บทที่ 161 พลบค่ำ ภาคสอง

หลังจากที่หมาป่าเดียวดายพูดจบ บรรยากาศรอบ ๆ ตัวพวกเขาดูเหมือนจะหยุดนิ่งในทันที เควินสะดุ้งอยู่ในใจ ความกลัวที่เลวร้ายที่สุดของเขาได้กลายเป็นจริงแล้ว

ชาร์ล็อทไม่หยุดการกระทำของหมาป่าเดียวดาย เพราะเธอตั้งใจจะปล่อยให้เขาทดสอบกลุ่มของพลูโตตั้งแต่เริ่มต้น นี่เป็นโอกาสที่ดีที่จะได้เห็นว่าคนเหล่านี้มีความสามารถอะไร

พลูโตเงยหน้าขึ้นพร้อมประกายในดวงตาสีเข้มของเขา "แล้ว?"

น้ำเสียงของเขาลึกจนน่ากลัว คำเดียวนี้ดูเหมือนจะมีมนต์เสน่ห์ ทำให้อากาศรอบตัวพวกเขาลดลงสองสามองศา

หมาป่าเดียวดายก้าวไปข้างหน้าและหักนิ้วของเขา “คุณหนูของเราไม่ได้ทุ่มเงินไปสามสิบล้านเพื่อดูพวกแกวางมาดต่อหน้าเรา แสดงให้เราเห็นหน่อยว่าแกมีความสามารถอะไร”

ไม่มีการแสดงสีหน้าของพลูโต และผู้ใต้บังคับบัญชาทั้งห้าของเขาก็ดูไม่สะทกสะท้านเช่นกัน ทันใดนั้น ชายผิวดำก็ก้าวขึ้นมา

“แกจะแสดงให้เราเห็น ? เอาเลย"

หมาป่าเดียวดายพ่นลมหายใจก่อนจะพุ่งไปหาชายผิวดำ เขากำหมัดแน่นพร้อมพุ่งออกมาราวกับสายฟ้าฟาด

ตูม!

เช่นเดียวกับอากาศที่แตกออก หมัดของหมาป่าเดียวดายนั้นรุนแรงอย่างผิดปกติ ชายผิวดำก็ชกต่อยคล้ายกับแชมป์มวยโลก

ปัง!

เสียงทื่อ ๆ ของการปะทะนั้นปะปนกับเสียงแตกของกระดูกหัก

ชายผิวดำยืนไม่ขยับไปไหน แต่หมาป่าเดียวดายถอยห่างไปออกสองสามก้าวอย่างรวดเร็ว เขาแสดงสีหน้าเจ็บปวดและหวาดกลัวในขณะที่แขนและทั้งขาอ่อนแรง กระดูกทั้งแขนของเขาแตกเป็นเสี่ยง ๆ

ชาร์ล็อทและกลุ่มของเธอก็เงียบไปในทันที พวกเขารู้ว่าหมาป่าเดียวดายแข็งแกร่งเพียงใด อย่างไรก็ตาม นักสู้ผู้เชี่ยวชาญที่ตระกูลฟิชเชอร์ใช้เงินมหาศาลจ้างมานี้ ไม่สามารถรับหมัดจากคนเหล่านี้ได้ พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าคนกลุ่มนี้แข็งแกร่งเพียงใด

นอกจากความตกใจแล้ว รอยยิ้มจาง ๆ ก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของชาร์ล็อท อย่างน้อยสามสิบล้านที่เธอใช้ไปก็คุ้มค่า แต่แล้วรอยยิ้มบนใบหน้าของเธอก็หายไปทันทีในวินาทีถัดมาในขณะที่เธอยืนอยู่ตรงนั้นตัวแข็งทื่อ

ข้างหลังของพลูโต ชายคนหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับมีดสั้นในมือของเขา ตัวอาวุธทั้งหมดเป็นสีดำสนิทโดยมีเส้นสีขาวเพียงเส้นเดียวที่ขอบใบมีด

ฉึก! ฉึก! ฉึก!

เสียงแทงยังคงดังก้องในขณะที่ใบมีดในมือของชายผู้นั้นแทงทะลุช่องท้องของหมาป่าเดียวดาย ความเร็วของเขาเป็นไฟฟ้า ในช่วงเวลาสามวินาที เขาได้แทงหมาป่าเดียวดายเกินสิบครั้ง

เมื่อหมาป่าเดียวดายรู้สึกตัว ท้องของเขาก็ถูกชายคนนั้นเจาะเข้าไปอย่างทั่วถึง เลือดพุ่งออกมาจากปากของเขาขณะที่ดวงตาของหมาป่าเดียวดายก็เบิกกว้างด้วยความตกใจและไม่เชื่อสายตา

พลูโตพูดด้วยน้ำเสียงที่มืดหม่น “ร็อดดี นายหยาบคายเกินไป”

ร็อดดีเขย่ามีดที่เปื้อนเลือด เส้นสีขาวบนใบมีดดูดเลือดโดยอัตโนมัติก่อนที่จะหยดลงบนพื้น ในไม่ช้ามีดสั้นก็สะอาดเหมือนใหม่

หมาป่าเดียวดายล้มลงกับพื้นด้วยเสียงอันดัง เขาตายแล้ว ร็อดดีหันไปมองที่ชาร์ล็อทที่ซึ่งตอนนี้เต็มไปด้วยเหงื่อ

“เราคือออร์เฟอุส องค์กรที่แข็งแกร่งที่สุดในเอเชีย มาจากองค์กรระดับโลกก่อนหน้านี้ที่ชื่อว่าเงาแห่งความมืด ผู้ชายที่เขาตะคอกใส่ผู้นี้คือหนึ่งในขุนพลแห่งออร์เฟอุสทั้งหกของเรา ใครก็ตามที่ไม่เคารพพลูโต ถือว่ามันผู้นั้นไม่เคารพออร์เฟอุส และพวกที่ไม่เคารพออร์เฟอุสมันจะต้องตาย”