บทที่ 195 อ่านซะ

ที่จริงแล้ว แอรอน ฟิชเชอร์ไม่ใช่คนที่โหดเหี้ยม นักดาบที่แท้จริงจะเรียบง่ายและตรงไปตรงมา ด้วยความสงบเช่นนี้เท่านั้น จึงจะสามารถบรรลุความสูงที่สูงกว่าในวิชาดาบได้ ดังนั้นเขาจึงไม่ต้องการเข่นฆ่า

นับตั้งแต่วินาทีที่เขาเริ่มโจมตี เป้าหมายของเขาคือการทำให้สมาชิกรังหมาป่าไม่สามารถเคลื่อนไหวได้โดยไม่ต้องการพรากชีวิตของพวกเขา แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าแอรอนจะไม่ชอบการฆ่า

ความไม่หยุดยั้งของเจมี่ดึงสัญชาตญาณการฆ่าของแอรอนออกมา ตอนนี้เขาวางแผนที่จะปลิดชีพเจมี่ในการโจมตีครั้งต่อไป

“หยุดพยายามทำตัวลึกลับได้แล้ว ฉันต่างหากที่จะเป็นคนส่งนายไปลงนรกแทน” เจมี่คำรามในขณะที่เขาชกคนชั้นสูงใต้ดินข้าง ๆ และคว้ามีดของชายคนนั้นมา เลือดยังคงไหลลงมาจากบาดแผลบนแขนของเจมี่จนทำให้มีดเป็นสีแดง

เพล้ง!

ประกายไฟเกิดขึ้นเมื่อดาบไทเก็กและมีดเหล็กปะทะกัน หลังจากเสียงเหล็ก มีดในมือของเจมี่ก็ถูกตัดครึ่ง

เจมี่ตกใจมาก ก่อนที่เขาจะตอบสนองได้ทันเวลา ดาบของแอรอนก็พุ่งมาถึงที่คอของเขาแล้ว

ภัยคุกคามความตายเข้าครอบงำร่างกายของเจมี่ในทันที รูม่านตาขยายออกและเขาสามารถคาดการณ์ความตายที่ใกล้เข้ามาได้ แม้ว่าจิตใจของเขาจะตอบสนองได้ แต่ร่างกายของเขาก็ไม่อาจเทียบได้กับความเร็วของมัน ใบมีดของแอรอนนั้นรวดเร็วมากจนเจมี่ไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้

ใบมีดของแอรอนถูกกดลงไปที่คอของเจมี่ ทันใดนั้น มีเงาปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา ไทร์ ซัมเมอร์ปรากฏตัวขึ้นและขวางทางเอาไว้ ในขณะนั้นเอง ในสายตาของเจมี่ การปรากฏตัวของไทร์ราวกับเทพเจ้า

“บราเธอร์ไทร์!” เจมี่เรียกออกมาโดยไม่รู้ตัว แต่ก็ยังคงสะดุ้งเล็กน้อยจากการรอดตายของเขา

ไทร์ยืนตรงด้วยมือหนึ่งอยู่ข้างหลังในขณะที่อีกมือ กำลังใช้สองนิ้วจับดาบไทเก็กของแอรอนเอาไว้

แอรอนรู้สึกประหลาดใจ เป็นเวลาหลายปีแล้วที่ไม่มีใครสามารถหยุดดาบของเขาได้ ในความทรงจำของเขา ครั้งสุดท้ายที่คนคนหนึ่งสามารถหยุดดาบของเขาได้ คือในตอนที่เขาต่อสู้กับผู้ใต้บังคับบัญชาที่ทรงพลังอย่างบ้าคลั่งของกษัตริย์แห่งเซาท์ริเวอร์ของเมืองไพร์ม

ชายผู้นั้นถือว่าเป็นนักสู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในเมืองไพร์มที่สามารถหยุดยั้งดาบของแอรอนได้ แต่ถึงแม้ว่าเขาจะแข็งแกร่งที่สุดในเมืองไพร์ม แต่เขาหยุดดาบของแอรอนด้วยมือทั้งสองข้าง

แต่ตอนนี้ ชายหนุ่มผู้นี้ ซึ่งมีอายุน้อยกว่าสามสิบปีและด้วยมือข้างหนึ่งที่อยู่ข้างหลัง เขาใช้เพียงสองนิ้วเพื่อหยุดดาบของแอรอนราวกับปรมาจารย์

ในขณะนั้น แอรอนรู้สึกได้ว่าหนังศีรษะของเขามีหนาม เขาเรียกพลังของเขาและพยายามดึงดาบกลับมา แต่นิ้วของไทร์เป็นดั่งคีมจับที่หนีบดาบของเขาเอาไว้ ไม่ว่าแอรอนจะดึงแรงแค่ไหน มันก็ไร้ประโยชน์อยู่ดี

“พยายามจะฆ่าพี่น้องของฉัน? นายไม่คู่ควร” ริมฝีปากของไทร์โค้งขึ้นเล็กน้อยในขณะที่เขาปล่อยมือออกจากดาบ

แอรอนถอยหลังไปสองสามก้าว หลังจากตั้งสติได้ ใบหน้าของเขาก็แสดงสีหน้าอันเคร่งขรึมอย่างไม่เคยปรากฏมาก่อน “นายคือ ไทร์ ซัมเมอร์?”

"ถูกต้อง” ไทร์พยักหน้าและถามว่า “ฉันต้องเรียกนายว่ายังไง?”

“แอรอน ฟิชเชอร์ ฉันมาที่นี่ตามคำสั่งของตระกูลฟิชเชอร์เพื่อปลิดชีพนาย”

“แล้วตอนนี้นายเสียใจไหม?”

“ห้าสิบปีในชีวิตฉัน ฉันไม่เคยรู้จักคำว่าเสียใจ”

เมื่อพูดอย่างนั้น แอรอนก็เหวี่ยงดาบของเขาลงบนพื้น ปลายใบมีดไม่แตะพื้นแต่ยังคงทิ้งรอยดาบลากยาวไว้ อารอนไม่ลังเลอีกต่อไป ความแข็งแกร่งของคู่ต่อสู้ทำให้เขากังวลขณะที่อยู่ในรถก่อนหน้านี้ ความรู้สึกไม่มั่นคงนั้นมาจากไทร์ ซัมเมอร์

ฟึบ ฟึบ ฟึบ...

ดาบของเขาเคลื่อนไหวราวกับสายน้ำและพุ่งออกไปด้วยความตั้งใจที่จะฆ่าอย่างหาที่เปรียบไม่ได้