บทที่ 196 อย่าได้กลับมาเหยียบเมืองคานห์อีก

ในเวลานั้น สมาชิกรังหมาป่าได้ทุบนักสู้ที่เหลือของเมืองไพร์มจนหมดแรง ไม่มีสมาชิกรังหมาป่าคนใดเสียชีวิต พวกเขาส่วนใหญ่ได้รับบาดเจ็บเล็กน้อยในขณะที่บาดเจ็บสาหัสเพียงไม่กี่คน

ที่เท้าของพวกเขามีคนมากกว่าหนึ่งร้อยคน ไม่ว่าจะตายหรือพิการ บรรยากาศเต็มไปด้วยกลิ่นเลือด และที่นี่ดูเหมือนขุมนรก

บรู๊ว...

หมาป่าสีฟ้าเริ่มหอนไปที่ดวงจันทร์อีกครั้ง ในขณะที่สมาชิกรังหมาป่าทุกคนตะโกนปลดปล่อยออกมาอย่างป่าเถื่อน

วู้ว! นี่เป็นการต่อสู้ที่น่าพึงพอใจที่สุดที่พวกเขาได้รับตั้งแต่ที่เข้ามาในรังหมาป่า การต่อสู้ด้วยชีวิตของพวกเขาเป็นสิ่งที่พวกเขาต้องการ

เมื่อมองไปที่สมาชิกรังหมาป่า ไทร์ก็อดที่จะยิ้มไม่ได้ นานมาแล้ว ที่เนเมซิสก็เป็นเหมือนกับคนเหล่านี้ เพื่อเห็นแก่ความเชื่อและศักดิ์ศรี พวกเขาจะปกป้องมันโดยยอมแลกด้วยชีวิต เขาเชื่อว่าวันแห่งการเริ่มต้นใหม่ของเนเมซิสกำลังจะมาถึงในไม่ช้า!

ภายในรถ ไรอันได้เห็นกระบวนการทั้งหมดของการต่อสู้ในครั้งนี้ ในตอนแรกเขายังคงมีความหวังและเขาได้ฝากความหวังไว้กับแอรอน แต่ตอนนี้ไรอันกลับเสียใจมาก

ตลอดชีวิตของเขา เขาไม่เคยกลัวขนาดนี้มาก่อนเลย การต่อสู้อันน่าสยดสยองนี้ได้ฟื้นฟูความรู้ของเขาอย่างสมบูรณ์เมื่อเขาเห็นว่านักสู้อันดับหนึ่งของตระกูลฟิชเชอร์ไม่สามารถแม้แต่จะโค่นไทร์ ซัมเมอร์ได้

แอรอนเป็นผู้พิทักษ์ของตระกูลของเขา แม้แต่ในเมืองไพร์มทั้งหมดเขายังเป็นสามอันดับแรก

แล้วชายคนนั้นก็ตายไปอย่างนั้น ไม่มีการบอกเล่าว่าแอรอนรู้สึกสิ้นหวังเพียงใดก่อนที่เขาจะจากไป เมื่อแอรอนตะโกนให้เขาหนีไปและอย่าได้กลับมาเหยียบที่เมืองคานห์อีกจากนั้นนักสู้ที่แข็งคนนั้นก็ทุบหัวของเขาลงบนแผ่นหินศิลาด้วยความสิ้นหวังเพื่อปลิดชีพตัวเอง

“ไป…ไป ไปเร็ว ออกจากที่นี่ ออกจากที่ที่น่ากลัวแห่งนี้ สตาร์ทรถเลย กลับรถ ๆ กลับรถบ้า ๆ ไป ๆ เดี๋ยวนี้!”

ไรอันพูดตะกุกตะกักด้วยความหวัดกลัว ในขณะที่กระตุ้นให้คนขับหันรถแล้วออกไป อย่างไรก็ตาม คนขับรู้สึกกลัวมากกว่าไรอันอย่างชัดเจน เมื่อเขากดปุ่มสตาร์ทรถด้วยมือที่สั่นเทา

ในที่สุดรถก็สตาร์ท มันพุ่งชนรถคันอื่นก่อนจะเข้าสู่เส้นทางที่เต็มไปด้วยโคลนข้างถนนและขับออกไปในทิศทางของเมืองไพรม์ พวกเขาบอบช้ำสุด ๆ

“มีคนกำลังหนี ตามพวกมันไป!” สตีเฟนรีบสั่ง

ในขณะนั้น สมาชิกรังหมาป่าสองคนก็ขึ้นรถเพื่อเตรียมที่จะไล่ตาม

ทันใดนั้น เสียงของไทร์ที่พูดขึ้นอย่างแผ่วเบา “ไม่ต้อง ปล่อยพวกเขาไป"

เมื่อขึ้นไปที่รถ ไทร์หยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วโทรหาโนอาห์ ลี มีคนต้องจัดการกับเรื่องยุ่ง ๆ นี้ และงานแบบนี้ก็เป็นงานถนัดของโนอาห์

ครึ่งชั่วโมงต่อมา โนอาห์มาถึงที่ชายแดนพร้อมกับรถสิบคัน เมื่อเขาเห็นฉากที่น่าสลดใจตรงหน้าเขา เขาก็รู้สึกว่าหนังศีรษะของเขามีหนามทันที เมื่อเขาเห็นเลือดบนแผ่นศิลาและมีดที่หักครึ่งถูกแทงลงไป โนอาห์ก็สูดหายใจเข้าอย่างเย็นชา

“ดินแดนต้องห้ามของพระเจ้า” เขาอ่านออกเสียง และถามไทร์ “คนพวกนั้นมากกว่าสองร้อยคน แต่พวกเขาทั้งหมดพ่ายแพ้ก่อนที่จะก้าวเข้าสู่เมืองคานห์ บราเธอร์ไทร์ คุณทำได้ยังไง?”

โนอาห์เริ่มรู้สึกหวาดกลัว เมื่อวานนี้ที่ลีออนยื่นข้อเสนอนั้นให้กับเขา ในหัวของโนอาห์นั้นต้องการจะต่อต้านไทร์และอยากจะยอมรับข้อเสนอของลีออน เพราะสำหรับราชาใต้ดินที่ต่ำต้อยอย่างเขา การได้รับการสนับสนุนจากตระกูลฟิชเชอร์นั้นเป็นที่น่าดึงดูดใจมาก แต่ตอนนี้ โนอาห์รู้สึกขอบคุณตัวเองทันทีที่เขายืนหยัดในความเชื่อของเขา เขาไม่ได้ทรยศต่อไทร์ เพราะไม่เช่นนั้น เขาจะต้องอยู่ในสภาพที่แย่กว่าคนเหล่านี้จากเมืองไพร์มอย่างแน่นอน