บทที่ 194 ดาบต่อไปคือลงนรก

มันเป็นการต่อสู้แต่ฝ่ายเดียวโดยสิ้นเชิง สมาชิกรังหมาป่าแต่ละคนมีความแข็งแกร่งในการจัดการกับผู้ชายหลายสิบคน ลืมไปได้เลยกับคนสองร้อยคน แม้ว่าจะมีสักพันคน ลูกหมาป่าที่ตื่นเต้นเหล่านี้ก็ยังสามารถเอาชนะศัตรูได้อย่างง่ายดาย

เมื่อการต่อสู้เริ่มต้นขึ้นก็สามารถอธิบายได้เลยว่ามันคือโศกนาฏกรรม ราวกับว่าสมาชิกรังหมาป่าแต่ละคนได้ติดสเตียรอยด์เอาไว้ เพียงแค่หมัด สนับมือ และมีดสั้น พวกเขายังคงเอาชนะคนสองร้อยคนจากเมืองไพร์มได้

เสียงแขนขาหักและเสียงร้องโหยหวนดังขึ้นในอากาศ

คนเหล่านี้ไม่เข้าใจความอ่อนล้า แต่กลับยิ่งโกรธมากขึ้นเรื่อย ๆ

ชนชั้นสูงใต้ดินของเมืองไพร์ม ไม่สามารถรับมือกับการโจมตีจากสมาชิกรังหมาป่าได้แม้แต่ครั้งเดียว ในขณะที่นักฆ่าของตระกูลฟิชเชอร์ยังคงทนต่อการโจมตีได้อีกสองสามครั้ง แต่ในไม่ช้าพวกเขาก็พ่ายแพ้เช่นกัน

นั่นไม่ใช่ส่วนที่เลวร้ายที่สุด สิ่งที่น่ากลัวกว่านั้นคือการที่ทิเบตัน แมสทิฟฟ์และหมาป่าสีฟ้าหลายตัวกำลังวิ่งไปมาท่ามกลางฝูงชน เขี้ยวอันแหลมคมและกรงเล็บของพวกมันก็ไม่ใช่เรื่องตลก ในเวลาน้อยกว่าหนึ่งนาที ทิเบตัน แมสทิฟฟ์ตัวนั้นได้สังหารชายสองสามคนไปแล้ว

คนแปลกประหลาดอย่างแมทธิว มีอิทธิพลต่อการต่อสู้มากยิ่งขึ้น รถถังมนุษย์นี้กำลังทำลายทุกสิ่งที่ขวางหน้า สำหรับสตีเฟน เจมี่และสมาชิกรังหมาป่า พวกเขาสามารถเอาชนะคู่ต่อสู้ได้อย่างง่ายดายด้วยการเคลื่อนไหวเพียงครั้งเดียว

แม้แต่ผู้หญิงอย่างวาเนสซ่าก็ไม่แสดงความเมตตา เธอกวัดแกว่งมีดผีเสื้อของเธอและพุ่งมันผ่านฝูงชนราวกับนักเต้นในความโกลาหล การเคลื่อนไหวของเธอดูสง่างาม แต่มีดผีเสื้อของเธอทิ้งร่องรอยของเลือดเอาไว้

ในเวลาเพียงไม่กี่นาที หนึ่งในสามของกองทัพเมืองไพร์มสองร้อยคนก็ล้มลงกับพื้นไปแล้ว ความกลัวเริ่มแพร่กระจายในจิตใจของคนเหล่านี้ ห้านาทีต่อมา บางคนเริ่มทิ้งอาวุธเพื่อยอมมอบตัว

“ไอ้เ**ย…ไอ้พวกประหลาดพวกนี้มาจากอีกมิติหนึ่งหรือยังไง?”

"ฉันจะกลับบ้าน"

ในที่สุด ยอดฝีมือใต้ดินบางคนก็ไม่สามารถทนความกดดันนี้ได้อีกต่อไป จิตใจของพวกเขาเริ่มพังทลาย สำหรับพวกเขาการเผชิญหน้ากับสมาชิกรังหมาป่าก็เหมือนกับการต่อสู้กับปีศาจ ความกลัวเติบโตอย่างไร้ขีดจำกัด ด้วยความพ่ายแพ้ไปแล้วหนึ่งในสามและเกือบครึ่งของพวกเขา ในไม่ช้าก็เหลือกองกำลังอยู่เพียงร้อยกว่าคนในกลุ่มที่มีสองร้อยคน และในจำนวนนี้หลายร้อยคน ส่วนใหญ่เป็นนักฆ่าอันทรงพลังของตระกูลฟิชเชอร์

อย่างไรก็ตาม แม้แต่นักฆ่าเหล่านี้ก็ยังรู้สึกไร้อำนาจในตอนนี้ นานเกินไปแล้วที่พวกเขายืนหยัดอย่างภาคภูมิใจในเมืองไพร์มและไม่สนใจผู้คนจากเมืองที่ด้อยกว่า ก่อนที่พวกเขาจะรู้ตัว กลุ่มคนที่แข็งแกร่งเหล่านี้ก็ได้โผล่ออกมาจากเมืองที่ต่ำต้อยแห่งนี้แล้ว

ที่สัญลักษณ์เขตแดน ไทร์ได้แกะสลักคำว่า 'ดินแดนต้องห้ามของพระเจ้า' ลงบนแผ่นหินศิลา คำเหล่านี้มีคุณค่าและทรงพลัง สิ่งที่น่าทึ่งที่สุดคือ ไทร์แกะสลักคำเหล่านี้ด้วยนิ้วเปล่าของเขา

การต่อสู้ดำเนินมาถึงจุดสุดยอดแล้ว ในรถ ไรอันต้องตกตะลึงเมื่อเขาเห็นฉากเหล่านั้น เขาไม่รู้ว่าทำไมเมืองคานห์ถึงมีกลุ่มคนที่ดุร้ายเช่นนี้ ในขณะที่หนังศีรษะของเขาราวกับถูกทิ่มแทง เขาอยากจะถอยหนี

นี่คือกองกำลังที่เก่งกาจของตระกูลฟิชเชอร์ของเขา แต่ตอนนี้ กองทัพของเขาดูอ่อนแอลงอย่างไม่น่าเชื่อสายตา

ข้าง ๆ ไรอัน แอรอนที่หลับตาอยู่ตลอดเวลาก็ตื่นขึ้นทันที แม้ว่าเขาจะไม่ได้เห็นการสู้รบภายนอก แต่เขารู้สึกได้ถึงเจตนาฆ่าอย่างดุเดือด

“นายน้อยสาม ถ้าคุณได้ยินฉันบอกให้คุณไป คุณต้องไม่ลังเลและรีบขับรถออกไปทันที”

แอรอนพูดพร้อมผลักประตูรถให้เปิดออกและเดินออกไปพร้อมกับดาบของเขา

ไรอันตัวสั่น หมายความว่ายังไง? แม้แต่แอรอนก็ยังพูดแบบนี้ นักสู้ผู้เชี่ยวชาญอันดับหนึ่งของตระกูลฟิชเชอร์เองก็ยังขาดความมั่นใจที่จะเอาชนะคนเหล่านั้นได้อย่างนั้นเหรอ?