บทที่ 177 คุณชายน้อยเป็นดั่งเทพเจ้า

เจมสันจัดระเบียบความคิดก่อนจะพูดว่า “กว่าหนึ่งปีที่ผ่านมา นายหญิงได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นมะเร็งตับ พอเรารู้ตัวมันก็สายไปเสียแล้ว เจ้านายของฉันรักภรรยาของเขามาก และเพื่อปฏิบัติต่อเธอ เขาค้นหาผู้เชี่ยวชาญทางการแพทย์ทั่วโลก อย่างไรก็ตาม สิ่งต่าง ๆ ยังคงไม่ดีขึ้น”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ไทร์ก็ขมวดคิ้ว “ปีกว่าแล้ว แต่เธอยังมีชีวิตอยู่เหรอ? ในระยะสุดท้ายของโรคมะเร็ง ถึงแม้ว่าคุณจะใช้เงินไปกับการทำเคมีบำบัดมากเพียงใด แต่คน ๆ นั้นก็ต้องตายอยู่ดี”

เจมสันพยักหน้า “ถูกต้องแล้วคุณชายน้อย มันผิดปกติมาก เจ้านายของฉันจึงสงสัยว่า นายหญิงจะไม่ได้เป็นมะเร็ง ความเจ็บและอาการป่วยของเธอนั้นแปลกประหลาดมาก การวินิจฉัยจากทางโรงพยาบาลทุกแห่ง โดยผลออกมาว่านายหญิงเป็นมะเร็งตับ แต่มันก็ปีกว่าแล้วที่เธอยังมีชีวิตอยู่ เพียงแต่ว่าเธอต้องอยู่ในความเจ็บปวดอย่างรุนแรงทุกวัน ดังนั้น เจ้านายของฉัน จึงได้เชิญแพทย์แผนโบราณผู้มากประสบการณ์มารักษานายหญิงของฉัน และให้รางวัลเป็นดอกบัวเจ็ดกลีบในตำนานนั้น ถึงกระนั้น ก็ยังไม่มีผู้ใดที่สามารถรักษาโรคประหลาดนี้ได้”

ไทร์เงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า “คุณสมบัติหลักของบัวเจ็ดกลีบคือการล้างพิษ เป็นเรื่องปกติที่จะไม่มีผลในการรักษาโรคอื่น ๆ มันเกิดอะไรขึ้นหลังจากนั้น?”

“หลังจากนั้น พวกเราหวังว่าจะได้พบกับหมอที่ดีขึ้น เจ้านายของฉัน จะมอบดอกบัวเจ็ดกลีบเป็นรางวัล เพื่อเชิญแพทย์ที่มีชื่อเสียงทุกคนบนโลกใบนี้มารักษานายหญิงของฉัน ใครก็ตามที่สามารถรักษาภรรยาของเขาได้ ไม่เพียงแต่เจ้านายของฉันจะมอบดอกบัวเจ็ดกลีบให้กับเขาเท่านั้น แต่เขาจะมอบเงินห้าสิบล้านเหรียญเพื่อเป็นน้ำใจอีกด้วย อย่างไรก็ตาม รางวัลนี้ออกมาเกือบครึ่งปีแล้ว และแพทย์ที่มีชื่อเสียงหลายคนก็มาเพราะสิ่งนี้ แต่ยังไม่มีใครที่สามารถรักษาอาการป่วยของนายหญิงของฉันได้ พวกเขาไม่สามารถหาแหล่งที่มาของอาการนั้นได้ ดังนั้น คุณชายน้อย หากคุณต้องการรับดอกบัวเจ็ดกลีบ เงื่อนไขข้อเดียวคือคุณต้องรักษานายหญิงของฉัน ไม่เช่นนั้น คุณก็ไม่สามารถได้รับดอกบัวเจ็ดกลับ”

ไทร์สูดหายใจเข้าและเงียบไปครู่หนึ่ง “ได้ พาฉันไปพบเธอ”

เจมสันยังคงรู้สึกสงสัย “คุณชายน้อย คุณยังดูอายุน้อย คุณมีความสามารถในการทำเช่นนั้นจริง ๆ เหรอ?”

“ทักษะทางการแพทย์ไม่ควรตัดสินด้วยอายุ ไม่ว่าฉันจะมีความสามารถหรือไม่ เราจะรู้เมื่อเราไปถึงที่นั่น”

ถึงตอนนี้ ไทร์ก็ไม่ต้องกังวลอีกต่อไป เขาจะรู้ว่าเขาควรทำเช่นไร หลังจากที่เขาพยายามรักษาโรคแปลก ๆ ที่เจมสันพูดถึงนี้ ถ้าหากว่ามันรักษาได้ เขาก็จะทำ แต่ถ้าไม่ เขาก็จะเอาดอกบัวเจ็ดกลีบมาด้วยกำลัง มันคงช่วยไม่ได้ ถ้าหากว่าไทร์จะต้องปล้นมันมาจากพวกเขาจริง ๆ เมื่อชีวิตของแบลร์ตกอยู่ในอันตราย เขาไม่มีอารมณ์ที่จะพูดถึงความยุติธรรม

ฉัน ไทร์ ซัมเมอร์ จะต้องได้รับบัวเจ็ดกลีบ ถ้าคุณไม่ให้มันกับฉัน ฉันก็จะต้องปล้นมัน

อย่างไรก็ตาม เจมสันยังคงมองไทร์ด้วยความสงสัย

ไทร์เข้าใจทันทีและถามเขาว่า “คุณไม่เชื่อว่าฉันมีทักษะทางการแพทย์ใช่ไหม?”

เจมสันยิ้มอย่างเขินอาย “คุณชายน้อย เหตุผลหลักก็คือ คุณดูอายุน้อยเกินไป คุณสามารถ…"

ก่อนที่เจมสันจะพูดจบ ไทร์ก็ขัดจังหวะ “คุณมีอาการไมเกรนอย่างรุนแรงใช่ไหม? และตอนนี้มันก็เจ็บมาก”

เจมสันตกตะลึงในทันที “คุณรู้ได้ยังไง?”

“มันง่ายมาก ไมเกรนเกิดขึ้นที่ข้างหนึ่ง และจุดโฟกัสของความเจ็บปวดคือจุดฝังเข็ม ตั้งแต่ในวินาทีแรกที่เราพบกัน คุณถูจุดนั้นและการแสดงออกของคุณแปลก แม้ว่าห้องนี้จะมีเครื่องปรับอากาศ แต่คุณก็ยังเหงื่อออกอยู่ตลอดเวลา นอกจากนี้ การได้รับแสงแดดเป็นวิธีที่ง่ายที่สุดในการทำให้เกิดอาการไมเกรน ดังนั้น ฉันสามารถสรุปได้ว่าตอนนี้คุณรู้สึกอึดอัดมาก”

เจมสันสูดหายใจเข้าและพยักหน้า “คุณชายน้อย คุณมีทักษะจริง ๆ ไมเกรนของฉันนี้เป็นปัญหาเก่า ฉันมีมันตั้งแต่ฉันยังเป็นเด็ก ฤดูหนาวกำลังดี แต่เมื่อฤดูร้อนมาถึง ฉันไม่สามารถตากแดดได้เลยเพราะฉันจะปวดหัวทันที แต่คุณชายน้อย แม้แต่แพทย์ที่มีทักษะปานกลางก็สามารถวินิจฉัยอาการป่วยของฉันได้อย่างง่ายดาย สิ่งนี้ไม่ได้พิสูจน์อะไร”

ริมฝีปากของไทร์โค้งขึ้น เขาหยิบเข็มเงินสามเข็มจากชุดเข็มทางกรแพทย์แผนโบราณที่เขาพกติดตัว เขาเจาะเข้าไปในขมับของเจมสันและที่ไหนสักแห่งใกล้ ๆ อย่างรวดเร็ว

“คุณเคยได้ยินไหมว่าไมเกรนสามารถรักษาให้หายขาดได้?”

เจมสันส่ายหัว “มันเป็นโรคที่รักษาไม่หาย ฉันได้ลองทุกวิธีมาตลอดหลายปีที่ผ่านมา แต่มันก็ไร้ประโยชน์ และเมื่อมันเริ่มต้นขึ้นมันก็จะหายไปเมื่อพระอาทิตย์ตกดินเท่านั้น”