายาว่า หมาป่าเดียวดาย เขาเป็นนักสู้ผู้เชี่ยวชาญที่ตระกูลฟิชเชอร์จ่ายเงินเป็นจำนวนมากเพื่อเลี้ยงดู ความสามารถของชายผู้นี้ทัดเทียมกับแลร์รี่ และตอนนี้เขาทำงานเป็นผู้คุ้มกันของชาร์ล็อท

เนื่องจากโครงการใหญ่ในเมืองไพร์มกำลังจะเริ่มต้นขึ้น แกรี่จึงไม่อนุญาตให้ชาร์ล็อทใช้ทรัพยากรของตระกูลฟิชเชอร์ ดังนั้น ทรัพยากรเดียวที่เธอสามารถใช้ได้คือ หมาป่าเดียวดาย ซึ่งเป็นทรัพยากรอื่น ๆ เพียงไม่กี่อย่างเท่านั้น

“แน่นอน” ชาร์ล็อทพยักหน้า

เควินตกใจรีบอุทานทันทีว่า “คุณหนู ไม่ต้องทำเช่นนั้น! คนเหล่านี้ไม่ใช่คนใจดี คุณไม่สามารถทำเช่นนั้นได้”

ชาร์ล็อทขมวดคิ้วในขณะที่ข้าง ๆ ของเธอ หมาป่าเดียวดาวก็เย้ยหยัน “เควิน งานของนายคือแจ้งและประสานงานเท่านั้น นายไม่คิดว่านายเข้ามายุ่งมากเกินไปเหรอ? ยิ่งไปกว่านั้น นี่คือเมืองไพร์ม แม้ว่าคนเหล่านั้นจะเป็นมังกร แต่พวกเขาก็ต้องให้เกียรติฉัน”

เควินอยากจะพูดมากกว่านี้ แต่ชาร์ล็อทตะคอกใส่เขาต่อ “เควิน พวกเขาเป็นคนที่ยอมรับเงินสามสิบล้านเหรียญของฉัน ฉันไม่ต้องการที่จะตระหนักว่าฉันได้ใช้เงินไปสามสิบล้านกับถังขยะที่น่าสงสารหรือไม่ มันไม่มากเกินไปที่จะตรวจสอบความถูกต้องของสินค้าที่ฉันซื้อหรอกใช่ไหม?”

เควินไม่กล้าพูดอีก ไม่มีความจำเป็นแล้ว เช่นเดียวกับที่หมาป่าเดียวดายได้กล่าวไว้ ว่างานของเควินคือแจ้งข้อมูลและประสานงานเท่านั้น ไม่มีความจำเป็นต้องสนใจสิ่งอื่น ๆ ในเมื่อคนพวกนี้อยากตายมากก็ปล่อยให้มันเป็นไป

ขณะนั้น มีระยะห่างระหว่างกลุ่มของชาร์ล็อทกับเรือประมงเพียงไม่ถึงยี่สิบเมตร ดาดฟ้าบนเรือมีชายกลุ่มหนึ่งสวมเสื้อผ้าน้อยชิ้น นำโดยชายวัยกลางคนที่มีเครา เขาคาบบุหรี่ไว้ในปากและมีแผลเป็นที่น่ากลัวบนใบหน้า และชายไม่สวมเสื้อเป็นกะลาสี ในขณะที่ชายวัยกลางคนเป็นตัวแทนของเรือประมง

“นายท่าน เรามาถึงแล้ว เชิญออกจากกระท่อมได้แล้ว” ชาวประมงประกาศ

ประตูห้องโดยสารเปิดออกและคนเหล่านั้นก็ออกมา เมื่อพวกเขาเดินออกมา เหล่าผู้คนในเรือบนดาดฟ้า ต่างก็รู้สึกว่าขนบนผิวหนังของพวกเขาลุกชันขึ้น แม้แต่ชาวประมงก็ยังรู้สึกประหม่าเมื่อเหงื่อเย็น ๆ ก่อตัวขึ้นที่หน้าผากของเขา

เขาอยู่ในธุรกิจนี้มาหลายปีแล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้รับแขกที่น่าขนลุกเช่นนี้ ถ้าไม่ใช่เพราะกฎที่พวกเขาต้องรับลูกค้าทุกรายที่ถูกกำหนดโดยเบื้องบน ชาวประมงคงไม่ยอมรับกลุ่มนี้อย่างแน่นอน

ออร่าที่ผู้คนเหล่านี้เปล่งออกมานั้นช่างน่าตกใจเหลือเกิน ในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา มันเหมือนกับว่าพวกเขาใช้เวลาอยู่กับผีกลุ่มหนึ่ง

กลุ่มคนหกคนในชุดดำ ซึ่งประกอบด้วยผู้ชายห้าคนและผู้หญิงหนึ่งคน ได้ออกมาจากกระท่อม ชายสี่คนมีลักษณะแบบตะวันออก ในขณะที่อีกคนเป็นชายผิวดำ ผู้หญิงในลิปสติกและอายแชโดว์สีดำเป็นคอเคเซียน

ออร่าที่ดุร้าย ออกมาจากคนทั้งหกคนนี้ เฉพาะผู้ที่เคยประสบกับกระสุนปืนและการนองเลือดและยังมีชีวิตอยู่เท่านั้น จึงจะมีรังสีเหล่านี้ แต่ละคนมีร่างกายอันยอดเยี่ยม แม้แต่ผู้หญิงคอเคเซียนก็ยังให้ความรู้สึกถึงความงามอันทรงพลัง